Сончев циклус или сончев магнетен циклус — 11-годишна промена во активноста на Сонцето (вклучувајќи ги промените во нивоата на сончевото зрачење и исфрлањето на сончевата материја) и за него поврзаните појави (промена на бројот на сончеви дамки и другите појави). Тие се набљудувани (преку промената на изгледот на површината на Сонцето и преку промените кои можат да се забележат од Земјата, како поларни светлини) со векови. Промените на Сонцето предизвикуваат ефекти во просторот, атмосферата и површината на Земјата.

Дефиниција

Сончевите циклуси имаат просечно времетраење од 11 години. Сончевиот максимум и сончевиот минимум се всушност периоди на максимумалниот и минимумалниот број на сончеви дамки. Времетраењето на циклусите е од еден минимум до друг.

Историја

Сончевиот циклус е откриен во 1843 од страна на Самуел Хенрих Шваб, кој после 17 години од наблјудуванје забелезал периодични вариации од просечниот број на сончеви точки. Рудолф Волф ги составил и проучил овие и други наблјудуванја, рекунструирајки циклус од 1745, на самиот крај вракајки се на раните наблјудувања на сончеви тоцки од страна на Галилео.

Следејки ја Волфовата бројна шема , циклусот од 1755-1766 е нарецен број 1. Волф создал стандард броен идекс на сончеви точки, Волфов индекс, кој се користи и ден денес.

Периодот помегју 1645- 1715, време на неколку сончеви точки, е познат како Маудеров минимум, во чест на Едвард Волтер Маундер, кој екстензивно ја проуцувал оваа појава

Во средината на 19 век Ричард Карингтон независно изјавил дека феноменот на сончеви точки се појавуваат на различни ширини во различни делови на циклусот.

Физичката база на циклусот беше разјаснета од Хал и неговите соработници, кои во 1908 покажаа дека сончевите точки се силно магнетизирани (рвотот откриванје на магнетни полиња подалеку од земјата). Во 1919 тие покажале дека магнетната поларност на парови на сончеви точки:

-е константна низ целиот циклус -е е спротивна на екваторот низ целиот циклус -Се резњервира од еден до друг циклус

Обзервациите на Хал покажале дека комплетниот магнетен циклус трае колку две сончеви циклуси,или 22 години, пред да се врати во оригиналната состојба. Меѓутоа, бидејќи сокро сите манифестации се стремат кон поларност, 11 месечниот циклус останува во фокус.

Во 1961 од тим од татко и син Харолд и Хорас Бабкок воспоставиле дека сончевиот циклус е спатиотемпорален магнетен процес кој се одвива преку сонцето како целина. Тие наблјудувале дека сончевата површина е магнетизирана надвор од сончевите дамки; Дека ова магнетно поле е прво што прима дипол; овој дипол подоцна поминува низ полрани пресврти со истиот период на циклусот на сончевата дамка. Нивниот модел го опишува сончевото осцилаторно магнетно поле, со периодичност од 22 години. Тоа ја покрива осцилаторната размена на енергија помегју полодијалени и тородијалени состојки на сончевото магнетно поле. Две половина од 22 годипшниот циклус не се индентични,бидејќи наизменичните циклуси покажуваат помал број на сончеви дамки.

Историја на циклусите

Бројот на сончевите дамки е преку 11400 години и е рекнструиран со Јаглерод-14 дендроклиматологија. Нивото на сончева активност почнуваки од 1940 е исклучителна Последниот период е сличен на големината која се појавила пред 9000 години. Сонцето има високо ниво на магнетна активност ~10% во последните 11,400.

Список на историски Гранд минимуми на сончева активност дојдоа околу 690 н.е., 360 п.н.е., 770 п.н.е., 1390 п.н.е., 2860 п.н.е. , 3340 п.н.е., 3500 п.н.е., 3630 п.н.е., 3940 п.н.е., 4230 п.н.е., 4330 п.н.е., 5260 п.н.е., 5460 п.н.е., 5620 п.н.е., 5710 п.н.е., 5990 п.н.е., 6220 п.н.е., 6400 п.н.е., 7040 п.н.е., 7310 п.н.е., 7520 п.н.е., 8220 п.н.е. и 9170 п.н.е.

