десно|мини| Хондритска прашина. Космичката прашина, исто така наречена вонземска прашина или вселенска прашина — прашина што постои во вселената или паднала на Земјата. Повеќето честички од вселенската прашина се мерат помеѓу неколку молекули и 0,1 мм (100 микрометри). Поголемите честички се нарекуваат метеороиди. Космичката прашина може дополнително да се разликува по нејзината астрономска местоположба: меѓугалактичка прашина, меѓуѕвездена прашина, меѓупланетарна прашина (како во зодијачкиот облак) и циркупланетарна прашина (како во планетарен прстен).
Во Сончевиот Систем, меѓупланетарната прашина ја предизвикува зодијачката светлина. Прашината од Сончевиот Систем вклучува кометна прашина, астероидна прашина, прашина од Кајперовиот Појас и меѓуѕвездена прашина што минува низ Сончевиот Систем. Се проценува дека илјадници тони космичка прашина стигнуваат до површината на Земјата секоја година,Spacecraft Measurements of the Cosmic Dust Flux", Herbert A. Zook. при што повеќето зрна имаат маса помеѓу 10-16 kg (0,1 пг) и 10-4 кг (100 мг). Густината на облакот од прашина низ кој патува Земјата е приближно 10 −6 зрна прашина/м3."Applications of the Electrodynamic Tether to Interstellar Travel" Gregory L. Matloff, Less Johnson, February, 2005
Космичката прашина содржи некои сложени органски соединенија (аморфни органски цврсти материи со мешана ароматско - алифатична структура) кои би можеле да се создадат природно и брзо од ѕвездите. Помал дел од прашината во вселената е „ѕвездена прашина“ која се состои од поголеми огноотпорни минерали кои се кондензираат како материја оставена од ѕвездите.
Меѓуѕвездените честички од прашина биле собрани од вселенското летало Стардаст и примероците биле вратени на Земјата во 2006 година.
Проучување мини|Уметнички впечаток за формирање прашина околу експлозија на супернова. Вселенската прашина некогаш на астрономите им правела повеќе проблем, бидејќи ги заматувала објектите што сакале да ги набљудуваат. Кога започнала инфрацрвената астрономија, било забележано дека прашинските честички се значајни и витални компоненти на астрофизичките процеси. Нивната анализа може да открие информации за феномени како што е формирањето на Сончевиот Систем. На пример, космичката прашина може да предизвика губење на масата кога ѕвездата се приближува до крајот на својот живот, да игра улога во раните фази на формирање на ѕвездите и да формира планети. Во Сончевиот Систем, прашината игра голема улога во зодијачката светлина, на прстените на Сатурн, Јупитер, Уран и Нептун, и кометите. лево|мини| Зодијачка светлина предизвикана од космичка прашина. На интердисциплинарна студија за прашината се среќаваат различни научни области: физика (физика на тврдо тело, електромагнетна теорија, статистичка физика, топлинска физика), фрактална математика, површинаска хемија, како и секоја гранка на астрономијата и астрофизиката. Овие различни истражувачки области може да се поврзат со следнава тема: честичките од космичката прашина еволуираат циклично; хемиски, физички и динамички. Развојот на прашината ги следи патеките во кои Универзумот рециклира материјал, во процеси аналогни на секојдневните чекори на рециклирање со кои се запознаени многу луѓе: производство, складирање, преработка, собирање, потрошувачка и фрлање.
Набљудувањата и мерењата на космичката прашина во различни региони обезбедуваат важен увид во процесите на рециклирање на Универзумот; во облаците на дифузната меѓуѕвездена средина, во молекуларните облаци, во околу ѕвездената прашина на млади ѕвездени објекти и во планетарните системи како што е Сончевиот Систем, каде што астрономите ја сметаат прашината како најрециклирана состојба. Астрономите акумулираат набљудувачки „снимки“ од прашина во различни фази од нејзиниот живот и, со текот на времето, формираат поцелосна слика за комплицираните чекори за рециклирање на Универзумот.
