SiròsToponimia Occitana (Institut d'Estudis Occitans) : IEO_BdTopoc : http://bdtopoc.org (Siros en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia La prononciacion qu'ei [si'rɔs]. Las fòrmas ancianas que son Ciros en 1385, Siroos en 1443, Chiros/Xiros en 1538, Cyros en 1682, Siros (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Arganhon-Marcerin lo 8 d'abriu de 1851, data de la fusion de las duas comunas Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 189.
Gerhard Rohlfs, citat per Grosclaude, qu'explica Siros ei a arreligar dab Sirac (Gers), Siran (Cantal) e Sirano (Emília). Que vienen benlhèu deu cognomen Sira atestat dens ua inscripcion de Trevèri. Lo gentilici Sirius qu'existí en Lusitània .
Dauzat e Rostaing qu'explican Siros per lo nom gallic d'òmi Sirus dab lo sufixe aquitan -ossum Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 658, a Sirac.
Segon Miquèu Grosclaude, los cas de sufixes d'apertenéncia divèrs dab lo medish radicau que hè pensar lo radicau ei un nom de persona. Sirus (latin), o benlhèu Sirius, Sira, Scyrus dab lo sufixe -ossum qu'explican Siròs, proprietat de Sirus, etc .
Segon Joan Coromines, la finala qu'ei lo sufixe iberobascoïde ŏsse. Qu'ei un nom aparentat a Siresa, Seró, Seròs, Cirés. Que vien deu basco çiri, « cunh, cavilha », qui's combina dab los sufixes -osse, -on, -esse, -este Joan Coromines, Onomasticon Cataloniæ, vol. VII, p. 117-118 https://oncat.iec.cat/veuredoc.asp?id=38532.
Istòria
Administracion
Demografia
En la populacion qu'èra de abitants.
Lòcs e monuments
Personalitats ligadas dab la comuna
Véder tanben Comunas deus Pirenèus Atlantics Ligams extèrnes
Nòtas
Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics Categoria:Comuna de Bearn