мини|300x300пкс| Уметничка изведба на замислен месечев рударски објект алт=|мини|Приказ на плановите на НАСА да одгледува храна на Марс мини| Уметничка изведба на пловечка станица со екипаж на Венера на HAVOC Колонизација на вселената (исто така познато и како вселенска населба или вонземска колонизација) — хипотетичко трајно населување и експлоатација на природните ресурси на небесните објекти различни од Земјата. Таа претставува форма на човечко присуство во вселената, надвор од човечките вселенски летови и оперативните вселенски пунктови.
Наведени се многу аргументи за и против колонизацијата на вселената. Двете најчести во корист на колонизацијата се опстанокот на човечката цивилизација и биосферата во случај на Глобален катастрофален ризик (предизвикан од човекот) и достапноста на дополнителни ресурси во вселената кои би можеле да овозможат проширување на човечкото општество. Најчестите приговори за колонизацијата вклучуваат загриженост дека комодификацијата на вселената веројатно ќе ги зајакне интересите на веќе моќните, вклучително и големите економски и воени институции; огромни опортунитетни трошоци во споредба со трошењето на истите ресурси овде на Земјата; егзацербација на веќе постоечките штетни процеси како што се војни, економска нееднаквост и деградација на животната средина.Alan Marshall (1995) Development and Imperialism in Space, Space Policy Vol. 11, Issue 1, pp41-52.
До денес, не е формирана вселенска колонија. Вселенската колонија би поставила преседан кој би покренал бројни општествено-политички прашања. Само изградбата на потребната инфраструктура претставува застрашувачки сет на технолошки и економски предизвици. Вселенските колонии генерално се замислени како организациски и материјални структури кои треба да ги задоволат речиси сите потреби на поголем број луѓе, во средина во вселената која е многу непријателска кон човечкиот живот и недостапна за одржување и снабдување од Земјата. Тоа би вклучувало технологии, кои ќе преттавуваат контролирани еколошки системи за поддршка на животот, кои допрва треба да се развијат на кој било значаен начин. Исто така, ќе треба да се справи со сè уште непознатото прашање за тоа како луѓето долгорочно ќе се однесуваат и ќе напредуваат на такви места. Поради сегашните трошоци за испраќање на што било од површината на Земјата во орбитата (околу 1400 долари за килограм до нискоземската орбита од Фалкон Хеви), вселенската колонија во моментов би била масовно скап проект.
Сè уште нема планови за изградба на вселенски колонии од некоја голема организација, било владина или приватна. Сепак, многу предлози, шпекулации и дизајни за вселенски населби биле направени низ годините, а значителен број застапници и групи за вселенска колонизација се активни. Неколку познати научници, како што е Фриман Дајсон, се изјасниле за населување во вселената..
На технолошки план, постои тековен напредок во поевтинувањето на пристапот до вселената (системите за лансирање за повеќекратна употреба би можеле да достигнат 20 долари за килограм во орбитата), и во создавањето на автоматизирани техники за производство и изградба.
Дефиниција Терминот се користи многу широко, се применува на секое постојано човечко присуство, дури и роботско, особено заедно со терминот „населба“, кој непрецизно се применува на секое човечко живеалиште во вселената, од истражувачки станици до самоодржливи заедници во вселената.
Зборот колонија и колонизација се термини вкоренети во колонијалната историја на Земјата, што го прави географски термин, како и особено политички термин. Оваа широка употреба за каква било постојана човечка активност и развој во вселената е критикувана, особено како колонијалистичка и недиференцирана (види подолу: Приговори).
Во оваа смисла, колонија е поставена населба која бара територија и ја експлоатира за доселениците или нивната метропола. Затоа, човечкото место, иако можеби е вселенско живеалиште, па дури и вселенска населба, автоматски не претставува вселенска колонија.
Историја Раните предлози за идните колонизатори како Френсис Дрејк и Кристофер Колумбо да стигнат до Месечината и луѓето кои последователно живеат таму биле дадени од Џон Вилкинс во A Discourse Concerning a New Planet во првата половина на 17 век.
