vinheta|Codèx Manesse vinheta|Codex Manesse - Ulrich von Liechtenstein La cavalariá designa a l'Edat Mejana una forma de fòrça militara que designava los òmes d'armas que combatavan a caval primièr a còrs a còrs a l'espasa puèi se cargant de la lança. Existís una diferéncia entre los cavalièrs, combatents professionals d'elèit montats a caval, e l'infantariá que costituissiá la massa, e, mai tard, de l'artilheriá. Las qualitats d'ardiesa e de generositat tenont als òrdres militars que desvelopèron de cavalièrs aguerrits.
A la fin del sègle XII e XIII, se constituís pel biais dels òrdres militars, los Templièrs per exemple, e amb l'associacion dels vòtes religioses, una institucion feudala assemblant los combatents a caval. Mai tard, aquesta cavalariá se liga a la noblesa de soca, e que se dintrava mai sovent per la ceremonia de l'adobamenthttp://www.larousse.fr/dictionnaires/francais/chevalerie/15180.
La cavalariá desvolopa pauc a pauc las sièunas valors e costumas, jos l'influéncia entre autre de la Glèisa e de la fin' amor dels trobadors. Venguèt una fraternitat, puèi un grop social, enfin una institucion, abans de venir un simple servici militar degut a sobeiran. De tradicions son particularas a aquesta, coma la ceremonia de l'adobament. Las vertuts tradicionalas de la cavalariá, vistas del vejaire de la literatura, son de nóbles sentiments coma la pietat, l'umilitat, la valentiá, la fin' amor, la generositat, la fe e l'onor.
Dins la literatura e la critica dels istorians, l'ideal de las valors de la cavalariá medievala es incarnat per diferents personatges istorics e per diferentas valors. I a de cavalièrs crestians que combaton per la fe: coma Godofred de Bouillon, que refusa una corona d'aur que Crist n'aguèt una d'espinas. De cavalièrs franceses que combaton per la comunautat, coma Rotland, ou plus tard Bertrand du Guesclin.
Definicion I a quatre menas de cavalariáDictionnaire ecclésiastique et canonique portatif, Paris, 1766, tome I, p. 364 : « Il y a quatre especes de Chevalerie, la régulière, la militaire, l'honoraire et la sociale. ». Lire en ligne: vinheta|Adobament de Lancelot, Miniatura d'Évrard d'Espinques tirada del Lancelot en pròsa, BNF Fr.116, 1475.
la cavalariá regulara, la cavalariá militara, la cavalariá onorària, la cavalariá sociala.
« La cavalariá regulara, es aquesta dels Òrdres Militars que s'engtja a prene un cèrta rauba, de portar las armas contra los Infidèls, de favorizar los Pelegrins anant als luòcs Sants, e de servir als Espitals ont devon èsser recebut. La Militara es aquesta dels ancians Cavalièrs que se pren per de granda fach d'armas. Se nomenava Milites dins los ancians títols. Los quitas Princes saupriá èsser recebuts Cavalièrs; se lor cenchavan l'espasa, e se lor cacava los esperons daurats. L'Onorari es aquesta que los Princes conferisson als autres Princes e als primièrs de lpr Cort. La Sociala enfin es aquesta qu'es pas autorizada que se forma dins unas escasença e que demora pas pus après ».
Istòria Lo sègle XII e subretot lo XIII foguèron los sègles d’aur de la cavalariá. Aquesta s'estructurava coma una classa veraia amb sos còdis, sas valors e son biais de vida. A l'Edat Mejana tardièra, los adobaments venguèron mens nombroses e, a l mèsme temps, la cavalariá perdèt sa primautat suls camps de batalha, del fach de l'ütilizacion de novèla tacticas o d'armas novèlas (arcs longs); las batalhas de Courtrai e de Crécy foguèron al subjècte revelatriças de la vulnerabilitat de la cavalariá pesuga utilizada de biais isolat. Se l'apesantiment de las armaduras dels cavalièrs e dels cavals podèt, un temps, cobrir sas feblessas, la difusion de las armas de fuòc suls camps de batalha après la segonda mitat del sègle XV acaba amb cavalariá coma fòrça militara.
