десно|мини|400x400пкс|Шема на Јупитеровиот прстенест систем што ги прикажува четирите главни компоненти. За едноставност, Метида и Адрастеја се прикажани како ја делат својата орбита. (Во реалноста, Метида е многу поблиску до Јупитер.)
Планетата Јупитер има систем на слаби планетарни прстени. Јовијанските прстени биле третиот систем на прстени што бил откриен во Сончевиот Систем, по оние на Сатурн и Уран. Главниот прстен бил откриен во 1979 година од вселенската сонда Војаџер 1 и системот бил потемелно истражен во 1990-тите од орбитерот Галилео. Главниот прстен е набљудуван и од вселенскиот телескоп Хабл и од Земјата неколку години. За набљудување на прстените на земја се потребни најголеми достапни телескопи.
Јовијанскиот систем на прстени е слаб и се состои главно од прашина. Има четири главни компоненти: густ внатрешен тор од честички; релативно светол (ореол), исклучително тенок „главен прстен“; и два широки, дебели и слаби надворешни „прстени“ наречени по месечините од чиј материјал се составени: Амалтеја и Теба.
Главниот и ореол прстените се состојат од прашина исфрлена од месечините Метида, Адрастеја и можеби помали, ненабљудувани тела како резултат на удари со голема брзина. Сликите со висока резолуција добиени во февруари и март 2007 година од вселенското летало Нови Хоризонти откриле богата структура во главниот прстен.
При видлива и блиска инфрацрвена светлина, прстените имаат црвеникава боја, освен прстенот на ореол, кој е неутрален или сина во боја. Големината на прашината во прстените варира, но површината на напречниот пресек е најголема за несферични честички со полупречник околу 15 μm во сите прстени освен ореолот. На прстенот на ореол веројатно доминира субмикрометарска прашина. Вкупната маса на прстенестиот систем (вклучувајќи ги и нерешените матични тела) е слабо ограничена, но веројатно е во опсег од 1011 до 10 16 килограми. Староста на системот на прстените исто така не е позната, но можно е да постои уште од формирањето на Јупитер.
Се смета дека постои прстен или прстенест лак блиску до орбитата на месечината Хималија. Едно објаснување е дека мала месечина неодамна удрила во Хималија и силата на ударот го исфрлила материјалот што го формира прстенот.
Откривање и структура Системот на прстените на Јупитер бил третиот откриен во Сончевиот Систем, по оние на Сатурн и Уран. За прв пат бил забележан во 1979 година од вселенската сонда Војаџер 1. Составен е од четири главни компоненти: густ внатрешен тор од честички и е познат како „прстен ореол“; релативно светол, исклучително тенок „главен прстен“; и два широки, дебели и слаби надворешни „прстени“ наречени по месечините од чиј материјал се составени: Амалтеја и Теба. Главните атрибути на познатите Јовијански прстени се наведени во табелата.
Име Полупречник (км) Ширина (км) Дебелина (км) Оптичка длабочина (во τ) Фракција на прашина Маса, кг Белешки Ореол прстен – ~ 1 100% - Главен прстен – 30–300 5.9 ~25% 10 7 - 10 9 (прашина)</br> 10 11 - 10 16 (големи честички) Ограничен со Адрастеја Амалтеја прстен – ~ 1 100% 10 7 – 10 9 Поврзан со Амалтеја Теба прстен – ~ 3 100% 10 7 – 10 9 Поврзан со Теба. Постои продолжување надвор од орбитата на Теба.
