мини|десно|350п|Карта на Отоманското Царство во 1900 г. Административната поделба на Отоманското Царство претставува територијална поделба заснована на воената администрација но со цивилна управа. Оваа поделба не ги опфаќала вазалните и потчинетите држави.
Постоеле два вида на територијална организација. Првиот вид се однесува на првобитната организација кој се развивала паралелно со развојот на Отоманското Царство, а другиот вид се појавил после големите административни реформи во 1864 година.
Првобитна организација
Првобитната организација има свои корени уште во времето на настанувањето на Отоманското Царство, како вазална држава на Селџуците (Uç Beyliği) во централана Анадолија.
Проширувањата настанале врз основа на веќе постоечката административна структура на селџучкиот систем, во која наследните владеачи на овие територии ја имале титулата бег. Овие бегови (локални водачи) продолжиле да владеат под сузеренство на Отоманските султани. Титула бег од тогаш не се однесувала само на постоечките и поранешните владеачи туку и на новите управници кои султанот ги поставувал на местото на оние кои ги разрешувал.
Отоманското Царство на почетокот било поделено на суверени санџаци и санџаци доделени на султановите синови. Со санџаците управувале санџак-бегови, воени управници кои добивале од страна на султанот знаме, или барјак таканаречен санџак. Како што се ширело царството низ Европа, се појавила потреба за формирање на нови административни единици од повисоко ниво. За време на владеењето на Мурат I (владеел од 1359-1389), беглер-беговите биле одредувани да управуваат со Румелија, т.е. со европскиот дел на царството.
После формирањето на беглербеглаците, санџаците станувале второстепени административни единци. Беглер-беговите покрај тоа што имале обврска да управуваат со доделената територија, биле и команданти на сите воени трупи на својата територија.
Првостепени административни единици
Пашалаци 1299-1609
Од средината на XIV век па до крајот на XVI век, настанал само еден беглербеглак - Караман.
Пашалаци настанати пред 1609
Ејалетите кои настанувале пред 1609 и пашалаците кои настанале после 1609 се:
Абхазија (1578-?) Ахишка (околу 1603-?) Дагистан (1578-?) Туманис (околу 1584-?) Ганџа (околу 1588-1604) Гори (околу 1588-?) Ѓаник (1594-1598) Кахети (околу 1578-?), кахетскиот крал станал наследен бег Лори (околу 1584-?) Молдавија (само 1595) Начиван (околу 1603) Поти (1579-?) Сана (1567-1569) Шемаха (околу 1583) Зигетвар (околу 1596), подоцна префрлен на Кањижа. Ширван (1578-1604) Тебриз (1585-1603) Тифлис (1578-1586) Влашка (само 1595) Ереван (1583-1604) Зебид (1567-1569)
Пашалаци во 1609
thumb|250px|Отоманско Царство, 1481-1683 Освојувањата на Селим I и Сулејман I во XVII век значеле потреба за нови административни единици. До крајот на втората половина од XVII век имало 42 пашалаци, како што тогаш се нарекувале беглер-беглуците.
Во следната табела е прикажана административната поделба од 1609 година.