Originas vinheta|Brodariá de Bayeux (Sègle XI) A l'entorns de l'an mila, lo tèrme latin (guerrièr) s'espandís dins los escrichs redigits en latin medieval. Designa alara los òmes d'arma () per oposicion als religioses que prega () o als païsans que trabalhan (). Aqueste combatent se caracteriza donc pel fach qu'es un guerrièr. L'òme d'arma a caval serà designat pel tèrme significant cavalièr sonque al començament del sègle XII (per oposicion als soldats a pè, los ). A l'epòca ont lo sistèma feudal se desvelopa, la senhoriá n'es l'estructura de basa. Es un sistèma devent mantenir l'òrdre public e la justícia e avent per centre lo castèl. A Papia, lo castèl viu en granda partida pels dreches sul riu Leon. Las tèrras de la familha senhoriala son gardadas per sèt cavalièrs, los primièrs cavalièrs coneguts en Occitània, mencioants en 1029.
Lo cavalièr es un guerrièr apartenent a l'ostal du senhor: aqueste deu s'acompanhar d'un grop de soldats professionals que l'ajudan a mantenir l'òrdre e aparar los abitants dels atacaires. Tanben participan tanben al manten del sistèma feudal e recebon de la partida del senhor una sòlda o de tèrras. A partir del sègle XI, venon sinonime de (o vassalus, latinizacion de vassal), lo vassal.
Ròtle de la Glèisa Als començaments, la cavalariá èra pas gaire valorizad per la Glèisa coma lo precise Jean Flori. Se pièjava entièrament los cavalièrs anant a la crosada, denonciavan aquestes que riscavan lor vida non pas per Dieu mas per la glòria. La Glèisa contribuiguèt fortament a influenciar la cavalariá e a modificar sas valors, sos devers. La Glèisa tanben assegurava la remission dels pecats a totes los cavalièrs volent combatre los infidèls en Tèrra santa. Las Crosadas joguèron un ròtle central dins la reconciliacion entre la Glèisa e la cavalariá. Foguèt alara possible a partir del sègle XII, subretot de la primièra crosada presicada per Urban II en 1095 d'èsser cavalièr e de combatre per Dieu. Per ela lo problèma se pausèt veratadièrament amb los Templièrs que cercavan la reconeissença de la Glèisa.
Dempuèi presa de Jerusalèm, un semblant de patz existís en Palestina. De bandolièrs, d'incursions sarrasinas, fan regnar una inseguretat de contunh. Una granda partida dels croisats èran tornat al país après la conquista, segur qu'existís bien una soldatesca, mas tròp sovent limitada a la vilas, se deviá caminar en grop. L'aument del nombre dels espitals et lor escampilhament èra un problèma pels pelegrins malauts e pels Espitalièrs.
Seguent Guilhèm de Tir, Hugues de Payns, un baron champanhés, de segur cavalièrs del Sant Sepulcre a partie de 1115, prepausa a Baudoin II, rei de Jerusalèm, la creacion d'una comunautat dels « Paures Cavalièrs del Crist » per assegurar la seguretat dels camins. Pendent lo concili de Naplosa, en 1120, aquestea « cavalièrs » son invitats a tornar prene las armas. La novèla confrairiá es installada per Baudoin e Gormond de Picquigny, patriarca de Jerusalèm, sus l'ancian mosquèa al-Aqsa, dicha tanben, temple de Salamon. D'aquí ven lo nom de miles Templii, los cavalièrs del Temple, los Templièrs.
Plan lèu aquestes cavalièrs, que prononciavan los vòts d'obesicéncia, de pauretat e de castetat, e que combatavan de biais eficaç los infidèls, pausan problèma al vejaire dels principis de la Glèisa; aquestes « cavalièrs del Crist » son en estat de pecat las armas a la main. Hugues crida son parent, l'abat de Claravals, per intercedir près del papa. Bernat de Claravals compauda De laude nove militie ont developa l'idèa de malicidium, de malicidi tuant lo mal en l'òme e non pas l'òme. Hugues utiliza aquestes mots dins sa letre Christi militibus que presenta, en genièr de 1129, al concili de Tròias qu'apròba l'òrdre novèl.
Aquestes darrièrs son en efièch de « cavalièrs nòus » que son de croisats permanents, mena « monges soldats ».
