Светско првенство во фудбал 1930

Светско првенство во фудбал 1930 — 1. Светско првенство во фудбал, светско првенство за машки национални фудбалски репрезентации. Се одржало во Уругвај од 13 до 30 јули 1930 година. ФИФА, меѓународното управно тело на фудбалот, го избрал Уругвај за домаќин, бидејќи земјата славела стогодишнина од својот прв устав, а уругвајската фудбалска репрезентација ја задржала својата фудбалска титула на Летните олимписки игри во 1928 година. Сите натпревари се одиграле во главниот град на Уругвај, Монтевидео, повеќето на наменски изградениот стадион „Естадио Сентенарио“.

Тринаесет екипи (седум од Јужна Америка, четири од Европа и два од Северна Америка) учествувале на турнирот. Само неколку европски екипи одлучиле да учествуваат поради тешкотиите при патувањето до Јужна Америка поради Големата депресија. Екипите биле поделени во четири групи, при што победникот од секоја група се пласирал во полуфиналето. Првите два натпревари од Светското првенство се одржале истовремено и ги добиле Франција и САД, кои ги победиле Мексико со 4–1 и Белгија со 3–0, соодветно. Лусиен Лоран од Франција го постигнал првиот гол во историјата на Светските првенства, додека голманот на САД, Џими Даглас, го завршил натпреварот без примен гол.

Аргентина, Уругвај, САД и Југославија ги победиле своите соодветни групи и се квалификувале во полуфиналето. Во финалето, домаќините и фаворити пред турнирот, Уругвај, ја победиле Аргентина со 4–2 пред 68.346 гледачи и станале првата нација што го освоила Светското првенство. Франциско Вараљо од Аргентина бил последниот преживеан играч од ова Светско првенство. Тој починал во 2010 година на 100-годишна возраст. Отворачкиот натпревар на Светското првенство во фудбал во 2030 година, што ќе се игра на стадионот Сентенарио, ќе биде во чест на стогодишнината од Светското првенство.

Финалето на Светското првенство во фудбал во 1930 година е првото и единствено досега кое се играло помеѓу две репрезентации кои зборуваат шпански јазик. Исто така, тоа е единственото кое се играло помеѓу две јужноамерикански нации, бидејќи натпреварот во 1950 година помеѓу Бразил и Уругвај технички бил одлучувачки натпревар во последната групна фаза, а не вистинско финале на купот.

Учесници ФИФА, управното тело на светскиот фудбал, неколку години пред 1930 година дискутирала за создавање натпреварување за национални тимови. Организацијата дотогаш го управувала фудбалскиот сегмент на Летните олимписки игри во име на Меѓународниот олимписки комитет уште од почетокот на 20 век, а успехот на натпреварувањето на Олимписките игри во 1924 и 1928 година довело до формирање на Светското првенство во фудбал. На 17-тиот конгрес на ФИФА, одржан во Амстердам во мај 1928 година, натпреварувањето било предложено од претседателот Жил Риме и прифатено од одборот на организацијата, а потпретседателот Анри Делоне прогласил дека „меѓународниот фудбал повеќе не може да се одржува во границите на Олимписките игри“.Glanville, p. 15 мини|400x400пкс|Земјите учеснички, обоени по конечниот пласман Првото Светско првенство било единственото без квалификации. Секоја земја поврзана со ФИФА била поканета да се натпреварува и ѝ бил даден рок до 28 февруари 1930 година за да го потврди своето учество. Натпреварувањето првично било планирано како нокаут турнир со 16 екипи со потенцијална втора дивизија доколку се пријават доволен број екипи;FIFA, p. 13 сепак, бројот на екипи не достигнал 16, па затоа немало квалификации. Голем интерес покажале земјите од Америка; учествувале Аргентина, Бразил, Боливија, Чиле, Мексико, Парагвај, Перу и САД. Учествувале вкупно седум јужноамерикански екипи, повеќе отколку во кое било следно финале на Светско првенство. Сепак, поради долгото, скапо патување со брод низ Атлантскиот Океан и должината на отсуството потребно за играчите, многу малку европски екипи биле склони да учествуваат бидејќи ефектите од Големата депресија се појавиле низ целиот континент. Некои одбиле да одобрат патување во Јужна Америка под никакви околности и не биле примени европски пријави пред крајниот рок во февруари. Во обид да добие европско учество, Уругвајската фудбалска асоцијација испратила писмо со покана до Фудбалскиот сојуз, иако Британските матични нации (Англија, Северна Ирска, Шкотска и Велс) во тоа време се откажале од ФИФА. Ова било одбиено од страна на Комитетот на ФА на 18 ноември 1929 година. Од двете азиски земји поврзани со ФИФА во тоа време, Јапонија и Сиам (денешен Тајланд), ниедна не одлучила да учествува во натпреварувањето, додека Египет, единствениот африкански тим што учествувал, бил одложен поради бура во Медитеранот, а бродот што требало да ги однесе во Уругвај отпловил без нив.