ВилаетТурски називВоспоставенДенешна локацијаАбисинијаHabeşоколу 1554Саудиска Арабија, Судан, Еритреја, СомалијаМу припаѓале области од двете страни на Црвеното Море. Го нарекувале и "Мека и Медина".Аданаآضنه Ażana (Adana)околу 1608ТурцијаЏезаир (Егејски архипелаг)Cezayirсредина на 1500-теГрцијаХалепحلب Ḥaleb (Halep)околу 1516-1521Сирија, ТурцијаЏезаир Карпجزاير غرب Cezâyîr-i Ġarb (Cezayir Garp)1519АлжирАнадолскиAnadoluоколу 1365ТурцијаБагдадскиبغداد Baġdâd (Bağdat)1535ИракБасраبصره Baṣra (Basra)околу 1552.Ирак, КувајтБосанскиBosnaоколу 1520-теБосна и Херцеговина, Хрватска, Србија, Црна ГораБудимскиBudin1541Унгарија, Хрватска, СрбијаКипарскиقبرص Ḳıbrıṣ (Kıbrıs)1571Кипар, Турцијаод околу 1660-1703 и 1784 па натаму, дел од вилаетот на Егејскиот архипелаг (Џезаир)Дијарбекирدياربكر Diyârbekir (Diyarbakır)1515Турција, ИракЕгирاكر Egir (Eğri)1596УнгаријаЕгипет (Мисир)مصر Mıṣır (Mısır)1517Египет, Израел, Јордан, Саудиска АрабијаЕрзурумErzurumоколу 1514-1534ТурцијаАл-ХасаLahsaоколу 1579Саудиска АрабијаКефеKefeоколу 1581Украина, РусијаКањишкиKanije1600Унгарија, ХрватскаКараманскиKaramanоколу 1470ТурцијаКарсKars1579Турција, ГрузијаМарашMaraş, Dulkadırоколу 1522ТурцијаМусулMusulкасни 1500-теИракРакаRakkaкасни 1500-теСирија, Турција, ИракРумелискиRumeliоколу 1365Бугарија, Грција, Република Македонија, Албанија, Србија, Црна Гора, ТурцијаСо Анадолскиот, еден од двата првобитни пашалаци.СамшеÇıldırоколу 1579Грузија, ТурцијаШеризорŞehrizorсредина на 1500-теИрак, ИранСилистрискиSilistreоколу 1599Бугарија, Романија, Молдавија, УкраинаШивасSivasране 1500-теТурцијаСирискиŞam1516-17Сирија, Либан, Израел, Палестина, Јордан, деол од Турција и дел од ИракТемишварскиTımışvar1552Романија, Србија, УнгаријаТрабзонTrabzonкасни 1500-теТурција, Грузијаисто така познат како Требизондски вилаетТриполи (Источен Триполи)Trablus-ı Şam (Trablusşam)околу 1570Либан, СиријаТриполитанија (Западен Триполи)Trablus-ı Garb (Trablusgarp)1551ЛибијаТунискиTunus1574ТунисВанскиVan1548ТурцијаЈеменскиYemen1517-18, 1539Јемен, Саудиска Арабија
Пашалаци кои настанале 1609-1683
Крит (1669/70– ) Мора (1620–1687) и (1715–1829) Подолија (само 1674–1699) Сидон (1660– ) Ујвар (1663–1685) Варад (1661–1692)
Пашалаци кои настанале 1683-1864
Второстепени административни единици
Вилаетите биле поделени на санџаци со кои управувале санџак-бегови. Некои, како Муташарифатскиот санџак (Ерусалимски), не биле дел од ниту еден вилает. Санџак-беговите служели и како воени командири со своја коњица од својот санџак. Некои вилаети (како Египтскиот, Багдадскиот, Абисинискиот и Ал-Хасанскиот) не биле поделени на санџаци.
Административна реформа од 1864 година
Како што слабеело Отоманското Царство, административната структура била разнишана. Со Отоманскиот закон од 1864 направена е реформа на административната поделба на царството во која ејалетите станале мали вилаети со кои управувале валии. Вилаетите биле поделени на санџаци, муташарифати и вазални држави како што биле Србија, Романија и Црна Гора, кои останале надвор од овој административен систем.
