John Paul Jones () er ein engelsk multi-instrumentalist, låtskrivar, arrangør og plateprodusent. Han er mest kjend for tida då han spela bass, mandolin og klaverinstrument for det engelske rockebandet Led Zeppelin. Jones har sidan utvikla ein solokarriere og fått stor ry som både musikar og produsent. Jones er ein allsidig musikar og spelar òg gitar, koto, lapsteelgitar, autoharpe, fiolin, ukulele, sitar, cello, continuum og blokkfløytene ein kan høyre på Led Zeppelin sin «Stairway to Heaven».Andy Long. John Paul Jones: The 1970's were the Glory Days for British rock bands. Global Bass. Henta 27. mars 2011.
I følgje Allmusic har Jones «etterlate merket sitt på rock & roll-historia som ein innovativ musikar, arrangør og regissør.» Mange kjende rockebassistar er påverka av John Paul Jones, som John Deacon,[ John Deacon at Allmusic] Geddy Lee,[ Geddy Lee: AllMusic Biography] Steve Harris,[ Steve Harris at Allmusic] Flea,[ Flea at Allmusic] Gene Simmons,[ Gene Simmons: AllMusic Biography] og Krist Novoselic.[ Krist Novoselic: AllMusic Biography]
Jones er i dag medlem av supergruppa Them Crooked Vultures med Josh Homme (Queens of the Stone Age/Kyuss/Eagles of Death Metal) og Dave Grohl (Nirvana/Foo Fighters). Han spelar, bass, piano og andre instrument. Supergruppa gav ut debutalbumet sitt i november 2009.
Biografi Tidlege år Jones vart fødd i Sidcup i Kent (i dag ein del av Stor-London).Most Popular People Born In "Sidcup/ Kent/ England/ UK". Internet Movie Database. Han starta å spele piano då han var seks år gammal,John Paul Jones biography. ProgArchives. og lærte dette av faren Joe Baldwin, som var pianist og arrangør for storband i 1940- og 1950-åra, mellom anna the Ambrose Orchestra. Mor hans var òg musikar og heile familien brukte å reise rundt i England.Andy Fyfe (2003), When the Levee Breaks: The Making of Led Zeppelin IV, Chicago Review Press, ISBN 1-55652-508-7, s.22. Han var inspirert av alt frå bluesen til Big Bill Broonzy, jazzen til Charles Mingus til det klassiske pianoet til Sergei Rachmaninoff.
Sidan foreldra ofte reiste, vart Jones sendt på kostskule i ung alder.Snow, Mat. “The Secret Life of a Superstar”, magasinet Mojo, desember 2007. Han studerte formelt musikk ved Christ's College i Blackheath i London. 14 år gammal vart Jones kormeister og organist i ei lokal kyrkje og i løpet av året kjøpte han seg den første bassgitaren sin. Den flytande spelinga til musikaren Phil Upchurch på hans You Can't Sit Down, som inneheld ein minneverdig bassolo, er omtalt av Jones som ei av inspirasjonskjeldene hans for å byrje å spele bass.Led Zeppelin In Their Own Words compiled by Paul Kendall (1981), London: Omnibus Press. ISBN 0-86001-932-2, s. 17.
Studiomusikar Jones spela i det første bandet sitt, The Deltas, då han var 15. Han spela så bass for jazzrock gruppa Jett Blacks i London, med mellom anna gitarist John McLaughlin. Gjennombrotet til Jones kom i 1962 då han vart teken inn av Jet Harris og Tony Meehan frå det suksessrike britiske bandet The Shadows for ein toårsperiode. Kort tid før dei hyrte Jones, hadde Harris og Meehan hatt ein førsteplass med «Diamonds» (der seinare bandkamerat Jimmy Page spelte gitar.) Samarbeidet til Jones med the Shadows hindra nesten den framtidige danninga av Led Zeppelin, då det var snakk om at Jones skulle erstatte bassisten deira Brian Locking, som hadde slutta i bandet i oktober 1963. Dei valde til slutt John Rostill i staden for.