Параметрите како што се почетното движење на честичката, својствата на материјалот, интервентната плазма и магнетното поле го одредуваат доаѓањето на честичката прашина до детекторот за прав. Мало менување на кој било од овие параметри може да даде значително различно динамичко однесување на прашината. Затоа, може да се дознае од каде потекнува тој предмет.
Методи за откривање мини| Космичка прашина на галаксијата Андромеда откриена во инфрацрвената светлина од вселенскиот телескоп Спицер. Вселенската прашина може да се открие со индиректни методи кои ги користат радијативните својства на честичките од космичката прашина.
Космичката прашина може да се открие и директно („in situ“) со користење на различни методи на собирање и од различни локации за собирање. Проценките за дневниот прилив на вонземски материјал што влегува во атмосферата на Земјата се движат меѓу 5 и 300 тони.
НАСА собира примероци од честички од ѕвездена прашина во атмосферата на Земјата користејќи колектори на плочи под крилата на авионите кои летаат во стратосферата. Примероците од прашина се собираат и од површинските наслаги на големите ледени маси на Земјата (Антарктик и Гренланд/Арктик) и во длабоките морски седименти.
Дон Браунли од Универзитетот во Вашингтон во Сиетл прв веродостојно ја идентификувал вонземската природа на собраните честички од прашина во 1970-тите. Друг извор се метеоритите, кои содржат ѕвездена прашина извлечена од нив. Зрната од ѕвездена прашина се цврсти огноотпорни парчиња од поединечни претсончеви ѕвезди. Тие се препознаваат по нивните екстремни изотопски состави, кои можат да бидат само изотопски состави во еволуираните ѕвезди, пред какво било мешање со меѓуѕвездената средина. Овие зрна се кондензираат од ѕвездената материја додека се ладила додека ја напуштале ѕвездата. лево|мини| Космичка прашина на маглината Коњска глава како откриена од вселенскиот телескоп Хабл . Во меѓупланетарниот простор, детектори за прашина на планетарните вселенски летала се изградени и летаат, некои во моментов летаат, а во моментов се градат повеќе за да летаат. Големите орбитални брзини на честичките на прашината во меѓупланетарниот простор (обично 10–40 km/s) го прават собирањето на непроменети честички проблематично. Наместо тоа, in situ детекторите за прашина генерално се измислени за да ги измерат параметрите поврзани со големобрзинскиот удар на прашинските честички врз инструментот, а потоа да ги извлечат физичките својства на честичките (обично масата и брзината) преку лабораториско баждарење (т.е. влијание на забрзаните честички со познати својства на лабораториска реплика на детекторот за прашина). Со текот на годините, детекторите за прашина го мереле, меѓу другото, блицот на ударното светло, акустичниот сигнал и јонизацијата на ударот. Неодамна инструмент за собирање на прашина, преку мисијата Стардаст, заробил честички на аерогел со ниска густина.
Детекторите за прашина во минатото летале на вселенските мисии ХЕОС-2, Хелиос, Пионер 10, Пионер 11, Џото, Галилео и Касини, на сателитите LDEF, EURECA и Горид кои кружат околу Земјата, а некои научници ги користеле Војаџер 1 и 2 за директно испитување на космичката прашина. Во моментов детектори за прашина летаат на вселенското летало Одисеј, Проба, Розета, Стардаст и Нови Хоризонти. Собраната прашина на Земјата или собраната понатаму во вселената и вратена со вселенски мисии за враќање примероци, потоа ја анализираат научниците за прашина во нивните соодветни лаборатории низ целиот свет. Еден голем капацитет за складирање на космичка прашина постои во Хјустон.
Инфрацрвената светлина може да навлезе во облаците од космичка прашина, овозможувајќи поглед во областите на формирање на ѕвездите и центрите на галаксиите. Вселенскиот телескоп Спицер на НАСА е најголемиот инфрацрвен телескоп лансиран во вселената. Го носел ракетата Делта од Кејп Канаверал, Флорида на 25 август 2003 година. За време на својата мисија, Спицер добил слики и спектри со детектирање на топлинското зрачење што го емитираат објектите во просторот помеѓу брановите должини од 3 и 180 микрометри. Поголемиот дел од ова инфрацрвено зрачење е блокирано од атмосферата на Земјата и не може да се набљудува од земјата. Наодите од Спицер ги ревитализирале студиите за космичката прашина. Еден извештај покажал некои докази дека космичката прашина е формирана во близина на супермасивна црна дупка.
