Blaia (Blaye en francés) es una comuna gavaia de Bordalés https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k9616679v/f109.item.zoom p. NP situada dens lo departament de Gironda de la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània. La vila es situada sus l'estuari de Gironda.
Es la vila on vadut en 1113 lo famós trobador Jaufre Rudèl, que'n fut lo senhor. La vila es tanben coneishuda entà son vin (Vinhau de Blaia, premèira còsta de Blaia). La ciutadèla de Blaia que fut bastida per Vauban entre 1685 e 1689.
Vila frontèira entre Occitania e França, Blaia n'es pas mèi anuit de lenga occitana mes de lenga d'oil. Es estada totun de lenga occitana dincas ad una data mau coneishuda, mes probable relativament recenta (sègles XVIII-XIX). Sa toponimia es tipicament gascona. Hèi çà que là partida de l'arrèir-parçan occitan.
thumb|left|300px|Vista de Blaia presa de la ciutadèla
Geografia vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia Las fòrmas ancianas son : Blavia au sègle IV (Ausòni), Blabia au començament dau sègle V, Blavia au sègle XI o XII, Raimundus de Blavia en 1192, Gyrardo de Bleyve en 1231, Gerardus de Blavia en 1242, Sancti Romani de Blavia en 1263, Blavia en 1294, Sancti Salvatoris de Blavia en 1326, Sancti Romani de Blavia en 1326, apud Blaviam en 1360 Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes. Gironde, ed. CAIRN e Institut Occitan, Pau, 2008, p. 75 . Segon Dauzat, Blaia ven dau nom gallic d'òme *Blavus, (dau gallic blavos, « jaune »), latinizat en *Blavius Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 88, a Regnié. Segon Negre, citat per Bénédicte Boyrie-Fénié, Blaia ven dau nom « romanic » de persona Balabius, tractat coma *Blabius, emb -a. J. Astor, tanben citat per B. Boyrie-Fénié, causís la solucion de Dauzat. Bénédicte Boyrie-Fénié assegura que Blaia contunha Blavia . Xavier Delamarre hornís l'etime Blāuiā, « las proprietats de Blāvos » [(derivacion neutra plurala en -ā)], shens donar de traduccion au nom d'òme Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 81, 288 e 330. Sainte-Luce Sainte-Luce representa lo nom latin Lucia, portat per una verge e martira de Siracusa Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 635.
Istòria En 1817, l'importanta comuna e probabla anciana parròpia de Sainte-Luce, situada a la sortida de la vila au sud-èst, estut incorporada a Blaia, d'aquí lo nom oficiau de Blaye-et-Sainte-Luce; en 1861, la comuna tornèt au nom tradicionau de Blaye .
Administracion
Demografia
En la populacion èra de abitants e la densitat èra de ab/km². Sainte-Luce 1793 : 716 abitants; 1800 : 659, 1806 : 722 .
Lòcs e monuments Ciutadèla de Blaia
Personalitats ligadas emb la comuna Jaufré Rudèl (trobador).
Veire tanben Comunas de Gironda
Ligams extèrnes Blaia sus lo site de l'Insee
Nòtas
Categoria:Comuna de Blaiés Categoria:Comuna de Gironda