Оваа статија ја опишува историјата на Шведска од 1991 година до денес.

По период на брз раст и невиден просперитет во доцните 1980-ти, до 1990 година шведската економија се прегреала и откако контроверзниот предлог-закон за замрзнување на платите и за забрана на штрајкови не успеал во Риксдаг, социјалдемократската влада предводена од премиерот Ингвар Карлсон поднесла оставка во февруари 1991. Во тоа време, почитуваниот министер за финансии Кјел-Олоф Фелд ја напуштил владата во знак на протест какопоследица на неодговорните економски политики. Карлсон набрзо формирал нова влада, но до општите избори во септември 1991 година економијата била во слободен пад, а со брзо растечката невработеност, социјалдемократите добиле најмал дел од гласовите во последните шеесет години (37,7%), што резултирало со губење на функцијата од опозицијата, централно-десничарска коалиција предводена од Карл Билт.

Истовремено, осудениот убиец и ограбувач на банка, познат како Ласерманен („Ласерскиот човек“) застрелал единаесет и усмртил едно лице во обид за сериско убиство, што ги исплашило шведските имигранти, кои тој ги напаѓал.

Горан Персон од Социјалдемократите станал премиер во 1994 година, функција што ќе ја задржи до по изборите во 2006 година, кои ќе овозможат враќање на партиите од централнодесничарската коалиција во владата како дел од Алијансата.

Во 2000-тите и 2010-тите години, Социјалдемократската партија дополнително го загубила влијанието, иако таа ќе се врати во владата во 2014 година под Стефан Лофвен. 2010-тите биле политички турбулентни; европската миграциска криза го увидела брзиот пораст на десничарските популистички шведски демократи, кои на крајот ќе станат балансирачка сила меѓу двата главни блока левица и десница, кои долго време претставувале доминантна динамика во шведската политика. Опозицијата кон шведските демократи од традиционалните политички партии предизвикала долги процеси на формирање влада, особено по општите избори во 2018 година.

Ерата Билд лево|мини| Карл Билд. Како одговор на наводниот неуспех на социјалдемократите да се справат со економијата и во знак на протест поради она што се сметало за застарена социјалистичка политика (државни монополи како на пример телевизија, радио, телефонски услуги и болничка нега), новоформираната реформистичко - популистичка партија Ny demokrati направила успешен изненаден притисок за Риксдаг на изборите во 1991 година, овозможувајќи да се формира нова централно-десничарска влада. Под водство на Карл Билт, новата влада била решена да се профилира како антисоцијалистичка и космополитска, со цел да иницира многу реформи. Обвинувајќи некои од ексцесите на нордискиот модел за економската криза, таа сакала да иницира реформи и да започне со уривање на државните монополи, намалување на даноците, преобликување и интернационализација на високото образование и да ги постави темелите за последователниот влез на Шведска во европскиот Унија.

Сепак, новата влада ја наследила најсериозната економска криза видена во последните педесет години, што значело дека наместо да се фокусирање на реформите, таа морала да го помине речиси целиот свој период на функција (1991–1994) во режим на управување со кризи. Потрошувачките цени се зголемиле, како и невработеноста додека цените на куќите се намалиле . Кон крајот на 1992 година, под притисок на бранот финансиски шпекулации кои протресле неколку европски валути во тоа време, Риксбанк накратко ја зголемил целната стапка на 500% во обид да го одбрани фиксниот девизен курс на шведската круна, но морал да биде ослободен во однос на другите валути па таа веднаш паднала за околу 15% во однос на американскиот долар. Во текот на 1991 и 1992 година, балонот за домување што се создал во текот на 1980-тите се симна, оставајќи многу банки речиси несолвентни, што довело до спасување на шведското банкарство, каде што владата морала да ги гарантира сите депозити во 114 банки во нацијата, а некои национализирани по цена од 64 милијарди круни.

Одливот на државната каса од 1992 година па наваму бил огромен, а дефицитот на тековната сметка и националниот долг се зголемиле. За да се реши ова, наскоро биле постигнати двопартиски договори со социјалдемократите со цел мерки за борба против кризата, но дури и со овие договори, тешките услови и длабоката економска рецесија продолжиле да траат и во текот на 1990-тите. Поради ова, Кабинетот Билд од многумина се смета за неуспех, не само затоа што рецесијата значела дека тој не бил во можност да ги направи реформите што ги планирал, обесправувајќи ги своите основни гласачи, туку и затоа што не се справувал со кризата ефикасно, правејќи некои очигледни грешки (како што е скапата одбрана на круната) и испраќајќи ги замавните гласачи во прегратките на опозицијата.

Иако трајното влијание на политиката било ограничено, со забележителни исклучоци, како што е воведувањето на комерцијални ТВ /радио и училишни ваучери, најдлабокото влијание на ерата на Билт се сметало тоа што повеќето луѓе дошле да ја поврзат земјата која не управувала со социјалдемократите со рецесија и општа мизерија (слика, исто така, вешто насликана на следните три општи избори од страна на социјалдемократите), со што делотворно ги затвора централнодесничарските партии од позициите во кабинетот во следните дванаесет години. Меѓутоа, во последниве години, репутацијата на владата на Билт била вратена до одреден степен, не само преку меѓународните пофалби дадени за моделот на кој таа се справувала со спасувачките пакети на банките.

