La Constitucion, a l'origina compreniá set articles, limitant l'encastre nacional del govèrn. Los tres primièrs articles incorpòran la doctrina de la separacion dels poders, per laquala lo govèrn federal es devesit en tres brancas: la legislativa, consistuïda d'un congrés bicameral (Article I); l'executiva, incarnada per un president e d'oficials subordonats (Article II); e la judiciària, constituida de la Cort Suprèma e d'autras corts federalas (Article III). Article IV, Article V e Article VI an per subjècte lo federalisme, descrivent los dreches e responsabilitats dels Govèrns d'Estat, dels Estats en relacion amb lo govèrn federal, e lo procediment comun per un amendament constitucional. L' Article VII establís la procedura que seguiràn los tretze Estats per la ratificar. Es conciderada coma la mai anciana constitucion nacionala escricha en vigor.
Dempuèi que la Constitution dintrèt en vigor en 1789, foguèt amendadas 27 còps, amb un amendament qu'abròga un precedent, amb per objectiu de se conformar amb una nacion que cambièt fòrça dempuèi lo sègle XVIII. En general, los detz primièrs amendaments, son coneguts coma Declaracion dels dreches, instituissent las proteccions especificas al subjècte de la libertat individuala e la justícia e pausa las restriccions dels poders del govèrn. La majoritat dels 17 amendaments espandisson la proteccion dels dreches civils individuals. D'autres abòrdan de problèmas ligats a l'autoritat federala o modifica las proceduras e procediments del govèrn. Los amendaments de la Constitucion dels EUA son aponduts al document. Las quatre paginas originala de la Constitucion des EUA son escrichas sus pargamin.
Primièra constitucion permanenta d'aquesta mena foguèt interpretada, completada, e realizada per un larg còrs leis constitucionalas federalas, e influencièt las constitutions d'autras nacions coma en Austràlia.
Origina
Primièr govèrn Del 5 de setembre de 1774 al 1èr de març de 1781, lo Congrés Continental teniá lo ròtle de govèrn provosòri dels EUA. Los delegats del Primièr (1774) e del Segond (1775–1781) Congrés Continental foguèron causits subretot seguent de comitats de correspondéncia dins las diferentas colonias puslèu que dins las legislaturas colonialas des Estats. De cap de biais s'agissiá d'una amassada representativa dels govèrns colonials existissents; representava los elements non satisfachs del pòble, e plan motivats per agir, malgrat l'oposicion acarnida dels leialistas e l'obstruction e prejudici dels governadors colonials. Dotat collectivament pel pòble, Lo Congrés Continental possedissiá sol los atributs de la sobeiranetat extèrna que li permetiá d'èsser nomenat Estat al sens internacional del tèrme, alara que los Estats, exercisissent una sobeiranetat intèrna o limitada, podián puslèu èsser considerats coma un Congrés Continental, que venguèt d'en primièr e los faguèt nàisser.
Articles de la Confederacion Los Articles de la Confederacion e de l'Union Perpetuala foguèron la primièra constitucion dels EUA. noting that "Madison, along with other Americans clearly understood" the Articles of Confederation "to be the first federal Constitution". Foguèt redigida pel Second Congrès Continental entre la mitat de 1776 e lo començament de 1777, e ratificada per l'ensemble dels 13 fins al començament de 1781. Los Articles de la Confederacion donan pauc de poder al govèrn central. Lo Congrès de la Confederacion podiá prene de decisions, mas aviá pas los poders d'execucion. La realizacion de las decisions, e la modificacion dels Articles, demandava l'aprobacion unanima de las tretze legislaturas dels Estats.
Pasmens, d'un biais, los progresses del Congrès dins l'article 9 faguèt una "liga d'Estats tan coesiva e fòrta coma pas autre mena de confederacion de republicas dins l'istòria", lo problèma màger èra, segon los dire de George Washington, "pas d'argent". Lo Congrés Continental podava batre moneda mas sens valor. Lo Congrés podava empruntar, mas pas remborsar. Pas cap d'Estat pagavan l'ensems de las taxas als EUA; unes los pagavan pas.
