Requisitòri qu’es un recuelh de poësias deu Rogèr de Lapassada editat en 1971 e reeditat en 1992. Demiei los poèmis, lo Requisitòri qui da lo nom au recuelh. Tèxte Qu’avetz roeinat nostes vilatges, vueitat las montanhas on milèrs d’esquiras e de campanas tringlavan au mei har. Las lausèras, las peirèras valentas que las avetz barradas. Qu’avetz deishat partir aulhèrs e lauradors, mestieraus de tot ordi, qu’avetz l’aire de l’arribèra emposoat e l’aiga deus arrius. Qu’avetz desmaridat un pòple de sa lenga, de son amna, deus sons cants, de sas danças. Que v’etz trufat de Caddeton lo noste pair e las dròllas d’Aussau son gojas deviengudas en çò de borgés saginós e viciós. Qu’avetz deishat pèrde’s los ordis deus cerisèrs e deus pomèrs e deu hroment e qu’avetz hicat au musèu raças de bestiar hòrtas e valentas e vacas doças qui hasèn beròis vetèths e lèit grassa, gramosa. On ei la Basadesa e segur doman l’Aquitània! Qu’avetz seleccionat a mort, standardisat, rentabilisat, comercialisat e hicat en preson bèstias hèitas tà pèisher dens l’èrba hauta deus candaus. Qu’avetz normalisat en Aspa, en Baretons, los hromatges, praubòts, en una pasta shens perhum. Sordeis que tot, qu’avetz deishat a l’abandon los cemitèris dens los vilatges morts dont clavèn, ailàs, las escòlas liuradas d’ara enlà au ventploi, a la gèira, l’escòla on aprengom a cantar e a víver. Qu’avetz plapat l’arrai de l’auba benadita, emposoat lo limac esmalit las abelhas que los ajòus arrespectavan e cranhèn. Desarrigat qu’avetz las pleishèras sagradas on vriuletas e’s prosejavan dab auserons aus dias clars de mai, destornat las cassoras, esfaçat los noms deus tojars, on las vacas èran urosas de brostar la brana chucosa en espiant lo mèste dalhar au balanç deu dragon dens la lutz de l’arrós. Mei non vien l’ausèth blu sus la trista laurada perucar los vermiòts o las longas talòssas dispareishudas, dias a! Lo campanèr qu’ei mort. La campana s’ei arrestada e lo darrèr soaire beth temps a que l’an recaptat. E jo totun, drin hòu, que canti tà l’aigueta qui chorra dab despieit au tutèt de la hont, uei espudida, uei tradida, era qui portava la hida e qui’ns guariva de tot mau. E tu tanben amic, que cantaràs entau cocut tau gòlis e tà la parreta, tà la codèina e l’irrongleta! Mes, ailàs! mei ne tornaràn, melèu, un matin, calandreta, la celtica laudeta qui dens l’azur e’s dèisha càder briaga d’arrais dab los esprits deu cèu ligada.
Categoria:Poesia occitana