Sira (Siro en grafia mistralenca; Siran en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Lo gentilici es siranés -esa (siranés -eso en grafia mistralencahttps://books.google.com/books?id=yYx--JBqDX4C&newbks=1&newbks_redir=0&dq=%22d%C3%B3u%20F%C3%A9librige%22%20and%20%22Siracuso%22&pg=PA899#v=onepage&q=%22d%C3%B3u%20F%C3%A9librige%22%20and%20%22Siracuso%22&f=false).
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia La prononciacion es ['siro]. Las fòrmas ancianas son : Raimundi de Sirano en 1229, homines de Sirano, cap a 1256-1257, Sirano, hospitali de Cirano, Siranum, castro de Sirano en 1262, parrochia de Sirano en 1318, rector de Sirano en 1351, Siran en 1518, terroir et juridiction de Séran, lieu de Séran en 1609, Séran en 1612, Cire en 1613, Siran en 1740-60, Siran e Mn Siran en 1770 (mapa de Cassini)Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 385.
Segon Dauzat e Rostaing, puèi Delamarre, Sira ven del nom gallic d'òme Sirus /Sīros, amb lo sufixe -anum o (Delamarre) la derivacion -ānonAlbert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 658, a SiracXavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 238, 307 e 366; segon Hamlin, Sira ven del gentilici latin Serius, amb lo sufixe -anum. Sira èra una proprietat galloromana (lo resultat seriá *Seiran).
Istòria
Administracion
Demografia
En la populacion èra de abitants e la densitat èra de ab/km².
Luòcs e monuments
Personalitats ligadas amb la comuna Leon Còrdas (1913-1987) : autor nascut a Sira.
Veire tanben Comunas d'Erau
Ligams extèrnes
Nòtas
Categoria:Comuna d'Erau Categoria:Comuna de Lengadòc