+ Големи настани и приближни датуми Настан Почеток Крај Химерички минимум 950 п.н.е. 800 п.н.е. Ортов минимум 1040 1080 Средновековен максимум 1100 1250 Волфов минимум 1280 1350 Шпереров минимум 1450 1550 Маундеров минимум 1645 1715 Далтонов минимум 1790 1820 Современ максимум 1900 денес</tr> Откога наблјудувањата започнаа, осцилациите се јавуваат од 9-14 години.

Прва мисла беше дека 28 циклуси ги опфати 309 години помеѓу 1699 и 2008 година, давајќи просечна должина од 11,04 години, но последните истражувања покажаа дека најдолгите се всушност биле двата циклуси, што значи дека еден од двајцата да трае помалку од 8 години .

Неодамнешни циклуси

24-ти циклус

Тековната сончев циклус започна на 4 јануари 2008 година , со минимална активност, сè до почетокот на 2010 година. Тој е на добар пат да има најниска снимена луничка активност, од точна евиденција започната во 1750. Циклусот е опремен со "двоен врв"сончев максимум. Првиот врв беше постигнат 99 во 2011 година , а вториот во почетокот на 2014 година на 101.

23-ти циклус

Овој циклус трае 11,6 години, почнувајќи во мај 1996 година и завршува во јануари 2008 година максималниот број на сончеви пеги ( месечен број на сончеви пеги во просек во текот на дванаесет месечен период) забележани во текот на сончевиот циклус беше 120.8 ( март 2000 година) , а минималната беше 1.7. А вкупно 805 дена немаше сончеви пеги во текот на овој циклус.

Појави

Сончеви дамки

Очигледна површината на Сонцето , на фотосфера , зрачи поактивно кога има сè повеќе сончеви пеги . Сателит за следење на сончевата луминозност, откри директната врска меѓу циклус Schwabe и луминозноста со амплитуда од околу 0,1% од врв до врв. Сјајноста намалува до 0,3% за време од 10-дневна временска рамка кога големи групи на сончеви пеги ротираат околу Земјата и може да се зголеми за дури 0,05% во тек на 6 месеци, поради faculae поврзани со големи луничка групи

Најдобрите информации денес доаѓаат од SOHO ( кооперативен проект на Европската вселенска агенција и НАСА), како што се магнетограмот МДИ , каде сончевата "површина" на магнетно поле може да се види .

Како започнува секој циклус, сончевите дамки се појавуваат на средината на ширини , а потоа се поблиску и поблиску до екваторот додека не се постигне сончеви минимум. Овој модел е најдобаро визуелизира во форма на т.н. пеперутка дијаграм. Слики на Сонцето се поделени во меридијански ленти, а со месечен просек фракционо површината на сончеви пеги се пресметува. Ова е црта вертикалноозначени со боја, бар, и процесот се повторува месец по месец, за да се произведе временско сериски дијаграм.

Време наспроти сончева. Ширина дијаграм на радијална компонента на магнетното поле на сонцето , во просек на последователни сончева ротација. "Пеперутка " потпис на сончеви дамки е јасно видлива на ниски ширини. Дијаграм конструирани ( и редовно ажурирани ) од страна на сончев група во НАСА Маршал Центарот за вселенски летови .

Коронални масивни исфрлања

Сончеви структури на магнетното поле на корона, што му дава својот карактеристичен облик видливи во време на Сончево затемнување. Комплекс коронални магнетно поле структури развива како одговор на предлозите на течноста во сончевиот површина, и појавата на магнетниот флукс произведени од Динамо-дејство во сончевиот ентериер. Од причини што сè уште не разбрале во детали, понекогаш овие структури изгуби стабилност, што доведува до коронални масовно исфрлања во меѓупланетарниот простор, или ракети, предизвикани од ненадејни локализиран ослободување на магнетна енергија возење емисијата на ултравиолетови и рендгенско зрачење, како и енергетските честички. Овие еруптивен феномени може да имаат значително влијание врз горниот дел од атмосферата и просторот на животната средина на Земјата, и се основните двигатели на она што сега се нарекува простор времето.

