|мини|300п|Просечно глобално покачување на морското ниво со текот на времето. Покачување на морското ниво — појава при којашто доаѓа до покачување на морското ниво како последица на климатските промени. Помеѓу 1900 и 2017 година, просечното глобално ниво на морето се зголемило за 16-21 цм. Попрецизни податоци собрани од мерењата на сателитски радар откриваат забрзан пораст од 7,5 см од 1993 до 2017 годин (во просек за 2,9 мм годишно). Ова забрзување се должи најмногу на климатските промени, кои вклучуваат загревање на океанот и топење на копнените ледени плочи и ледниците. Помеѓу 1993 и 2018 година, топлинското ширење на водата придонела за 42% за зголемување на нивото на морето; топење на умерените ледници, 21%; Гренланд, 15%; и Антарктикот, 8%. Климатолозите очекуваат стапката дополнително да се забрза во текот на 21 век, при што најновите мерења велат дека нивото на морето во моментов се зголемува за 3,6 мм годишно.
Проектирањето на идното ниво на морето е предизвик, поради сложеноста на многу аспекти на климатскиот систем и временските заостанувања во реакциите на нивото на морето на промените на температурата на Земјата. Бидејќи климатските истражувања во минатото и сегашното ниво на морето доведуваат до подобрени компјутерски модели, проекциите постојано се зголемуваат. Во 2007 година, Меѓувладиниот панел за климатски промени (IPCC) проектирал највисока проценка од 60 цм до 2099 година,"Models used to date do not include uncertainties in climate-carbon cycle feedback nor do they include the full effects of changes in ice sheet flow, because a basis in published literature is lacking." но нивниот извештај од 2014 година ја зголемил највисоката проценка на околу 90 цм. Голем број подоцнежни студии заклучиле дека глобалното покачување на морското ниво од 200–270 цм овој век е „физички веродостојно“."The projections and results presented in several peer-reviewed publications provide evidence to support a physically plausible GMSL rise in the range of 2.0 meters (m) to 2.7 m, and recent results regarding Antarctic ice-sheet instability indicate that such outcomes may be more likely than previously thought." Конзервативната проценка на долгорочните проекции е дека секој Целзиусов степен на пораст на температурата предизвикува пораст на нивото на морето за приближно 2,3 м во период од два милениуми (2.000 години): пример за климатска инерција. Во февруари 2021 година, еден труд објавен во списанието Ocean Science сугерирал дека минатите проекции за глобалното покачување на нивото на морето до 2100 година, пријавени од IPCC, најверојатно се конзервативни и дека нивото на морето ќе се зголеми повеќе од претходно очекуваното.
Нивото на морето нема да се подигне рамномерно насекаде на Земјата, па дури и малку ќе се намали на некои локации, како што е Арктикот. Локалните фактори вклучуваат тектонски ефекти и слегнување на земјиштето, плима, струи и бури. Зголемувањето на нивото на морето може значително да влијае на човечката популација во крајбрежните и островските региони. Се очекуваат широки поплави на крајбрежјето со неколку степени на затоплување кое ќе се одржува со милениуми.Box SYN-1: Sustained warming could lead to severe impacts, p. 5, in: Synopsis, in Понатамошни ефекти се поголеми бранови на бури и поопасни цунами, раселување на населението, губење и деградација на земјоделско земјиште и штети во градовите. Природните средини како морските екосистеми се исто така погодени, при што рибите, птиците и растенијата губат делови од нивното живеалиште.
Општествата можат да се прилагодат на подигнувањето на нивото на морето на три различни начини: спроведување на управувано повлекување, приспособување на промените на крајбрежјето или заштита од пораст на нивото на морето преку тешки градежни практики, како што се морските ѕидови или меки пристапи, како што се изградба на дини и заштита на плажите. Понекогаш овие стратегии за адаптација одат рака под рака, но во други времиња треба да се направат избори меѓу различни стратегии. За некои човечки средини, како што се т.н. градови што тонат, адаптацијата на покачувањето на нивото на морето може да се надополни со други еколошки прашања, како што е потонувањето. Природните екосистеми обично се прилагодуваат на подигањето на нивото на морето со движење во внатрешноста; сепак, тие не секогаш можат да го сторат тоа, поради природни или вештачки бариери.
