Волгаст () — град во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Се наоѓа на брегот на реката Пенештром, ракав на реката Одра, наспроти островот Узедом, до кој може да се дојде со автомобил и воз преку подвижен мост наречен „Сино чудо“ (Blaues Wunder). Градот претставува административно седиште на општинската заедница На Пенештром.
Историја
мини|лево|150п|Црквата Св. Петар (St.Petri) мини|лево|150п|Замок Волгаст, 1652
Претходник на денешниот град Волгаст била словенското вендско упориште сместено на остров во рамките на преминот Пенештром.Шмит, Родерих (22009): Das historische Pommern, („Историската Померанија“) Келн, стр. 159. Современите извори ја нарекуваат со разни имиња и различен начин на пишување.Prüf. Vita: Ologost ; Ebo III.7: Hologost ; Herbord II.39, III.4-6: Hologosta ; Helmold I.38: Woligost, Woligast ; 1140 papal bull: Wologost ; Scandinavian sources: Walagostum, Walogostum, Waløgostum, Waloguslum, Walagust, Walegusth, Walægust, Walgust, Wolgast, Wolegust, Valagust, Valegust Нејасно е на кое од племињата забележани во областа припаѓало населението во градот, Велети/Љутичи или Рујани.Ruchhöft, Fred (2001): Die Grenzen der sächsischen Marken im Gebiet der Ostseeslawen im 10. und 11. Jahrhundert (Baltische Studien NF 87), pp. 7-23, esp. 19 ff. Во 1123/24, принцот Хенрих на Ободритите го користел упориштето како отскочна даска во неговата борба против Рујаните.Niemeck, Andreas (2002): Die Zisterzienserklöster Neuenkamp und Hiddensee im Mittelalter, Cologne, p. 12; Helmold I.38 .
Во 1128, откако померанскиот војвода Вартислав ја презел областа, Вендите биле христијанизирани од Ото Бамбершки при неговата втора мисија во Померанија, додека Вартислав бил исто така присутен во упориштето.Шмит, Родерих (22009): Das historische Pommern, („Историската Померанија“) Келн, стр. 152, 160. Во овој контекст, Волгаст бил опишан како opulentissima civitas од хроничарот Ебо, меѓутоа е нејасно дали ова треба да се чита со значење на богат или силен „замок“ или „град“.Шмит, Родерих (22009): Das historische Pommern, („Историската Померанија“) Келн, стр. 157-158. Ото го уништил локалниот храм посветен на Геровит, бог на војната, и го заменил со црква.Шмит, Родерих (22009): Das historische Pommern, („Историската Померанија“) Келн, стр. 158; "Slawische Religion" in TRE XXXI (2000), p. 398; Ebo III.5 ff.; Herbord III.4 f. Тезата дека оваа прва црква била претходник на денешната црква Св. Петар сè уште не е потврдена.Шмит, Родерих (22009): Das historische Pommern, („Историската Померанија“) Келн, стр. 158.
Волгаст станал седиште на померанскиот кастелан, и имал важна улога во век за време на војните помеѓу Померанците, Рујаните и Данците. Во 1162, Волгаст бил нападнат од здружената данско-рујанска флота и привремено го прифатил данското сузеренство.Рис, Томас (2003): Das mittelalterliche dänische Ostseeimperium (Studien zur Geschichte des Ostseeraumes IV), Odense, стр. 23-25. Во 1164, при Битката кај Верхен, данските сили ја презеле контролата на Волгаст и оставиле мешан рујанско-померански-ободрински гарнизон откако бил воспоставен мир.Битнер, Бенгт (2007): Die Pfarreien der Insel Rügen (Veröffentlichungen der Historischen Kommission für Pommern V 42), Cologne, pp. 33-34. Сепак, Рујаните (данските сојузници) наскоро биле исфрлени од Померанците, а Ободритите (исто така дански сојузници) го напуштиле местото.Рис, Томас (2003): Das mittelalterliche dänische Ostseeimperium (Studien zur Geschichte des Ostseeraumes IV), Odense, p. 26. Данците повторно го нападнале Волгаст во летото 1167 и повторно кон крајот на 1167 или во 1168, и ја уништиле областа.Рис, Томас (2003): Das mittelalterliche dänische Ostseeimperium (Studien zur Geschichte des Ostseeraumes IV), Odense, pp. 27-28. Во 1177, уште еден дански напад на Волгаст не успеал, но нападот бил 1179 бил успешен, иако данската флота прифатила пари наместо предавање.Рис, Томас (2003): Das mittelalterliche dänische Ostseeimperium (Studien zur Geschichte des Ostseeraumes IV), Odense, p. 41. Во 1184, Волгаст бил неуспешно поразен од Данците, но на крајот потпаднал по данска контрола во 1185, кога померанскиот војвода го прифатил данското сузеренство.Рис, Томас (2003): Das mittelalterliche dänische Ostseeimperium (Studien zur Geschichte des Ostseeraumes IV), Odense, pp. 44-45. Додека Данците ја изгубиле контролата над поголемиот дел од Померанија во 1227, Волгаст останал под данска власт до 1241/43 или 1250.Рис, Томас (2003): Das mittelalterliche dänische Ostseeimperium (Studien zur Geschichte des Ostseeraumes IV), Odense, p. 48.