Главен прстен
Изглед и структура мини|300x300пкс| Мозаик од слики од Јовијанските прстени со шема што ја прикажува местоположбата на прстените и сателитите десно|мини|300x300пкс| Горната слика го прикажува главниот прстен во задно расеана светлина како што е видена од вселенското летало Нови Хоризонти. Видлива е фината структура на нејзиниот надворешен дел. Долната слика го прикажува главниот прстен во напред расеаната светлина што го демонстрира неговиот недостаток на каква било структура кај Метида. мини|300x300пкс| Метида орбитира на работ на главниот прстен на Јупитер, како што е снимено од вселенското летало Нови Хоризонти во 2007 година Тесниот и релативно тенок главен прстен е најсветлиот дел од системот на прстени на Јупитер. Неговиот надворешен раб се наоѓа на полупречник од околу ( ; = екваторијален полупречник на Јупитер или ) и се совпаѓа со орбитата на најмалиот внатрешен сателит на Јупитер, Адрастеја. Неговиот внатрешен раб не е означен со ниту еден сателит и се наоѓа на околу ().
Така, ширината на главниот прстен е околу километри. Изгледот на главниот прстен зависи од геометријата на гледање. При расфрлана светлина напредThe forward-scattered light is the light scattered at a small angle relative to solar light. осветленоста на главниот прстен почнува нагло да се намалува на (само навнатре од орбитата на Адрастеја) и го достигнува нивото на позадина на — надвор од орбитата на Адрастеја. Затоа, Адрастеја на километри јасно го пастира прстенот. Светлината продолжува да се зголемува во правец на Јупитер и има максимум во близина на центарот на прстенот на километри, иако има изразен јаз (засек) во близина на орбитата на Метида километри. Внатрешната граница на главниот прстен се смета дека полека исчезнува од на километри, спојувајќи се во прстенот ореол. При расфрлана светлина нанапред, сите Јовијански прстени се особено светли.
Во задно расеаното светлоThe back-scattered light is the light scattered at an angle close to 180° relative to solar light. ситуацијата е поинаква. Надворешната граница на главниот прстен, сместена на километри, или малку подалеку од орбитата на Адрастеја, е многу стрмна. Орбитата на Месечината е означена со празнина во прстенот, така што има тенок прстен веднаш надвор од нејзината орбита. Постои уште еден прстен веднаш во орбитата на Адрастеја, проследена со празнина од непознато потекло сместена на околу километри. Третиот прстен се наоѓа навнатре од централната празнина, надвор од орбитата на Метида. Осветленоста на прстенот нагло опаѓа веднаш надвор од орбитата на Метида, формирајќи го засекот на Метида. Навнатре во орбитата на Метида, осветленоста на прстенот се зголемува многу помалку отколку во светлината што се расфрла напред. Така, во геометријата со задно расеаното светло, главниот прстен се смета дека се состои од два различни дела: тесен надворешен дел кој се протега од до километри, кој сам по себе вклучува три тесни прстени разделени со засеци и послаб внатрешен дел од до километри, на кој му недостасува каква било видлива структура. Засекот на Метида служи како нивна граница. Фината структура на главниот прстен била откриена во податоците од орбитерот Галилео и е јасно видлива на снимките кои се расфрлани назад, добиени од Нови Хоризонти во февруари-март 2007 година. Раните набљудувања од вселенскиот телескоп Хабл (HST), Кек и вселенското летало Касини—Хајгенс, не успеале да го детектираат, веројатно поради недоволната просторна резолуција. Сепак, фината структура била забележана од телескопот Кек користејќи адаптивна оптика во 2002-2003 година.
Гледано во задно расфрланата светлина, главниот прстен се смета дека е тенок, кој се протега во вертикална насока не повеќе од 30километри. Во геометријата на странично расејување, дебелината на прстенот е 80–160 километри, малку зголемувајќи се во правец на Јупитер. Се смета дека прстенот е многу подебел во светлината што се расфрла напред - околу 300 километри. Едно од откритијата на орбитерот Галилео бил расцутот на главниот прстен - слаб, релативно дебел (околу 600 км) облак од материјал кој го опкружува неговиот внатрешен дел, кој расте во дебелина кон внатрешната граница на главниот прстен, каде што преминува во ореол.