Минати промени мини|Промени во нивото на морето од крајот на последниот глацијален период Разбирањето на морското ниво во минатото е важно за анализа на сегашните и идните промени. Во неодамнешното геолошко минато, промените во копнениот мраз и топлинското ширење од зголемените температури се доминантните причини за зголемувањето на нивото на морето. Последен пат Земјата била потопла во прединдустриските температури, кога нивото на морето било најмалку 5 метри повисоко од сега: ова се случило поради промените во количината на сончева светлина поради бавните промени во Земјината орбита кои го предизвикале последниот меѓуглацијален период. Затоплувањето било одржано во период од илјадници години, а големината на порастот на нивото на морето имплицира голем придонес од ледените плочи на Антарктикот и Гренланд. Исто така, во извештајот на Кралскиот холандски институт за морски истражувања се наведува дека пред околу три милиони години, нивоата на јаглерод диоксид во атмосферата на Земјата биле слични на денешните нивоа кои ја зголемиле температурата за два до три степени целзиусови и стопиле една третина од ледените плочи на Антарктикот. Ова, пак, предизвикало покачување на нивото на морето за 20 метри.
Од последниот глацијален максимум пред околу 20.000 години, нивото на морето се зголемило за повеќе од 125 метри, со стапки кои варираат од помалку од мм/годишно до 40+ мм/годишно, како резултат на топењето на ледените плочи над Канада и Евроазија. Брзото распаѓање на ледените плочи довело до таканаречените „пулсови на топена вода“, периоди во кои нивото на морето брзо се зголемувало. Стапката на пораст почнала да се забавува пред околу 8.200 години; нивото на морето било речиси константно во последните 2.500 години, пред неодамнешниот растечки тренд кој започнал на крајот на 19 век или на почетокот на 20 век.
Мерење мини| Климатски ленти даваат опсег на годишни мерења на морското ниво на соодветните бои, при што основната бела боја започнува во 1880 година, а потемната сина боја означува прогресивно поголемо зголемување на нивото на морето. (link to image). For sea level change data, Jones cites
Промените на нивото на морето може да бидат предизвикани или од варијации во количината на вода во океаните, волуменот на океанот или од промените на копното во споредба со површината на морето. Различните техники кои се користат за мерење на промените на нивото на морето не го мерат точно истото ниво. Плимомерите можат да го мерат само релативното ниво на морето, додека сателитите можат да ги мерат и апсолутните промени на нивото на морето. За да се добијат прецизни мерења за нивото на морето, истражувачите кои го проучуваат мразот и океаните на нашата планета влијаат на тековните деформации на цврстата Земја, особено поради копнените маси кои сè уште се издигнуваат од минатите ледени маси кои се повлекуваат, а исто така и поради гравитацијата и ротацијата на Земјата.
Сателити лево|мини| Џејсон-1 продолжил со мерењата на морската површина започнати од ТОПЕКС/Посејдон. По него следела мисијата за топографија на површината на океанот на Џејсон-2 и Џејсон-3 Од лансирањето на ТОПЕКС/Посејдон во 1992 година, преклопуваната серија на алтиметриски сателити континуирано ги снимаат промените во нивото на морето. Тие сателити можат да ги мерат ридовите и долините во морето предизвикани од струите и да детектираат трендови во нивната висина. За да го измерат растојанието до површината на морето, сателитите испраќаат микробрановен пулс до површината на океанот и го снимаат времето потребно за враќање. Микробрановите радиометри го коригираат дополнителното доцнење предизвикано од водената пареа во атмосферата. Комбинирањето на овие податоци со прецизно познатата местоположба на леталото овозможува да се одреди висината на површината на морето во рок од неколку центиметри. Се проценува дека сегашните стапки на пораст на морското ниво од сателитската височина се 3.0 ± 0.4 милиметри (1⁄8 ± 1⁄64) годишно за периодот 1993–2017 година. Претходните сателитски мерења претходно биле малку во спротивност со мерењата на плимомерот. Мала грешка во баждарењето за сателитот Топекс/Посејдон на крајот била идентификувана дека предизвикала мало преценување на нивото на морето од 1992 до 2005 година, што го маскирала во сателитските мерења тековното забрзување на порастот на морското ниво кое било видливо во временските серии на плимомерот.