Првото познато дело за вселенската колонизација било Месечина од тули, дело објавено во 1869 година од Едвард Еверет Хејл, за населен вештачки сателит.E. E. Hale. The Brick Moon. Atlantic Monthly, Vol. 24, 1869. Во 1897 година Курд Ласвиц пишувал и за вселенските колонии.
Рускиот пионер за ракетна наука Константин Циолковски предвидел елементи на вселенската заедница во својата книга Надвор од планетата Земја напишана околу 1900 година. Циолковски ги натерал своите вселенски патници да градат оранжерии и да одгледуваат земјоделски култури во вселената.K. E. Tsiolkovsky. Beyond Planet Earth. Trans. by Kenneth Syers. Oxford, 1960 Циолковски верувал дека одењето во вселената ќе им помогне на совршените човечки суштества, што ќе доведе до бесмртност и мир.The life of Konstantin Eduardovitch Tsiolkovsky 1857–1935
Во 1920-тите Џон Дезмонд Бернал, Херман Оберт, Гвидо фон Пиркет и Херман Нурдунг дополнително ја развиле идејата. Вернер фон Браун придонел за своите идеи во една статија од Colliers од 1952 година. Во 1950-тите и 1960-тите, Дендриџ М. Кол Dandridge M. Cole and Donald W. Cox Islands in Space. Chilton, 1964 ги објавил своите идеи.
Друга важна книга на оваа тема била книгата Високата граница: Човечки колонии во вселената од Џерард О'Нил G. K. O'Neill. The High Frontier: Human Colonies in Space. Morrow, 1977. од 1977 година, која истата година била проследена со Колонии во вселената од ТА Хепенхајмер.T. A. Heppenheimer. Colonies in Space. Stackpole Books, 1977
Маријана Џ. Дајсон ја напишала Дом на Месечината: Живеење на вселенска граница во 2003 година;Marianne J. Dyson: Living on a Space Frontier. National Geographic, 2003 Питер Екарт го напишал Прирачникот за месечевата база во 2006 година Peter Eckart. Lunar Base Handbook. McGraw-Hill, 2006 и потоа „Враќањето на Месечината “ на Харисон Шмит напишано во 2007 година.Harrison H. Schmitt. Return to the Moon. Springer, 2007.
Вселенско населување Во 1977 година, првото одржливо вселенско живеалиште, станицата Саљут 6, било ставено во Земјината орбита и на крајот било наследено од Меѓународната вселенска станица, денес најблиску до човечка база во вселената.
Места мини|Концептот на мисијата на Марс од 1989 година на уметникот Лес Босинас Местоположбата е честа точка на расправија меѓу застапниците за вселенска колонизација. Местоположбата на колонизација може да биде на физичко тело како планета, џуџеста планета, природен сателит или астероид или во орбита. (за колонии кои не се на тело, видете Вселенско живеалиште).
Простор во близина на Земјата мини|Уметничка концепција за месечева основа
Месечина
Месечината се дискутира како цел за колонизација, поради нејзината близина до Земјата и помалата ослободителна брзина. Обилниот мраз во одредени области може да обезбеди поддршка за потребите за вода на месечевата колонија, Сепак, недостатокот на атмосфера на Месечината не обезбедува заштита од вселенско зрачење или метеороиди, така што лавинските цевки на Месечината се предложени како места за добивање заштита. Загрижува и малата површинска гравитација на Месечината, бидејќи не е познато дали 1/6 g е доволно за одржување на здравјето на луѓето на долги периоди. Интересот за воспоставување месечева база се зголемил во 21 век како посредник за колонизацијата на Марс, со такви предлози како што е Месечевото село за истражувачки, рударски и трговски објекти со постојано живеалиште.Should we build a village on the Moon? Richard Hollingham, BBC News. 1 July 2015.