I 1964, etter anbefaling frå Meehan, byrja Jones som studiomusikar for Decca Records. Frå då og fram til 1968 spela han på hundrevis av innspelingar.Tolinski, Brad. (January 1998). "Like a Rock", Guitar World, s. 60. I studio spela han snart klaverinstrument, arrangerte og tok leiinga i studio, noko som førte til at han vart ein ettertrakta musikar. Han arbeidde med mange artistar, som the Rolling Stones på Their Satanic Majesties Request (ein kan høyre strykearrangementet til Jones på «She's A Rainbow»);Australian Broadcasting Corporation - Triple J Music Specials - Led Zeppelin (first broadcast 12 July 2000) Herman's Hermits; Donovan (på «Sunshine Superman» og «Mellow Yellow»); Jeff Beck; Françoise Hardy; Cat Stevens; Rod Stewart; Shirley Bassey; Lulu og mange andre. I tillegg til innspelingar med Dusty Springfield, spela Jones òg bass på konsertserien hennar Talk of the Town. Då han arrangert og spelte på Donovan sin «Sunshine Superman» førte det til at produsenten Mickie Most nytta tenestene hans på mange andre prosjekt, som Tom Jones, Nico, Wayne Fontana, the Walker Brothers og mange andre. Han arbeidde på så mange innspelingar at Jones har sagt at han ikkje «hugsa tre fjerdedelar av innspelingane eg er med på»David Cavanagh, "Interview with John Paul Jones ", Uncut.
Det i tida som studiomusikar at han tok scenenamnet John Paul Jones. Namnet vart foreslått av ein ven, Andrew Loog Oldham, som hadde sett ein plakat for filmen John Paul Jones i Frankrike.Fortnam, Ian. "Dazed & Confused", Classic Rock Magazine: Classic Rock Presents Led Zeppelin, 2008, s. 34. Han gav ut den første soloinnspelinga si som John Paul Jones, «Baja» (skriven av Lee Hazlewood og produsert av Oldham) / «A Foggy Day in Vietnam», som singel på Pye Records i april 1964. Dave Lewis, Led Zeppelin: the complete guide to their music, 2004, s.81
Jones har sagt at som studiomusikar gjorde han to til tre innspelingar dagleg, seks til sju dagar i veka.Dominick A. Miserandino, Led Zeppelin - John Paul Jones , TheCelebrityCafe.com. I 1968 var han utbrent av den store arbeidsmengda: «Eg arrangerte 50 eller 60 ting på ein månad og det starta å ta livet av meg.»Tolinski, Brad. (January 1998). "Like a Rock". Guitar World, s. 122.
Led Zeppelin
Danninga
Under tida som studiomusikar, kryssa Jones ofte stiar med gitarist Jimmy Page,"...I set about recording 16 HIP HITS at Regent Sound with [...] John Paul Jones playing bass and arranging and [...] Jimmy Page on gitarar...", said Andrew Loog Oldham in his book STONED (isbn 0-312-26653-7), s. 323. som òg arbeidde som studiomusikar. I juni 1966 vart Page med i The Yardbirds, og i 1967 medverka Jones til albumet Little Games av bandet. Vinteren etter, under innspelinga for Donovan sitt The Hurdy Gurdy Man fortalte Jones Page at han ønskte å delta i andre prosjekt som gitaristen kanskje planla. Seinare det året vart The Yardbirds oppløyst og Page og bassist Chris Dreja måtte gjere ferdige nokre konsertar Yardbirds alt hadde booka i Skandinavia. Før dei hadde samla eit nytt band, forlét Dreja bandet for bli fotograf. Kona til Jones foreslo at han skulle spørje Page om den ledige stillinga, og gitarist inviterte Jones med. Page forklarte seinare:
Vokalist Robert Plant og trommeslagar John Bonham vart med og danna ein kvartett. Dei vart først kalla «New Yardbirds» for konsertane i Skandinavia, før bandet kort tid etter vart heitande Led Zeppelin.
Bidrag til bandet Jones ønskte større kunstnarisk fridom då han tok avgjersla om å gje opp jobben som studiomusikar og bli med Led Zeppelin. Temperamentet, den musikalske kunnskapen og erfaringa var viktige faktorar for suksessen til bandet. Han var ansvarleg for dei klassiske basslinjene til bandet, som på «Ramble On» og «The Lemon Song» (Led Zeppelin II), og krafta og dei skiftande taktartane i songar som «Black Dog» (Led Zeppelin IV). Som trommeslagaren John Bonham, likte Jones funk- og soul-rytmar, som styrkte samspelet deira.Murray, Charles Shaar. "21st century digital man", Classic Rock Magazine: Classic Rock Presents Led Zeppelin, 2008, s. 58. I eit intervju med Global Bass sa Jones om den felles musikalske interessa:
Som klaverspelar tilførte Jones ein ny dimensjon til Led Zeppelin, som gjorde deil noko meir enn berre eit heavy metal-band. Av høgdepunkt på klaver finn ein den delikate «The Rain Song» (Houses of the Holy) spela på mellotron; den funky, dansbare «Trampled Under Foot», spela på clavinet (Physical Graffiti); og den austlege skalaen i «Kashmir», òg spela på mellotron (Physical Graffiti). På konsertar fekk Jones alltid vist seg fram på keyboard på «No Quarter», som ofte kunne var opp mot ein halvtime og inneheld variasjonar av klassiske musikkstykke av komponistar som Rakhmaninov.