Internacionalament, Los EUA gaireben podavan pas defendre lo sobeiranetat. Gaireben tota la tropa de l'armada del EUA (625 òmes) foguèron desplegada fàcia al fòrts britanics. Avián pas estats pagats; unes desertèron d'autres menaçavan de se mutinar. L'Espanha barra la Nòva Orleans al comèrci American. Los barbarèscas comencèron a prene las naus de comèrci desl EUA; Lo Tresaur podavan pas pagar lo rescat. Se una crisi demandava d'agit, lo Congrès dispausava de credit o taxa per financia la responsa.
Sul plan interior, los Articles de la Confederacion motivavan pas los interesses dels diferent Estates. Quitament se lo Tractat de París (1783) foguèt signat entre la Granda Bretanha e los EUA, e nomena cadun dels Estats dels EUA, diferents Estats contribuiguèron plan a lo violar.
En setembre de 1786, pendent una convencion interetatica per discutir e desvolopar un consens al subjècte de la barralhas comercialas de cada Estat, James Madison demandèt encolerat çò qu'èran los Articles de la Conferation, un pacte gaireben constenhent o un govèrn viable.
Lo Congrès èra paralizat. Podava far pas res de significant sens l'acòrdi de 9 Estats, e unas legislacion demandan l'acòrdi del 13. Quand per un Estate un sol membre es present o que la delegacion èra en desacòrdi, lo vòte èra pas comptat. La vision d'una "nacion respectabla" d'entre la nacions sembla s'avalir al uèlhs revolucionaris coma per George Washington, Benjamin Franklin, e Rufus King. Lo sòmi d'una republica, una nation sens dirigent ereditari, amb de poders desviats al pòble mejans las eleccion, vengava questionable.
Lo 21 de febrièr de 1787, Lo Congrès de la Confederacion crida una convencion dels delegats desl Estats a Filadèlfia per prepausar un plan de govèrn. Al contrari dels assags precedents, la convencion èra pas supausada a crear de leis novèlas o de modificacions d'escasença mas dins lo "sol e unic objectiu de revisar les Articles de la Confederacion". La convencion se limitarà pas al comèrci; mas, assjarà de "far la constitucion federala conpatibla a las exigéncias de govèrn e a la preservacion de l'Union." La proposicion poirà prene efièch un còp aprovada pel Congrès e los Estats.
Istòria
Lo projècte de 1787 drecha|vinheta|Signatura de la Constitucion, 17 de setembre de 1787 Lo quite jorn del 14 de mai de 1787, solas las delegacions de Virgínia e Pennsilvània èran presentas, e la reïnion de dobertura foguèt ajornada que s'atenguèt pas lo quorum. Lo quorum de set Estats passèt e comencèron las deliberacions lo 25 de Mai. 12 Estates èran representats; 74 delegats nomenats, 55 presents e 39 signataris. Lo delegats èran globalament convencuts qu'un govèrn central efectivu amb depoders espandits e executòris deu replaçar lo Congrès flac establit pels Articles de la Confederacion.
Se discutèron do plans d'estructura pel govèrn federal al convencion
Lo Plan Virginia (Large State Plan o Randolph Plan) prepausèt que la partida legislativa del govèrn nacional siá un Congrès bicameral, de doas cambras elegidas chambers elected que lo destriament se farà segon la populacion. Privilegiant los Estats mai poblats, es confòrma a la filosofia de John Locke se piejant sul consent del governat, sus Montesquieu per un govèrn divisat, e sus Edward Coke qu'insitís sus las libertat civilas. Lo Plan New Jersey prepausant que la partida legislativa siá un còrs unicamerala amb un vòte per Estat. Favorizant los Estats mens poblats, es confòrma a la filosofia del partit britanic hig que n'èra Edmund Burke se piejant sus la procedura de repcion e sus William Blackstone qu'insistís sus la sobeiranetat de la legislatura. La posicion rebat la cresença que los Estates èran d'entitats independentas e, que coma èran dintrat dins los EUA liures e d'espereles atal deuràn sortir.