Лагранжови точки
мини|Контура на гравитацискиот потенцијал на Месечината и Земјата, прикажувајќи ги петте Лагранжови точки Друга можност блиску до Земјата се стабилните Лагранжови точки и , во која точка вселенската колонија може да лебди бесконечно. Друштвото L5 е основано за да промовира населување со изградба на вселенски станици на овие точки. Џерард К. О'Нил предложил во 1974 година дека точката L 5, особено, може да собере неколку илјади пловечки колонии и ќе овозможи лесно патување до и од колониите поради плиткиот делотворен потенцијал во оваа точка.
Внатрешните планети
Меркур Некогаш се сметало дека е испарливо тело како нашата Месечина, но денес е познато дека Меркур е богат со испарливи материи, изненадувачки побогат со испарливи материи, всушност, од кое било друго копнено тело во внатрешниот Сончев Систем. Планетата, исто така, добива шест и пол пати поголем сончев флукс од системот Земја/Месечина, што ја прави сончевата енергија многу ефикасен извор на енергија; може да се искористи преку орбиталните сончеви низи и да се зрачи на површината или да се извезе на други планети.
Геологот Стивен Гилет во 1996 година сугерирал дека ова би можело да го направи Меркур идеално место за изградба и лансирање на вселенски летала, кои би можеле да лансираат како преклопени „парчиња“ од масовниот двигател од површината на Меркур. Штом ќе бидат во вселената, сончевите едра ќе се распоредат. Сончевата енергија за двигателот на масата треба лесно да се добие, а сончевите едра во близина на Меркур би имале 6,5 пати поголем ефект што го прават во близина на Земјата. Ова би можело да го направи Меркур идеално место за стекнување материјали корисни во градењето хардвер за испраќање до (и земјообликување) на Венера. Огромни сончеви колектори, исто така, би можеле да бидат изградени на или во близина на Меркур за да произведуваат енергија за големи инженерски активности како што се ласерски светлосни едра до блиските ѕвездени системи.Stanley Schmidt and Robert Zubrin, eds., "Islands in the Sky: Bold New Ideas for Colonizing Space"; Wiley, 1996, p. 71-84
Бидејќи Меркур во суштина нема осен наклон, површината на кратерите во близина на неговите полови лежат во вечна темнина, и никогаш не го гледаат Сонцето. Тие функционираат како ладни стапици, заробувајќи испарливи материи за геолошки периоди. Се проценува дека половите на Меркур содржат 10 14– 10 15 кг вода, веројатно покриена со околу 5,65×10 9 m 3 јаглеводороди. Ова би го овозможило земјоделството. Се сугерирало дека може да се развијат растителни сорти за да се искористат предностите од високиот интензитет на светлина и долгиот ден на Меркур. Половите не ги доживуваат значајните варијации на денот-ноќта што ги доживува остатокот од Меркур, што ги прави најдобро место на планетата за почеток на колонизација.
Друга опција е да се живее под земја, каде што варијациите деноноќно ќе бидат доволно пригушени при што температурите би останале приближно константни. Постојат индикации дека Меркур содржи лавински цевки, како Месечината и Марс, кои би биле погодни за оваа намена. Подземните температури во прстенот околу половите на Меркур може да достигнат дури и собна температура на Земјата, 22±1 °C; а тоа се постигнува на длабочини почнувајќи од само околу 0,7 м. Ова присуство на испарливи материи и изобилство на енергија ги натерало Александар Болонкин и Џејмс Шифлет да го сметаат Меркур попогоден од Марс за колонизација.
Сепак, третата опција би можела да биде постојано движење за да остане на ноќната страна, бидејќи циклусот ден-ноќ на Меркур од 176 дена значи дека сончевиот терминатор патува многу бавно.
Бидејќи Меркур е многу густ, неговата површинска гравитација е 0,38г како Марс, иако е помала планета. Ова би било полесно да се прилагоди од месечевата гравитација (0,16 g), но сепак има предности во однос на помалата брзина на бегство од планетата. Близината на Меркур му дава предности во однос на астероидите и надворешните планети, а неговиот низок синодичен период значи дека прозорците за лансирање од Земјата до Меркур се почести отколку оние од Земјата до Венера или Марс.