Два месеци пред почетокот на турнирот, ниту еден тим од Европа не се пријавил официјално. Претседателот на ФИФА, Риме, интервенирал и четири европски тимови на крајот го направиле патувањето по море: Белгија, Франција, Романија и Југославија. Романците, предводени од Константин Радулеску и тренирани од нивниот капитен Рудолф Вецер и Октав Лучиде, се пријавиле во натпреварувањето по интервенцијата на новокрунисаниот крал Карол II. Тој лично го избрал тимот и преговарал со работодавците за да се осигури дека играчите сè уште ќе имаат работа по нивното враќање.Seddon (2005), pp. 8–9 Французите се пријавиле по лична интервенција на Риме, но ниту ѕвездата на француската репрезентација, дефанзивецот Мануел Анатол ниту редовниот тренер на тимот Гастон Баро не можеле да бидат убедени да го направат патувањето.Goldblatt (2008), p. 248 Белгијците учествувале по иницијатива на германско-белгискиот потпретседател на ФИФА, Родолф Зилдрејерс.Goldblatt (2008), p. 249Романците се качиле на бродот „СС Конте Верде“ во Џенова, Италија; Французите и Југословените биле пречекани во Вилфранш-сур-Мер, Франција, на 21 јуни 1930 година; а Белгијците се качиле во Барселона, Шпанија. „СС Конте Верде“ ги носеше Риме, трофејот и тројцата назначени европски судии: Белгијците Џон Ланженус и Анри Кристоф, заедно со Томас Балвеј, Парижанец кој можеби бил Англичанец. Бразилскиот тим бил пречекан кога бродот се закотвил во Рио де Жанеиро на 29 јуни пред да пристигне во Уругвај на 4 јули. Официјалната топка што се користела за турнирот бил Т-Модел.FIFA, p. 17

Список на поканети тимови

Следните 16 екипи биле поканети да се натпреваруваат на завршниот турнир. Сепак, учествувале само 13 екипи поради повлекувањето на Египет, Јапонија и Сијам.

Азија (0) (се повлекле) (се повлекле) Африка (0) (пропуштен брод)

Северна Америка (2)

Јужна Америка (7)

(домаќини)

Европа (4)

Стадиони Италија, Шведска, Холандија, Шпанија, Унгарија и Уругвај поднеле апликации за домаќинство на настанот. Кандидатурата на Уругвај станала јасен избор откако сите други земји ги повлекле своите кандидатури.

Сите натпревари се одржале во Монтевидео. Биле користени три стадиони: Стадионот Сентенарио, Стадионот Поситос и Стадионот Гран Парк Централ. Сентенарио бил изграден и за турнирот и како прослава на стогодишнината од независноста на Уругвај. Дизајниран од Хуан Скасо,Goldblatt (2008), p. 248 тој бил главниот стадион за турнирот, кој Риме го нарекол „храм на фудбалот“.Dunning, Eric; Malcolm, Dominic (2003). Sport. Routledge. p. 46. Со капацитет од 90.000, тој бил најголемиот фудбалски стадион надвор од Британските острови.Goldblatt (2008), p. 249 Стадионот бил домаќин на 10 од 18 натпревари, вклучувајќи ги и полуфиналињата и финалето. Сепак, распоредот за изградба бил забрзан и одложен поради дождливата зима, па затоа Сентенарио не бил подготвен за употреба сè до пет дена од почетокот на турнирот.Glanville (2005), p. 16 Раните натпревари се играле на помали стадиони што обично ги користеле фудбалските клубови од Монтевидео, Насионал и Пењарол, Гран Парк Централ со капацитет од 20.000 места и Поситос со 10.000 места.Glanville (2005), p. 17 МонтевидеоСтадион СентенариоСтадион Гран Парк ЦентралСтадион ПоситосКапацитет: 90,000Капацитет: 20,000Капацитет: 10,000250x250пкс226x226пкс226x226пкс

Судии На турнирот учествувале петнаесет судии: четири Европејци – двајца Белгијци (Анри Кристоф и Џон Лангенус), еден Французин (Томас Балвеј) и еден Романец (Константин Радулеску, исто така и тренер на романската репрезентација), и единаесет од Америка – меѓу нив шест Уругвајци. За да се отстранат разликите во примената на правилата на играта, судиите биле поканети на еден краток состанок за да ги решат најконфликтните прашања што можеле да се појават.