Lo 31 de mai, la Convencion venguèt un "Plen de Comitat" per examinar lo Plan Virginia. Lo 13 de Junh, las resolucions Virginia de forma modificada foguèron portada fòra del comitat. Lo Plan New Jersey Plan foguèt prepausat enresponsa al Plan Virginia.
Un "Commitat dels Onze" (un delegat per cada Estate representat) se reüniguèt de 2 al 18 de julhet per trobar un compromís. Totes èran en acòrdi per una forma de govèrn republican basat sus la representacion del pòble dins los Estats. Per la legislatura, doas questions èran en balanç: cossí los vòtes seràn destriats entre los Estats al Congrès, e cossí los representatants seràn elegits. Dins son rapòrt, vengut lo Compromés del Connecticut Compromise (o "Gran Compromise"), lo comitat prepausèt una representacion proporcionala dels sètis a la Cambra dels Representants basat sus populacion (lo pòble votant pels representants), e una representacion agala per cada Estat al the Senat (los legislators de cada Estat votant per los senators repectius), e que totes los budjèctes auràn per origina la Cambra.
Lo Grand Compromés acaba amb l'androna entre "patriòtas" e "nacionalistas", ne provocant fòrça autres dins un esperit d'acordança: sul Compromés dels Tres Cinquen, la reconciliacion sul tèrme Presidencial, sos poders, e metòde de seleccion; e la competéncia de la magistratura federala.
Lo 24 de julhet, un "Commitat del Detalh" per redigir en detalh la constitution detalhada rebatent la Resolucions passadas per convencion. La Convencion se retirèt del 26 de julhet al 6 d'agost esperant lo retorn. Mai que mai, lo rapòrt del commitat es confòrma a la resolucions adoptada per la convencion, apondent unes elements. Una constitucion de 23 articles (e lo preambul) foguèt presentada.
Del 6 d'agost al 10 de setembre, lo rapòrt del comitat del detalh foguèt dicutida, seccion per secccion e clausula per clausula. Lpojecte final, presentat a la Convencion lo 12 de setembre, conten 7 articles, un preambul e una clausula finala, of which Morris was the primary author. Mai, lo comitat prepausèt una letra per acompanhar la constitucion quand serà liurada al Congrès.
Lo document final foguèt pres lo 1è de setembre per la sesilha finala de la convencion. Mai d'un delegats foguèron decebuts pel resultat, una tièra improvizada compromeses malaisits. De delegats se n'anèron abans la ceremonia a tre refusèron de signar. D'entre los 39 signataris, Benjamin Franklin resuma, en s'adeçant a la convection: "I a diferntas partida d'aquesta Constitucion qu'ara aprobi pas, mas soi pas segur de la aprobar jamai." Acceptèt la Constitucion, "qu'espèri pas melhor e que soi pas segur que pòsca èsser melhora".
Los partesans de la Constitucion volgavan un acòrdi unanim desl 12 Estats representet a la convencion. Adoptèron per lo protocòl final la formula "Fach en Convencion, amb consentida unanima dels Estats presents." La convention acabada, la propocision foguèt acceptada per 11 delegacions d'Estat que demorava pas qu'un sol delegat per Nòva York, Alexander Hamilton.
La ratificacion de 1788 vinheta|Datas de ratificadion de la Constitucion pels 13 Estats Transmetida al Congrès de la Confederacion, alara fasent sesilha dins la vila de Nòva York, aparteniá al cogrès de far avançar o non lo procediment de ratificacion del Congrès. La legislatura de cada Estat deu convocar d'eleccions dins "Convencion Federala" per ratificar la novèla Constitucion, puslèu que de far votar per la quita ratificacion; çò que trenca amb la practica constitucionala del temp destinada a garantit una melhora representativitat del pòble. Tanben passèt en fòrça la quita forma del govèrn (aprobacion dels 2/3 del 13 Estats; encara una derogacion de la practica constiticionala que los Articles de la Confederacion podavan èsser votat pas qu'a l'unanimitat dels Estats.