Вилаети од 1877
Западни: Босна (Bosna) Подунавски (Дунав) (Tuna), прв вилает формиран во 1864 Једирне (Edirne), исто така нарекуван и Адријанополски Истанбул (İstanbul), исто така нарекуван и Цариградски Јанина (Yanya) Чаталџа (Çatalca) автономен санџак, не е вилает (Çatalca Sancağı) Кипар (Kıbrıs) остров со посебен статус (Kıbrıs Adası) Косово (Kosova) Крит (Girit) Манастир (Manastır), исто така нарекуван и Битолски 1873/74 (бил укинат 1878, а повторно бил обновен во 1879) Мека (Mekke) автономен шарифат, не е вилает (Mekke Şerifliği) Мосул (Musul) од 1879. Планина Либан (Cebel-i Lübnan [Cebeli Lübnan]) муташарифат на Бејрут, не е вилает (Cebel-i Lübnan Mutasarrıflığı) Салоника (Selanik), исто така нарекуван и Солунски 1867 Сервија санџак (Serfije, Servia), не е дел од вилает Сирија (Şam), исто така нарекуван и Дамаски Сисам (Sisam) остров со посебен статус (Sisam Beyliği) Скадар (İşkodra) Софија (Sofya) Триполитанија (Trablusu-Garb [Trablusgarp]) Тунис (Tunus) автономен елает, со него владееле наследни бегови (Tunus Eyaleti) Херцеговина (Hersek)
Анадолија: Адана (Adana) Ајдин (Aydın) Анкара (Ankara) Бига (Biga) автономен санџак, не е вилает (Biga Sancağı) Битлис (Bitlis) Ван (Van) Џарбекир (Diyarbekır [Diyarbakır]) Егејски архипелаг (Cezayir-i Bahr-i Sefid [Akdeniz Adaları]) Ерзурум (Erzurum) Халеп (Haleb [Halep])
Источни: Багдад (Bağdad [Bağdat]) Басра (Basra) Бејрут (Beyrut) Бенгази (Bingazi), автономен санџак, не е вилает (Bingazi Sancağı) Дар изор (Deyr-i Zor) Египет (Mısır), автономен кадиват, не е вилает (Mısır Hidivliği) Измит (İzmid [İzmit]), автономен санџак, не е вилает (İzmid Sancağı) Јерусалим (Kudüs-i Şerif) муташарифат, не е дел од ниеден вилает (Kudüs-i Şerif Mutasarrıflığı) Карпут (Mamuret-ül Aziz [Mamuretülaziz]) Кастамону (Kastamonu) Конија (Konya) Хиџаз (Hicaz) Худавендигар (Hüdavendigar), исто така нарекуван и Бурсански Шивас (Sivas)
Вилаети 1915
После Танзимат реформите од 1885, малоазиската област со кое управувало Отоманското Царство е поделена на 15 вилаета, едан санџак и едан утершафлик на Цариградскиот вилает (и двата од азиската страна на Босфор). Секој вилает бил поделен на неколку санџаци.
Западни: Независни вилает Дарданели санџак Усчудар
Анадолија: Измирски вилает, поделен на санџаците Маниса, Измир, Ајдин, Денизли, Ментезе Бурсански Вилает, поделен на санџаците Баликесир, Бурса, Ердогул, Кјутахја и Афион Кониски Вилает, поделен на санџаците Бурдур, Хамид абад, Аталија, Конија и Нигде Вилает Кастамону, поделен на санџаците Болу, Чанкири, Кастамону и Синоп Анкарски виалет, поделен на санџаците Анкара, Киршехир, Ѓозгат и Кајшери Аданански виалет, поделен на санџаците Исел, Адана, Козан, Османија Шиваски виалет, поделен на санџаците Шивас, Токат, Амасја и Себинкарахисар Трабзонски виалет, поделен на санџаците Самсун, Трабзон, Џумушхан и Лазистан Ерзурумски виалет Бутлиски виалет, поделен на санџаците Муш, Генк и Ширт Вански виалет, поделен на санџаците Ван и Хаќари Независен Измитски мутершафлик
Источни: Мосулски вилает, поделен на санџаците Мосул, Шехризор и Сулејманијех Мамур ул Азизиски вилает, поделен на санџакот Џарбакир и мутершафликот Зор Халепски вилает, поделен на санџаците Халеп, Урфа и Мараш
Вилаети 1918
Западни: Истанбул
Анадолија: Аданански вилает Анкарски вилает Ајдински вилает Битлисски вилает Џарбекирски вилает Едимански вилает Ерзурумски вилает Худавендигарски вилает Измитски вилает Вилает Конја Мамурет ел Азизски вилает Шивасски вилает Трабзонски вилает Вански вилает
Источни: Мосулски вилает, поделен на санџаците Мосул, Шеризан и Сулејманих
Користена литература
Colin Imber. The Ottoman Empire, 1300-1650: The structure of Power. (Houndmills, Basingstoke, Hampshire, UK: Palgrave Macmillan, 2002.) Halil Inalcik. The Ottoman Empire: The Classical Age 1300-1600. Trans. Norman Itzkowitz and Colin Imber. (London: Weidenfeld & Nicolson, 1973.) Donald Edgar Pitcher. An Historical Geography of the Ottoman Empire (Leiden, Netherlands: E.J.Brill,1972.)
Категорија:Управување со Отоманското Царство *