Честотата на појавата на коронални масовно исфрлања и ракети е силно модулирани со циклусот. Ракети на која било дадена големина некои 50 пати почеста во сончев максимум од на минимум. Големи коронални масовно исфрлања јавуваат во просек неколкупати дневно, сончев максимум, се сведува на една на секои неколку дена на сончеви минимум. Големината на овие настани се не зависи чувствително на фаза на сончевиот циклус. А случај во точка се трите големи Х-класа ракети што се случи во декември 2006 година, во непосредна близина на сончеви минимум; една X9.0 одблесокот на 5 декември се издвојува како една од најпаметните во историјата.

Шеми

Имињата на Waldmeier ефект на забелешката дека циклуси со поголема максимална амплитуди имаат тенденција да се помалку време да стигнат до нивната максима од циклуси со помали амплитуди;. максимална амплитуди се во негативна корелација со должини од претходните циклуси, помагање предвидување

Сончеви максимуми и минимуми исто така покажуваат флуктуации во времето скали поголема од сончеви циклуси. Зголемување и намалување на трендови може да се продолжи за период од еден век или повеќе.

87 години (70-100 година Gleissberg циклус, наречен по Волфганг Глеисберг, се смета дека е еден амплитудна модулација на циклусот Schwabe, Циклусот Gleisberg подразбира дека следниот сончев циклус се измазнуваат максимум луничка број од околу 145 ± 30 во 2010 година (наместо 2010 година беше само по сончеви минимум циклус) и дека следниот циклус имаат максимум од околу 70 ± 30 во 2023 година

Поврзани стогодишнината варијации во магнетни полиња во Корона и хелиосферата биле откриени со користење на јаглерод-14 и берилиум 10 космогониска изотопи чуваат во домашен акумулации како мраз и дрвата и со користење на историски набљудувања на геомагнетна бура активност, мост временскиот јаз помеѓу крајот на употребливи космогониска податоци изотоп и почетокот на модерната сателитски податоци.

Овие варијации се успешно се репродуцираат со користење на модели кои вработуваат магнетниот тек континуитет равенки и забележани луничка броеви да се измери со појавата на магнетниот тек од врвот на сончевата атмосфера и во хелиосферата, покажува дека луничка набљудувања, геомагнетна активност и космогониска изотопи нудат конвергентна разбирање на варијации сончевата активност.

Хипотетички цилкуси

Се предлага периодичноста на сончевата активност со периоди подолги од циклусот сончевите пеги , и тоа:

210 година Suess циклус (ака " де Врис циклус ").] Овој циклус е снимен од Радиоактивниот јаглерод студии, иако " малку докази за Циклус Suess " се појавува во луничка рекорд на 400 години.)

Циклусот Hallstatt Постои хипотеза да се прошири за околу 2.300 години.

Како сè уште неименуван циклус може да се прошири на повеќе од 6.000 години. Во се забележани јаглерод-14 циклуси на 105, 131, 232, 385, 504, 805 и 2241 години , а можеби и за појавување на циклуси добиени од други извори. Дејмон и Сонет предложените јаглерод 14 -засновани среден и краток рок варијации на периоди 208 и 88 години; како и укажува на 2300 година Радиоактивниот јаглерод период кој модулира период 208 година .

Во текот на Горна перм пред 240 милиони години , минерални подлоги во Кастиља Формирање шоу циклуси од 2.500 години.

Сончево Магнетно Поле

Магнетното поле структури на Сонцето атмосфера и надворешните слоеви на целиот пат низ корона и во сончевиот ветер. Нејзините спатиотемпорални варијации да довеле до разни мерливи сончеви феномени. Други сончеви феномени се тесно поврзани со циклусот , која служи како извор на енергија и динамички мотор за поранешниот.

2300 година Hallstatt варијација сончеви циклуси.

Ефекти

Сончеви

Површински магнетизам Сончеви пеги евентуално распаѓање, ослободување на магнетниот тек во фотосфера. Овој флукс се дисперзирани и churned од турбулентните конвекција и сончеви текови големи. Овие механизми превоз доведе до акумулација на магнетизирани распаѓање производи со висок сончеви ширини, крајот обратен поларитет на поларните области (информации како на сина и жолта полиња се јават во графиконот Хатавеј / НАСА / MSFC погоре).

На диполарен компонента на магнетното поле на сончева менува поларитетот околу времето на сончев максимум и да достигне врв сила во сончевиот минимум.

Простор Вселенски возила