Деталната анализа на сликите на Галилео откриле надолжни варијации на осветленоста на главниот прстен кои не се поврзани со геометријата на гледање. Сликите на Галилео, исто така, покажале одредена крпеница во прстенот на 500-1000 километри.
Во февруари-март 2007 година, леталото Нови Хоризонти спровело длабока потрага по нови мали месечини во главниот прстен. Камерите на леталото откриле седум мали купчиња прстенести честички. Тие орбитираат само внатре во орбитата на Адрастеја во густ прстен. Заклучокот дека тие се купчиња, а не мали месечини, се заснова на нивниот азимутално продолжен изглед. Тие продираат 0.1-0.3 ° низ прстенот, кои одговараат на - километри. Купчињата се поделени во две групи од пет и два члена, соодветно. Природата на купчињата не е јасна, но нивните орбити се блиску до 115:116 и 114:115 резонанции со Метда.
Спекар и големината на честичките десно|мини|300x300пкс| Сликата на главниот прстен добиена од Галилео во напред-расфрлана светлина. Засекот Метида е јасно видлив. Спектрите на главниот прстен добиени од Хабл, Кек, Галилео и Касини покажале дека честичките што го формираат се црвени, односно нивното албедо е повисоко на подолги бранови должини. Постојните спектри го опфаќаат опсегот 0,5-2,5 μm. Досега не се пронајдени спектрални одлики што може да се припишат на одредени хемиски соединенија, иако набљудувањата на Касини дале докази за апсорпциони појаси близу 0,8 μm и 2.2 μm. Спектрите на главниот прстен се многу слични на Адрастеја и Амалтеја.
Одликите на главниот прстен може да се објаснат со хипотезата дека содржи значителни количини прашина со 0,1-10 μm големини на честички. Ова го објаснува посилното напредно расејување на светлината во споредба со расејувањето назад. Сепак, потребни се поголеми тела за да се објасни силното расејување наназад и фината структура во светлиот надворешен дел од главниот прстен.
Анализата на достапните фазни и спектрални податоци доведува до заклучок дека дистрибуцијата на големината на малите честички во главниот прстен го почитува законот.
каде n (r) dr е број на честички со полупречници помеѓу r и r + д-р и е нормализирачки параметар избран да одговара на познатиот вкупен светлосен флукс од прстенот. Параметарот q е 2,0 ± 0,2 за честички со r < 15 ± 0.3 μm и q = 5 ± 1 за оние со р > 15 ± 0.3 μm. Распределбата на големите тела во опсегот на големина mm–km во моментов е неодредена. Во расејувањето на светлината во овој модел доминираат честички со r околу 15 μm.
Законот за моќност споменат погоре дозволува проценка на оптичката длабочина од главниот прстен: за големите тела и за прашината. Оваа оптичка длабочина значи дека вкупниот пресек на сите честички внатре во прстенот е околу 5000 км2. Се очекува честичките во главниот прстен да имаат асферични форми. Се проценува дека вкупната маса на прашината е 10 7 −10 9 килогриам. Масата на големите тела, без Метдаис и Адрастеја, е 10 11 −10 16 килогриам. Тоа зависи од нивната максимална големина - горната вредност одговара на околу 1 km максималепречникар. Овие маси може да се споредат со масите на Адрастеја, што е околу 2 кг, Амалтеја, околу 2, и Земјината месечина, 7,4 килогриам.
Присуството на две популации на честички во главниот прстен објаснува зошто нејзиниот изглед зависи од геометријата на гледање. Прашината ја расфрла светлината по можност во насока нанапред и формира релативно дебел хомоген прстен ограничен со орбитата на Адрастеја. Спротивно на тоа, големите честички, кои се распрснуваат во задниот правец, се ограничени во голем број прстени помеѓу орбитите Метида и Адрастеја.
Потекло и возраст десно|мини|300x300пкс| Шема што го илустрира формирањето на Јупитеровите Прстени