Друг механизам за откривање е полариметријата. Зрнестите прашини не се сферични и имаат тенденција да се усогласат со меѓуѕвездените магнетни полиња, претпочитајќи ја поларизирачката ѕвездена светлина што минува низ облаците од прашина. Во блискиот меѓуѕвезден простор, каде што меѓуѕвезденото црвенило не е доволно интензивно за да се открие, се користи висока прецизна оптичка полариметрија за да се собере структурата на прав во Месниот Меур. arXiv
Во 2019 година, истражувачите пронашле меѓуѕвездена прашина на Антарктикот, која ја поврзуваат со Месниот Меѓуѕвезден Облак. Откривањето на меѓуѕвездената прашина на Антарктикот било направено со мерење на радионуклидите Fe-60 и Mn-53.
Радијативни својства мини|HH 151 е светол млаз од блескав материјал проследен со сложена, портокалова нијанса на облак од гас и прашина. Прашинската честичка е во интеракција со електромагнетното зрачење на начин кој зависи од неговиот пресек, брановата должина на електромагнетното зрачење и од природата на зрното: неговиот показател на прекршување, големината итн. Процесот на зрачење за поединечно зрно се нарекува негова емисивност, во зависност од факторот на ефикасност на зрното. Дополнителни спецификации во врска со процесот на емисивност вклучуваат истребување, расејување, апсорпција или поларизација. Во кривите на емисиите на зрачење, неколку важни потписи го идентификуваат составот на прашинската честичка што емитуваат или апсорбираат. Прашинските честички можат нерамномерно да ја распрснуваат светлината.
Распрснувањето и изумирањето („затемнување“) на зрачењето дава корисни информации за големината на прашинската честичка. На пример, ако објектите во нечии податоци се многу пати посветли во видлива светлина расеана напред отколку во видлива светлина расфрлана назад, тогаш се подразбира дека значителен дел од честичките се со пречник од околу еден микрометар.
Расејувањето на светлината од прашинската честичка на видливите фотографии со долга експозиција е прилично забележливо во рефлексивните маглини и дава индиции за својствата на поединечните честички за расејување на светлината. Во брановите должини на Х-зраци, многу научници го истражуваат расејувањето на Х-зраците од меѓуѕвездената прашина, а некои сугерираат дека астрономските извори на Х-зраци би поседувале дифузни ореоли поради прашината.
Ѕвездена прашина Зрната од ѕвездена прашина се содржани во метеоритите, од кои се извлекуваат во копнени лаборатории. Ѕвездената прашина била компонента на прашината во меѓуѕвездената средина пред нејзиното вградување во метеоритите. Метеоритите ги складираат тие зрна од ѕвездена прашина уште од моментот кога метеоритите првпат започнуваат да се собираат во планетарниот насобирачки диск пред повеќе од четири милијарди години. Таканаречените јаглеродни хондрити се особено плодни резервоари на ѕвездена прашина. Секое зрно од ѕвездена прашина постоело пред да се формира Земјата. Ѕвездената прашина е научен термин кој се однесува на огноотпорни зрна прашина кои се кондензираат од ладењето на исфрлените гасови од поединечни претсончеви ѕвезди и се вградуваат во облакот од кој кондензирал Сончевиот Систем.
Многу различни видови на ѕвездена прашина се идентификувани со лабораториски мерења на невообичаениот изотопски состав на хемиските елементи кои го сочинуваат секое зрно од ѕвездена прашина. Овие огноотпорни минерални зрна можеби порано биле обложени со испарливи соединенија, но тие се губат при растворање на метеоритната материја во киселини, оставајќи само нерастворливи огноотпорни минерали. Пронаоѓањето на зрнести јадра без растворање на поголемиот дел од метеоритот е можно, но тешко.