На копното спроти островот со замокот бил изграден нов плански град при доселувањето на Гермаците.Müller-Mertens, Eckhard (1999): Stadtgründungen ... in Riis et al.: Stadtwerdung und städtische Typologie des Ostseegebietes bis zur Mitte des 18. Jahrhunderts (Studien zur Geschichte des Ostseeraumes III), Odense, pp. 113-150; esp. 121. Не е познато кога точно Волгаст ги добил градските права, иако неговото постоење е потврдено во писмо напишано во или пред 1259.Schmidt, Roderich (22009): Das historische Pommern, Cologne, p. 160. Првичните права биле доделени од померанските војводи во тоа време, Вартислав и Барним и потврдено во 1282 од војводата Богислав .Schmidt, Roderich (22009): Das historische Pommern, Cologne, pp. 160-161.
Волгаст бил резиденција на померанските војводи од 1285 до исчезнувањето на Померанската династија во 1637.Berger (2008), p.361 Главен град на Померанија-Волгаст, долго време посебен дел во војводството, Замокот Волгаст бил изграден во ренесансен стил на островот, кој оттогаш бил наречен остров на замокот.Dubilski (2003), p.173 Војводската линија на Померанија-Волгаст исчезнала кога Филип Јулиус умрел без наследник.Wolgast (1995), p.217
Во текот на Триесетгодишната војна, Шведското царство го окупирало Волгаст во 173- и останал дел од Шведска Померанија до 1815. Поранешната војводски дворец скапувал, а градот бил запален во 1713 од руските сили во текот на Големата северна војна, како одмазда за шведскиот палеж во Алтона. Само црквата, четири капели и уште четири други градби биле поштедени од пожарот. Поголемиот дел од Стариот град затоа потекнуваат од и век, додека градското собрание било обновено по пожарот во барокен стил.
По шведското повлекување од Померанија во 1815, градот станал дел од пруската покраина Померанија. Последните остатоци од замокот биле отстранети во 1849. Волгаст просперирал во текот на век како пристаниште за трговија со жито.
Волгаст го изгубил статусот на главен град на истоимениот округ на 12 јуни 1994, кога округот бил припоен кон новиот округ Источна Западна Померанија, кој во 2011 станал дел од новосоздадениот округ Западна Померанија-Грајфсвалд во 2011.
Музеи
Историјата на градот е прикажана во Историскиот музеј на градот (Stadtgeschichtliches Museum) во градба на самиот плоштад, која е наречена Кафеџилница (Kaffeemühle). Поранешната куќа на сликарот Филип Ото Рунге е исто така музеј, кој сега е именуван во негова чест (Rungemuseum).
Наводи
Надворешни врски
Официјална страница
Категорија:Западна Померанија-Грајфсвалд Категорија:Пристанишни градови во Германија Категорија:Пристанишни градови на Балтичкото Море Категорија:Ханза Категорија:Западна Померанија Категорија:Померанија (покраина) Категорија:Населени места основани во 13 век