Lo norvegian (autonim: norsk, ) es una de las lengas escandinavas, es a dire la branca septentrionala de las lengas germanicas. Lo norvegian se caracteriza de possedir doas nòrmas literàrias, ambedoas reconogudas en Norvègia: lo bokmål («lenga dels libres»), egalament nommat danonorvegian, e lo nynorsk («neonorvegian»). Emplega l'alfabet latin.
Estandardizacion Existisson doas varietats estandardizadas concurrentas en norvegian, que totas doas tenon una reconeissença oficiala en Norvègia. Cada comuna pòt causir l'usança preferenciala d'una o l'autra. Lo bokmål («lenga dels libres», sonat ancianament riksmål, «lenga del reialme», de còps tanben se ditz danonorvegian) es la varietat mai utilizada dempuèi la segonda mitat del sègle . Es un mescladís entre la fonetica norvegiana e de formas venent del danés, qu'èra l'anciana lenga oficiala durant l'union entre los reialmes de Norvègia e Danemarc. Lo nynorsk o neonorvegian (sonat ancianament landsmål, «lenga del país») es una varietat que s'utiliza mai que mai dins las comunas occidentalas e centralas de Norvègia. Lo nynorsk es mai pròche dels dialèctes norvegians modèrnes, qu'assaja de defugir rigorosament las interferéncias del danés. L'Estat norvegian a adoptat de reformas successivas al sègle per impausar de formas convergentas en bokmål e en nynorsk, mai que mai dins l'ortografia, los neologismes e certanas formas gramaticalas.
Referéncias