Крајот на Историјата и последниот човек е книга од Френсис Фукујама објавена во 1992 година, и претставува дополнување и проширување на неговиот есеј Крајот на историјата?, објавен во The National Interest во 1989 година. Во оваа книга, Фукујама тврди дека западната либерална демократија е крајна точка на социокултурната еволуција на човештвото и конечна форма на човековото политичко уредување.
Крајот на историјата и последниот човек е обид на Фукујама да напише една филозофија на историјата, или како што тој истакнува една Универзална историја, притоа побивајќи ја дијалектиката на Карл Маркс и неговото толкување на историскиот процес и самиот крај на историјата, како што Маркс го видел "This social formation constitutes, therefore, the closing chapter of the prehistoric stage of human society." Preface to 'A Contribution to the Critique of Political Economy' (1859) . Фукујама на Маркс се спротивставува преку учењето на германски филозоф Георг Вилхелм Фридрих Хегел, всушност Фукујама во целата своја книга се повикува на Александар Кожев, најголем толкувач на Хегел во 20 - век. Кожев тврдел дека напредокот на историјата води кон слободниот пазар на демократијата (зачнати во услови на мулти-партиски систем на политичка застапеност). Треба да се истакне дека Фукујама со филозофијата на Кожев се запозанава за време на своите студии кај професорот Ален Блум на универзитетот во Корнел .
Извори
Надворешни врски The Essay Islam and America... Friends or Foes? Introduction to Text Booknotes interview with Fukuyama on The End of History and the Last Man, February 9, 1992
Категорија:Книги на Френсис Фукујама Категорија:Книги од 1992 година