Ger es un municipi de la Comunautat Autonòma de la Generalitat de Catalonha, de la província catalana de Girona e de la comarca de Bassa Cerdanha.
Toponimia La prononciacion es [ʒe]. Las fòrmas ancianas son Geri en 839, Gere en 899, Geir en 959, Gerre... Gere en 965, 982, Ger en 972, 978, 1011, 1040, 1079, 1090, 1177, 1182, 1359, Ier en 1037, Gerr en 1186. L'etime es probablament lo basc gero « après ». Ger es un pauc escartat de Segre Joan Coromines, Onomasticon Cataloniæ, vol. IV, p. 346-347 https://web.archive.org/web/20250910074903/https://oncat.iec.cat/veuredoc.asp?id=20369. Gréixer Las fòrmas ancianas son 839: Garexer en 839, 888, Garrexer en 965, Gerexei en 978 — probable per -xer, Garexer... Garaxer en 1077, Guarexer, Garexer dins la segonda mitat del sègle XII. S'explica pel compausat basc garái-sare. Sare significa a l'origina « fialat, malhum, ret », puèi a pres lo sens de « cleda, pargue de tropèl ». Garai significa « naut, d'amont, superior ». Lo sens global es donc « la cleda d'amont, lo pargue naut ». L'accentuacion dins lo basc local ancian deviá èsser garái-sare, que mena a Garexer (-ais en catalan > -eix) Joan Coromines, Onomasticon Cataloniæ, vol. IV, p. 380-381 https://web.archive.org/web/20251215121552/https://oncat.iec.cat/veuredoc.asp?id=20957. Saga La prononciacion es ['sagə]. Las fòrmas ancianas son Sagane en 839, Segarane en 899, Sachane en 964, Sagano en 1011, Saga en 1079, 1121, 1138, 1191, 1198, 1313, 1359, etc. L'etime es *Ságane, que en evolucion fonetica catalana mena a ságə (egal a sága en catalan oriental), coma orphănus > orfe. L'origina es prelatina, mès indoeuropèa. I a un altar dedicat al diu Saga a San Vicente de Alcántara. La rasic es sag- « enquistar, interpretar, formular un oracle », cf. lo latin sagire, exagium, l'anglés seek, l'alemand suchen, las lengas celticas, etc Joan Coromines, Onomasticon Cataloniæ, vol. VI, p. 471-472 https://web.archive.org/web/20211021100322/https://oncat.iec.cat/veuredoc.asp?id=36065. Niula La prononciacion es ['niwlə]. Las fòrmas ancianas son Anivola en 964, Amula (per Aniula) en 982, Aniula al sègle XIII, en 1293, 1271, 1280, 1285, 1299, Niula en 1396, etc. L'etimologia es purament catalana : Niula foguèt la vilata anyívola (en catalan), la menuda e pastorala possession, que jamai arribèt pas a aver glèisa e capelan pròpris. Anyívol, adjectiu plan viu dins lo monde dels pastors, designa un cap de bestiar que non prospèra gaire, en demorant feble coma l'animal d'un an. En realitat lo mot any èra an en catalan medieval e demòra atal del Rosselhon a la Ribagorça. L'etime *annibilis, vengut femenin, evolucionèt en anívla > Aniula. A la fin, l'iniciala foguèt confonduda ambe la preposicion locativa a Joan Coromines, Onomasticon Cataloniæ, vol. V, p. 463-464 https://web.archive.org/web/20211128121528/https://oncat.iec.cat/veuredoc.asp?id=28522.
Nòtas e referéncias