Vam al sègle XII esquèrra|vinheta|Cavalerie franca. La cavalariá que se forma dins la segonda mitat del sègle XIJean Flori, L'essor de la chevalerie : XIe-XIIe siècles, Librairie Droz, 1986, introduction[réf. incomplète] se definís vertadièrament amb de caracteristicas seguentas: constituís primièr una categoria sociala d'esperela veire una « categoria socioprofessionala »Jean Flori, La chevalerie en France au Moyen Âge, PUF, « Que sais-je ? », no 972, 1995.[réf. incomplète]. Aquesta darrièra se situa socialament en dejós de la noblesa. Conten totes aquestes qu'an « ni la notorietat d'un linhatge nòble, ni la riquesa d'un grand tèrra tenent, ni lo drech del ban d'un sénher ». vinheta|Cavalièr faisant cortejant sa dòna. Es a dire, èsser un cavalièr es èsser un òme qu'es pas eissit de la noblesa d'un vejaire ereditari, que possedís pas de riquesas, que siá en tèrras o en argent, e qu'aurà pas lo poder de convocar de vassals a son servici ni de comandar, de contrénher, de convocar l'òst (drech de ban). Pasmens, un cavalièr deu d'esperse se procurar sas armas, l'armament caracteristic del cavalièr essent carestiós, compausat de la lança e de l'espasa pel sègle XI. Mai, lo cavalièr combat a caval que costa car e constituís d'èsser una marca de prestigi, de riquesa, de superioritat.
A la find del sègle XII, pel prestigi que lor es associat e lo cost de lor equipament, los cavalièrs seràn sempre mai associats a lor sobeiran. Es una evolucion importanta que marca lo vam dels castelans sostenguts per lors cavalièrs, en concurréncia e aclapissant lo poder reial.
L'estatut de cavalièr podava se pèrdre se lo cavalièr èra malaut e, en consequéncia, podavan pas pus assegurar sa foncion militara. Mai, lo cavalièr podava èsser ferrit greu pendent un afrontament e pas mai combatre. Alara, pauc a pauc èra obliat de la sociatat. Pendent l'Edat Mejana, los cavalièrs s'aprochèron e s'unifiquèron pendnet los combats, a la guèrra, e acabèron per formar un verai òrdre social.
Edat d'aur esquèrra|vinheta|Lo dilemma de Bohort - causís de salvar una joventa puslèu que son quita fraire Lionèl. Al sègle, al vejaire militar, la cavalariá pauc a pauc impausa sa preponderança suls camps de batalha. En efièch, los cavalièrs venon los combatents, los guerrièrs per excelléncia, l'eleit de l'armada, un òrdre militr que bastit sa renomada sus sos explechs e victòrias militaras. Son accion venguava sempre mai decisiva pendent de batalhas; es ela que decidís de la victòria o de la desfacha. en consequéncia, son prestigi s'auça. La batalha de Bouvines que se debana lo 27 de julhet de 1214 es un bon exemple per illustrar aquesta idèa. En efièch, l'accion de la cavalariá decidís plan de la victòria francesa. A l'epòca carolingiana, la cavalariá teniá una plaça centrala dins l'armada. Los reis francs, a partir de Charles Martel, avián privilegiat l'utilizacion de la cavalariá pels afrontaments. vinheta|Sagèl dels Templièrs.
Declin vinheta|Batalha d'Azincourt, illustrant la hronique d'Enguerrand de Monstrelet, Cronica de França L'Occident al sègle XIV es marcat per una pandèmia mondiale de pèsta e un refregiment climatic espectacular. La Pèsta negra começa en 1334 e decima trente a cinquanta per cent de la populacion europèa. La Pichona Edat glacièra tòca prigondament l'agricultura e las gens. L'Euròpa quina que siá la classas s'aclapèt dins son economia, dins ses cresença e sas institucions. La paisanariá se soslèva e revendica mai d'egalitat. La noblesa aristocratica opausa a la crisi del sègle XIV que ven una guèrra que durarà 100 ans.
La batalha d'Azincourt, ont la cavalariá francesa perd fàcia als soldats angleses inferiors en nombre, es sovent considerada coma la fin de l'èra de la cavaleriá e lo començament de la supremacia de las armas a distància sus la mesclada, que s'enforçarà amb l'invencion de las armas de fuòc.
Romantisme e erudits del sègle XIX Remandada pendent la Reneissença, torna al vam pel òmes del sègle XVIII e XIX. Jean-Baptiste de La Curne de Sainte-Palaye es un dels primièr a tornar al subjècte amb sas Memòrias sus l'anciana cavalariá en 1753 e son Istòria literària de trobadors en 1774. Mas es Walter Scott qui lancèt l'interés del grand public per l'Edat Majana Ivanhoe en 1819.
Caracteristicas e vida
Aparicion dels cavalièrs