Фредерика Доротеа Вилхелмина од Баден (12 март 1781 - 25 септември 1826) била кралица на Шведска од 1797 до 1809 година како сопруга на кралот Густав IV Адолф.
Живот
Ран живот Фредерика Баденска е родена во Карлсруе во Големото Војводство Баден на 12 март 1781 година, како ќерка на Карл Лудвиг од Баден и Амалија од Хесен-Дармштат. Таа била помлада сестра на царицата Елизабета Алексејевна (поранешна принцеза Луиз од Баден), сопруга на рускиот цар Александар I.
Фредерика, во нејзиното семејство познато како Фрик, добила конвенционално и плитко образование од една француско-швајцарска гувернанта во Карлсруе, и била опишана како интелектуално плитка.Fredrika Dorothea Wilhelmina, urn:sbl:14445, Svenskt biografiskt lexikon (art av Sten Carlsson), hämtad 2016-03-26. Веќе како дете ја опишувале како убавица, но и дека имала кревка градба, бидејќи од две години боледувала од ревматизам.
Бидејќи нејзината тетка по мајка Наталија Алексејевна (Вилхелмина Луиза од Хесен-Дармштат) била првата сопруга на големиот војвода Павле од Русија, Фредерика и нејзините сестри рано биле сметани од страна на царицата Катерина Велика како идни невести на нејзините внуци, големиот војвода Александар од Русија. и великиот војвода Константин. Во 1792 година, таа и нејзината сестра Луиз од Баден ја посетиле царицата во Русија. Целта била, неофицијално, да бидат прегледани како идни невести. Нејзината сестра била избрана да се омажи за Александар, а Фредерика се вратила во Баден во есента 1793 година.
Во октомври 1797 година, Фредерика од Баден се омажила за кралот Густав IV Адолф од Шведска. Бракот бил договорен од самиот Густав IV Адолф, откако тој одбил да се ожени прво со војвотката Луиз Шарлот од Мекленбург-Шверин, бидејќи неговиот посакуван брак со Еба Моде бил одбиен, а второ, големата руска војвотка Александра Павловна, бидејќи таа просидба преку брачниот договор би ѝ овозможил на Александра да ја задржи православната вера. Фредерика од Баден се сметала за соодветен избор: Русија не можела официјално да не одобри нова невеста откако руската голема војвотка била одбиена ако невестата била снаа на великиот војвода Александар, што индиректно го зачувувал сојузот меѓу Шведска и Русија, и дополнително, Густаф IV Адолф сакал убава сопруга и очекувал таа да биде таква откако имал добар впечаток за нејзината сестра за време на неговата посета на Русија претходната година. Кралот го посетил Ерфурт за да се види со неа и нејзиното семејство во август 1797 година, веднаш потоа била прогласена свршувачката, а првата брачна церемонија била спроведена во октомври.
Кралицата На 6 октомври 1797 година, Фредерика од Баден се омажила по прокура за шведскиот крал Густав IV Адолф во Штралзунд во Шведска Померанија, со шведскиот преговарачки барон Еверт Таубе како полномошник за монархот. Таа ги оставила нејзината мајка и нејзината сестра Марија, која ја придружувала во Шведска Померанија, и била придружувана од баронот Таубе по море до Карлскона во Шведска, каде што била пречекана од кралот. Придружбата продолжила во палатата Дротнингхолм, каде што била запознаена со членовите на кралската куќа и дворот. Конечно, таа го направила својот официјален влез во главниот град, а втората свадбена церемонија била спроведена во кралската капела на 31 октомври 1797 година. Имала шеснаесет години.
На кралицата Фредерика и се восхитувале на нејзината убавина, но оставила лош впечаток поради нејзината срамежливост, што ја натерало да се изолира и да се воздржи од исполнување на нејзините церемонијални должности, а не го сакала општествениот живот и претставување. Нејзината главна дама, грофицата Хеда Пајпер, наводно придонела за нејзината изолација со тврдењето дека бонтонот ѝ забранувал на кралицата да се вклучи во разговор, освен ако не го вовела нејзината главна дама, тоа всушност било неточно, но ја направило кралицата зависна од Пајпер.Cecilia af Klercker (1927). Hedvig Elisabeth Charlottas dagbok VI (1797–1799). Stockholm: Norstedt & Söners förlag. Libris 8207715 На Фредерика и било тешко да се прилагоди на дворскиот бонтон и протокол и се изолирала со своите дворјани. Со исклучок на нејзината главна дама, грофицата Пајпер, кралот назначил девојки на приближно иста возраст како таа за нејзини дворјани, како што се Аурора Вилхелмина Коскул, Фредрика фон Каулбарс и Емили Де Гир, со кои, наводно, играла детски игри.