Dei mangfaldige bidraga til gruppa inkluderte fleire andre instrument, mellom anna eit uvanleg trippelhalsa akustisk instrument som bestod av ein 6-strengs- og ein 12-strengs gitar, samt ein mandolin. Jones nytta ofte basspedalar for å spele bass medan han spelte klaverinstrument og mandolin. På turneen deira i 1977 song Jones solovokal på «The Battle of Evermore» for Sandy Denny som song på studioutgåva.
Profil Medan alle medlemmane i Led Zeppelin hadde rykte på seg for eit utsvevande liv utanfor scenen (noko som ofte var noko overdrive),Chris Welch (1994) Led Zeppelin, London: Orion Books. ISBN 0-85797-930-3. vart Jones stort sett rekna som den rolegaste i gruppa.Dave Lewis (2004) The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin, London: Omnibus Press, ISBN 0-7119-3528-9, s. 77 Jones sjølv har hevda at han hadde det like kjekt som dei andre bandmedlemmane under turneane deira, men at han var meir diskret.
Etter fleire stilande turnear og lange periodar borte frå familien, byrja Jones seint i 1973 å bli lei livet i eit av dei største banda i verda. Han vurderte å slutte i Led Zeppelin for vere meir med familien, men vart overtalt av manageren Peter Grant om å fortsetje.Keith Shadwick (2005) Led Zeppelin: The Story of a Band and Their Music, 1968-1980, San Francisco: Backbeat Books, ISBN 0-87930-971-0, s. 207
Anna arbeid i tida med bandet Jones slutta ikkje heilt som studiomusikar då han vart med i Led Zeppelin. I 1969 spela han bass på The Family Dogg sitt A Way of Life, i 1970 klaverinstrument for gitarist Green på soloalbumet hans The End of the Game. Jones produserte og arrangerte Madeline Bell-albumet Comin' Atcha i 1974. Han spela òg klaverinstrument på mange Roy Harper-album og medverka til Wings-albumet Back to the Egg i lag med trommeslagar John Bonham.
Etter Led Zeppelin mini|Jones spelar bass lapsteel på scenen
Etter at Led Zeppelin vart oppløyst 1980 då Bonham døydde, har Jones samarbeidd med mange andre artistar, som R.E.M., Jars of Clay, Heart, Ben E. King, Peter Gabriel, Foo Fighters, Lenny Kravitz, Cinderella, The Mission, La Fura dels Baus, Brian Eno, the Butthole Surfers og Uncle Earl.Jeff Melton. Trampled Underfoot – The John Paul Jones Interview.John Paul Jones Discography.
Han har spelt på fleire album med Paul McCartney og var involvert i filmmusikken til filmen Give My Regards to Broad Street. I 1985 fekk Jones i oppgåve av regissør Michael Winner om å skrive filmmusikken til Scream for Help, med Jimmy Page på to av songane. Jones song sjølv på to songar. Han spelte inn og turnerte med songaren Diamanda Galás i 1994 på albumet The Sporting Life. Jones bygde eit eige platestudio kalla Sunday School, og har vore involvert i musikkarrieren til dottera Jacinda Jones.
I 1985 vart Jones gjenforeint med dei attverande medlemmane i Led Zeppelin for Live Aid-konserten med både Phil Collins og Tony Thompson på trommer. Dei vart igjen samla i 1988 for Atlantic Records 40th Anniversary-konserten. Den gongen hadde dei med seg sonen til John Bonham, Jason. I 1992 arrangerte han orkesteret på R.E.M.-albumet Automatic for the People.
I 1995 gav Heart ut eit akustisk konsertalbum kalla The Road Home som var produsert av Jones. Han spelar òg fleire instrument på albumet.
2000 til i dag
Zooma var det første soloalbumet hans og kom ut i september 1999 på selskapet til Robert Fripp, DGM og vart etterfølgd av The Thunderthief i 2001. Etter begge albuma la han ut på turne og spelte i lag med Nick Beggs (Chapman Stick) og Terl Bryant (trommer).
I 2004 turnerte han som ein del av gruppa Mutual Admiration Society, i lag med Glen Phillips (frontmann i Toad the Wet Sprocket) og medlemmar av bandet til Nickel Creek.Dansby, Andrew. "Toad Singer Up the Creek". Rolling Stone. 28 July 2004. Henta 27. mars 2011.