Од сите назначувања за судии, двете што привлекле најголемо внимание биле она на Гилберто де Алмеида Рего во натпреварот помеѓу Аргентина и Франција, во кој бразилскиот судија означил крај шест минути порано, како и она на натпреварот помеѓу Аргентина и Мексико на Боливиецот Улисес Сауседо, кој Аргентина го добила со 6–3. За време на натпреварот, Сауседо, кој бил и селектор на Боливија, досудил три пенали.

Следува списокот на службени лица кои имале улога како судии и линиски судии. Службените лица напишани со закосени букви суделе само како линиски судии за време на турнирот.

Европа Томас Балвеј Анри Кристоф Џон Лангенус Константин Радулеску

Северна Америка Гаспар Валехо

Јужна Америка Гвалберто Алонсо Мартин Афестегај Доминго Ломбарди Хозе Масијас Франциско Матеучи Гилберто де Алмеида Рего

Улисес Сауседо Анибал Техада Рикардо Ваљарино Алберто Варнкен

Формат и ждрепка 13-те екипи биле извлечени во четири групи, при што Група 1 содржела четири екипи, а другите три. Секоја група играла во кружен формат, при што четирите победници на групите продолжиле во нокаут полуфиналната фаза.

Уругвај, Аргентина, Бразил и САД биле рангирани како носители и биле одделени во ждрепката,Glanville (2005), p. 17 која се одржала во Монтевидео откако пристигнале сите екипи.

Бидејќи немало квалификациски натпревари, првите два натпревари на турнирот биле првите натпревари од Светското првенство што некогаш се одиграле, одржани истовремено на 13 јули 1930 година; Франција го победила Мексико со 4–1 на стадионот Поситос, додека САД ја победиле Белгија со 3–0 во исто време на стадионот Гран Парк Централ. Французинот Лусиен Лоран бил стрелец на првиот гол на Светското првенство.

Групна фаза

Група 1 Табела на групата АНат.Поб.Нер.Пор.ДГПГГРБод.1.3300104 +662.320153 +243.310243 +124.3003413 -90

Група 2 Табела на групата АНат.Поб.Нер.Пор.ДГПГГРБод.1.220061 +542.210152 +323.200208 -80

Група 3 Табела на групата АНат.Поб.Нер.Пор.ДГПГГРБод.1.220050 +542.210135 -223.200224 -30

Група 4 Табела на групата АНат.Поб.Нер.Пор.ДГПГГРБод.1.220060 +642.210113 -223.200204 -40

Преглед

Тринаесет екипи беа поделени во четири групи. Сите натпревари се играа во главниот град Монтевидео. Уругвај, Аргентина, Бразил и САД се поставени за носители и се изоставени во ждрепката. Поради тоа што немаше кфалификации, првите два натпревари на Светското првенство беа воедно и први натпревари во историјата на светските првенства, а се одиграа во исто време нс 13 јули. Французите ги победиа Мексиканците со 4-1 на стадионот Поситос, а Амеркианците Белгија со 3-0 на Централ Парк. Французинот Лусин Лорeн го даде првиот гол во историјата на светските првентства Подоцна изјави : „Игравме против Мексико и врнеше снег, затоа што на јужната полутопка беше зима. Соиграчот ми нафрли топка, чие патување до мене внимателно го пратев и ја зафатив со волеј-удар со десната нога. Сите бевме среќни заради голот, но никој не се фрлаше по тревата, затоа што никој не сфати дека направивме историја. Само се ракував со соиграчите и продолживме со игра. Немаше никакви награди; сите бевме аматери во тоа време„

Прва рунда Група 1

Група 1 е единствената група со четири екипи : Аргентина, Чиле, Франција и Мексико. Два дена после победата над Мексико, Французите изгубја од Аргентина со резултат од 1-0, а единствениот гол го даде Луис Монти од слободен удар. Судијата Алмеида Рего отсвири крај шест минути порано од деведесетте минути, а натпреварот е доигран до регуларниот тек после бурните протести на Французите.Гланвиље, стр. 18