Таа била љубезно третирана од нејзината свекрва, Софија Магдалена од Данска, која се сетила колку болно била третирана од нејзината свекрва.Cecilia af Klercker (1936). Hedvig Elisabeth Charlottas dagbok VII 1800-1806. P.A. Norstedt & Söners förlag Stockholm лево|мини| Густав IV Адолф од Шведска и кралицата Фредерика Врската помеѓу Фредерика и Густав IV Адолф на почетокот не била добра. И двајцата, како неискусни, наводно имале потешкотии во сексуалното поврзување, што го фрустрирало кралот и го натерало да се однесува со нетрпеливо незадоволство и сомнеж кон неа, што ги влошило проблемите поради срамежливоста на интровертната Фредерика. Ова привлекло внимание кога кралот ја натерал омилената слугинка на кралицата, Ана Шарлота фон Фризендорф, да биде протерана од дворот поради дрскост, што исто така го влошило конфликтот. Меѓутоа, проблемите биле решени со посредство на војвотката Шарлот, и до крајот на нејзиниот брак, таа била речиси постојано бремена. Ова не му користеше на бракот од нејзина гледна точка, бидејќи тие не биле сексуално компатибилни: кралот, кој имал силна сексуална природа, но не сакал вонбрачен секс, некогаш бил одложуван со часови откако „влегол во одајата на кралицата“ наутро, толку многу што членовите на кралскиот совет се виделе себеси должни да го прекинат и да побараат од кралот „да го поштеди здравјето на кралицата“, додека Фредерика во писма до мајка си се жалела како тоа ја изморува и исцрпува без да даде исполнување. Фредерика била шокирана и заинтригирана од сексуално либералниот шведски двор и ѝ напишала на мајка си дека таа е веројатно единствената жена таму што немала барем три или четири љубовници и дека кралската војвотка Шарлот наводно има и маж и жена љубовници.
Односот меѓу кралот и кралицата се подобрил по раѓањето на нивното прво дете во 1799 година, по што живееле интимен и хармоничен семеен живот, во кој се зближиле преку заедничкиот интерес за нивните деца. Кралот наводно бил заштитнички настроен кон неа и ја чувал нејзината сексуална невиност. Во 1800 година, тој наредил сите нејзини млади слугинки да бидат ослободени од нивните позиции поради нивното несериозно однесување и заменети со постари омажени дами, како Хедвиг Амалија Шарлота Клинковстром и Шарлота Аурора Де Гир, а шест години подоцна, кога една несериозна претстава била изведена од француска театарска дружина во Кралската шведска опера во присуство на кралицата, кралот ја натерал француската театарска дружина да биде протерана и Операта да се затвори.
Кралицата Фредерика била крунисана со нејзиниот сопруг во Норшепинг на 3 април 1800 година. Кралската двојка не учествувала многу во претставувањето и претпочитала интимен семеен живот во малата палата Хага, каде што се изолирале од дворскиот живот само со мала придружба. Фредерика го забавувала кралот со своето вешто свирење на клавикорд, наводно била радосна во друштво на нејзиниот тесен круг на пријатели, особено во отсуство на монархот, и се посветила на воспитувањето на своите деца. Таа водела тесна кореспонденција со своето семејство и во 1801 година ги пречекала нејзините родители, кои ја посетиле Шведска откако биле во Русија за да ја видат нејзината сестра. За време на оваа посета таа, наводно, била прекорена од нејзината мајка за нејзиното вкочането и далечно однесување во јавноста и неможноста да се направи популарна.Charlottas, Hedvig Elisabeth (1936) [1800–1806]. af Klercker, Cecilia, ed. Hedvig Elisabeth Charlottas dagbok [The diary of Hedvig Elizabeth Charlotte] (in Swedish). VII 1800–1806. Translated by Cecilia af Klercker. Stockholm: P.A. Norstedt & Söners förlag. p. 145. Посетата завршила несреќно бидејќи нејзиниот татко починал поради несреќа за време на посетата. Во 1802 година, таа го придружувала својот брачен другар во провинцијата Финска, при што била договорена средба помеѓу неа (без кралот) и нејзините сестри, руската царица Елизабета и Амалија, во Аборфорс на границата. Густав IV Адолф ветил дека ќе го посети нејзиното семејство во Баден, а летото 1803 година отпатувале во Карлсруе. Тие се вратиле дури во февруари 1805 година, што создало незадоволство во Шведска, а Фредерика била донекаде обвинета за долгото отсуство на монархот.