Ера на личности Изборите во 1994 година ја вратиле социјалдемократската малцинска влада на Ингвар Карлсон. За време на меѓусебното владеење по изборите, автомобилскиот и патничкиот ферибот М/С Естонија бил изгубен во Балтичкото Море на 28 септември, при што загинале 852 луѓе, повеќето од нив Шведски, во една од најлошите поморски катастрофи во модерната историја. Еден од ретките позитивни настани во тоа време било изненадувањето на Шведска на Светското првенство во ФИФА 1994 година, кое на тимот Шведска и донесе бронзен медал. Горан Персон бил назначен за министер за финансии и бил оптоварен со тешката задача да го балансира буџетот со агресивно кратење на социјалните програми и бенефиции, нешто на што повеќето Швеѓани на почетокот интензивно негодуваа, но достигнување поради кое тој на крајот бил почитуван. По пензионирањето на Карлсон во 1996 година, Персон го заменил неговото место и останал на власт сè додека не загуби на изборите во 2006 година . мини| Мостот Оресунд, завршен во 2000 година. Шведска станува членка на Европската унија во 1995 година по консултативен референдум година пред тоа. Влезот во ЕУ на некој начин свртел страница во шведската историја и истиот може да се смета како означување на крајот на шведската исклучителност и неутралност. Шведска во дваесеттиот век честопати заземала островски поглед и ја па ја држела Европа и се она што се случува „на континентот“ на една рака. Членството во ЕУ го оспорувало ова, но мнозинството од електоратот сè уште е евроскептично, и малку е веројатно дека референдумот во кое било друго време, но во врска со многу тешка рецесија, би дал позитивен резултат. Мостот Оресунд помеѓу Малме и Копенхаген, Данска, отворен во 2000 година, понекогаш се смета за симбол на посилните врски на Шведска со континентална Европа.

Во текот на доцните 1990-ти, шведските вооружени сили биле сериозно намалени, при што бројот на млади луѓе се намалил на 20% (од 90% во екот на студената војна), но останале присутни во мировните сили на ОН, не само во војните во Југославија. каде поранешниот премиер Карл Билт бил пратеник за ЕУ, а подоцна и за ОН. мини| Американскиот претседател Џорџ В. Буш позира со шведскиот премиер Горан Персон и претседателот на Европската комисија Романо Проди во куќата Гунебо во близина на Гетеборг, на 14 јуни 2001 година. Во првата половина на 2001 година, Шведска го имала ротирачкото претседавање со ЕУ била и домаќин на серија состаноци и работилници од висок профил, кулминирајќи во јуни со самитот во Гетеборг на кој присуствувале Џорџ В. Буш и сите главни шефови на влади на ЕУ - ова била прва посета на актуелниот американски претседател во Шведска. Овој самит бил важен чекор за проширувањето на ЕУ кон исток три години подоцна, но настанот бил предизвикан од протестирачките левичарски групи предизвикувајќи немири на кои ја напаѓале полицијата во центарот на градот. Референдумот во 2003 година, по долги години мачна дискусија, довел до силно НЕ за предложеното прифаќање на еврото. Збунувачкиот ефект врз водечките политички слоеви, многу деловни луѓе и медиуми, во сите групи поддршката за усвојувањето на еврото била огромна, од ова гласање таа се зголемила со горчливиот факт што кампањата била нарушена четири дена предвреме со убиството на министерката за надворешни работи Ана Линд, која, доколку живеела, веројатно би го наследила Горан Персон во рок од една или две години (како што потврдил и самиот премиер во подоцнежните интервјуа и нејзината очигледна положба во нејзината партија).

Додека атентатот на Ана Линд не бил поврзан со кампањата за еврото, или воопшто за прашањата на ЕУ, и додека трендот кон одбивање бил јасен на анкетите неколку недели пред референдумот, и немирите во Гетеборг и НЕ на еврото покажувале дека многу Швеѓани, а особено многу млади Швеѓани, се чувствуваат обесправени од новата ориентација кон ЕУ и помалку самоуверена земја во која живеат.

На 26 декември 2004 година за време на божиќниот празник и прославата на Денот на боксот, илјадници Швеѓани во Тајланд и другиот дел низ регионот на Јужна и Југоисточна Азија биле меѓу илјадниците луѓе загинати од катастрофалното цунами од подморскиот земјотрес со јачина од 9 степени во близина на Индонезија. Западниот брег на островот Суматра, и многу илјади настрадале од значителна загуба на скандинавски животи. Била оддржана комеморација во Storkyrkan во Стокхолм во јануари 2005 година. Во име на сите Скандинавци .

Министерството за надворешни работи било без екипаж поради празниците, а недостигот на владина акција предизвикал политички скандал што ја разнишала довербата на кабинетот на Персон, особено на шведската министерка за надворешни работи Лајла Фрајвалдс . Таа поднела оставка по уште еден скандал, во кој била информирана однапред за затворањето на шведската служба за безбедност на веб-страницата на шведските демократи со озлогласените карикатури на Мухамед . Шведскиот печат забележал дека ова е прв случај на цензура на шведската влада поради странска закана по Втората светска војна. Шведска е една од ретките западни земји каде што овие цртани филмови не се објавени во ниту еден мејнстрим масовен медиум, но сепак била погодена поради близината на Данска и Норвешка - норвешко-данско-шведскиот производител на млечни производи Арла страдал од бојкоти на Блискиот Исток, а кога министерот за меѓународна развојна соработка Карин Џемтин отпатувал во Судан со цел истражување на геноцидот во Дарфур, гувернерот на Дарфур ги искористил карикатурите како изговор да не ја прими.

Ерата на Рајнфелд мини| Шведскиот премиер Фредрик Рајнфелд и американскиот претседател Џорџ В. Буш во Овалната соба во Белата куќа, на 15 мај 2007 година. мини| Пет нордски премиери: (Мати Ванханен (лево) од Финска, Јенс Столтенберг (второ лево) од Норвешка, Фредрик Рајнфелд (во средината) од Шведска, Андерс Фог Расмусен (второ десно) од Данска и Геир Хаарде (десно) од Исланд) на Нордискиот форум за глобализација во Риксгрнсен, Шведска, на 08 април 2008 година.