Сателитите се корисни за мерење на регионалните варијации на нивото на морето, како што е значителниот пораст помеѓу 1993 и 2012 година во западниот тропски Тихи Океан. Овој остар пораст е поврзан со зголемените трговски ветрови, кои се јавуваат кога Тихоокеанската Декадна осцилација (ПДО) и Ел Нињо-Јужна осцилација (ЕНСО) се менуваат од една во друга состојба. ПДО е климатски модел на целиот слив кој се состои од две фази, секоја вообичаено трае од 10 до 30 години, додека ЕНСО има пократок период од 2 до 7 години.
Плимонери мини| Помеѓу 1993 и 2018 година, средното ниво на морето се зголемило низ поголемиот дел од светскиот океан (сини бои).Lindsey, Rebecca (2019) Climate Change: Global Sea Level NOAA Climate, 19 November 2019. Друг важен извор на набљудувања на нивото на морето е глобалната мрежа на плимомери. Во споредба со сателитски рекорд, овој запис има големи просторни празнини, но покрива многу подолг временски период. Покриеноста на мерачите на плимата започнало првенствено на северната полутопка, а податоците за јужната полутопка останале слаби до 1970-тите. Најдолгите мерења на нивото на морето, NAP или Amsterdam Ordnance Datatum, воспоставени во 1675 година, се забележани во Амстердам, Холандија. Во Австралија, колекцијата на записи е исто така доста обемна, вклучувајќи мерења од метеоролошки аматери кои започнале во 1837 година и мерења земени од репер за нивото на морето удрено на мала карпа на Островот на Мртвите во близина на населбата Порт Артур во 1841 година.
Оваа мрежа била искористена, во комбинација со сателитски податоци за височина, за да се утврди дека средното глобално покачување на нивото на морето изнесувало 19,5 цм помеѓу 1870 и 2004 година со просечна стапка од околу 1,44 мм/год (1,7мм/годишно во текот на 20 век). Податоците собрани од Организацијата за научни и индустриски истражувања на Комонвелтот (CSIRO) во Австралија го покажуваат тековниот тренд на глобално средно ниво на морето да биде 3.2 мм годишно, двојно зголемување на стапката во текот на 20 век. Ова е важна потврда за симулациите на климатските промени кои предвидуваат дека порастот на нивото на морето ќе се забрза како одговор на климатските промени.
Некои регионални разлики се видливи и во податоците за плимомерот. Некои од регистрираните регионални разлики се должат на разликите во вистинското ниво на морето, додека други се должат на вертикалните движења на копното. Во Европа, на пример, има значителни варијации бидејќи некои копнени површини се зголемуваат, додека други тонат. Од 1970 година, повеќето плимни станици ги мереле повисоките мориња, но нивото на морето долж северното Балтичко Море се намалило поради пост-глацијалниот отскок.
Придонеси мини|Земјата изгубила 28 трилиони тони мраз помеѓу 1994 и 2017 година, при што топењето на земјениот мраз (ледени плочи и ледници) го подигнало глобалното ниво на морето за 34,6 ± 3,1 мм. Стапката на загуба на мраз се зголемила за 57% од 1990-тите - од 0,8 на 1,2 трилиони тони годишно. Fig. 4.