Не ѝ било дозволено да го придружува кралот кога тој заминал за Германија за да учествува во Војната на четвртата коалиција во ноември 1805 година, ниту пак била назначена да служи во регенцијата за време на неговото отсуство. Меѓутоа, за време на неговото отсуство, таа почнала да се смета за симбол на морална поддршка, а војвотката Шарлот ја опишувала драматичната сцена кога кралицата се вратила во кралската палата во Стокхолм откако се простила со кралот: „Членовите на владата и судот на нивното величество ја пречека во салата на палатата. Плачејќи од горчина, таа се качила на катот директно во становите на децата, каде што била собрани членовите на кралската куќа. Скоро да се онесвести, таа тешко можеше да дише и падна на каучот. Таму лежеше со шамивчето до очите, изложена на најдлабока болка, опкружена со децата, кои притрчаа кон неа, а ние останатите кои многу загрижени се обидовме да и покажеме сочувство. Таа навистина остави впечаток дека веќе е вдовица, особено што беше облечена во црно. Не можам да ја опишам трогателната сцена! Додајте ја нејзината младост и убавина, убавина нагласена од тагата, и ништо не недостасуваше за да предизвика најжестоко сочувство кон кутрата кралица.“ Cecilia af Klercker (1936). Hedvig Elisabeth Charlottas dagbok VII (1800–1806). Stockholm: Norstedt & Söners förlag. p 389-90 За време на остатокот од отсуството на кралот, таа привлекла симпатии во јавноста поради тоа што се изолирала целосно како приказ на тага и копнеж по кралот.
Во зимата 1806–1807 година, таа му се придружила на кралот во Малме, каде што ја угостила нејзината сестра принцезата Марија од Баден, која била бегалец откако побегнала од Наполеоновото освојување на Војводството Брауншвајг.
Фредерика немала директно влијание врз државните работи и се чини дека не била заинтересирана за нив освен кога тие влијаеле на нејзиниот тесен круг на семејството и пријателите. Таа, сепак, индиректно била вклучена во политиката преку нејзиното семејство, а особено преку нејзината мајка, која наводно влијаела на нејзиниот брачен другар против императорот Наполеон.
Во 1807 година, за време на војната на четвртата коалиција, Фредерика интервенирала политички. Нејзината сестра, руската царица, ѝ испратила писмо преку нивната мајка, дека треба да го искористи своето влијание за да го советува кралот да склучи мир со Франција и дека се друго би било грешка. Таа навистина се обидела да го постигне тоа, но кралот го гледал како обид да влијае врз него во корист на Наполеон, а нејзиното мешање во работата предизвикало конфликт меѓу кралот и кралицата.Cecilia af Klercker (1939). Hedvig Elisabeth Charlottas dagbok VIII [The diary of Hedvig Elisabeth Charlotte] (1807–1811). Stockholm: Norstedt & Söners förlag За едно политичко прашање, Фредерика се заинтересирала за време на нејзиниот брак и било успешно спроведено, иако нејзината причина не била политичка. Веќе во првите години од бракот, кралот често зборувал за неговата желба да абдицира во корист на едноставно семејство како приватен живот во странство. На ова, Фредерика секогаш се спротивставувала и не се двоумела да го наметне своето мислење дури и кога тоа доведувало до расправии, но нејзината главна причина за тоа била наводно тоа што ако нејзиниот брачен другар абдицира, тоа ќе резултира со тоа што тие ќе мораат да го напуштат својот син, кој ќе бил наследник на неговиот татко, зад нив.
Пуч