Месечина — единствениот природен сателит на планетата Земја и најблиското небесно тело до неа. Голема колку една четвртина од пречникот на Земјата (споредливо со ширината на Австралија), Месечината е најголемиот природен сателит во Сончевиот Систем во однос на големината на планетата, воопшто петти по големина сателит во Сончевиот Систем, и е поголема од која било позната џуџеста планета. Месечината е објект со планетарна маса кој формирал диференцирано карпесто тело, што ја прави сателитска планета според геофизичките дефиниции на терминот. Месечината нема значајна атмосфера, хидросфера или магнетно поле. Нејзината површинска гравитација е околу една шестина од Земјината ( g); за споредба, Јупитеровата месечина Ија е единствениот сателит во Сончевиот Систем за кој се знае дека има повисока површинска гравитација и густина.
Кружи околу Земјата на просечно растојание од 384.400 км, или околу 30 пати повеќе од пречникот на Земјата. Нејзиното гравитациско влијание за малку го продолжува денот на Земјата и е главен двигател на Земјината плима и осека. Орбитата на Месечината околу Земјата има орбитален период од 27,3 денови. За време на секој период од 29,5 денови, количината на видлива површина осветлена од Сонцето варира од 0 до 100%, што резултира со месечеви мени, кои ја формираат основата за месеците од Месечевиот календар. Месечината е плимно сврзана за Земјата, што значи дека должината на полното свртување на Месечината околу сопствената оска предизвикува нејзината иста страна (блиската страна) секогаш да биде свртена кон Земјата, а нешто подолгиот месечев ден е ист како орбиталниот период. Според тоа, 59% од вкупната површина на Месечината може да се види од Земјата преку поместувања на перспективата поради либрација.
Според најшироко прифатеното објаснување за нејзиното потекло, Месечината се формирала пред околу 4,51 милијарди години, не многу по Земјата, од остатоци од џиновски удар помеѓу планетата и хипотетично тело големо колку Марс наречено Теја. Потоа се повлекла во поширока орбита поради плимна интеракција со Земјата. На блиската страна на Месечината има темни вулкански Месечеви мориња, кои ги исполнуваат просторите помеѓу светлите висорамнини од античка кора и истакнатите ударни кратери. Повеќето од големите ударни кратери и површините на морињата биле формирани до крајот на имбрискиот период, пред околу три милијарди години. Површината на Месечината е релативно нерефлектирачка, со рефлексија малку посветла од онаа на истрошен асфалт. Меѓутоа, бидејќи има голем аголен пречник, полната месечина е најсветлиот небесен објект на ноќното небо. Очигледната големина на Месечината е речиси иста како онаа на Сонцето, што пак ѝ овозможува да го покрие Сонцето речиси целосно за време на целосно затемнување на Сонцето.
Истакнувањето на Месечината на земното небо и нејзиниот редовен циклус на фази побудиле културни наводи и влијанија за човечките општества низ историјата. Таквите влијанија може да се најдат во јазикот, календарските системи, уметноста и митологијата. Првиот вештачки објект што стигнал до Месечината било леталото Луна 2, без екипаж, на Советскиот Сојуз во 1959 година. Следело првото успешно меко слетување на Луна 9 во 1966 година. Единствените човечки Месечеви мисии до денес се оние на програмата Аполо на САД, мисија преку која е овозможено стапнување на површината на Месечината од страна на вкупно дванаесет мажи во периодот помеѓу 1969 и 1972 година. Со овие, а подоцна и со мисиите без екипаж, на Земјата се вратени Месечеви карпи кои се користени за да се развие детално геолошко разбирање за потеклото на Месечината, нејзината внатрешна структура и историјата на Месечината.
Име и етимологија Вообичаеното англиско име за природниот сателит на Земјата е едноставно Месечина (moon), со големо М. Именката moon е изведена од староанглискиот mōna, која (како и сите нејзини германски сродници) произлегува од прагерманскиот *mēnōn, кој пак доаѓа од праиндоевропскиот *mēnsis „месец“ (од порано *mēnōt, генитив *mēneses) кој може да биде поврзан со глаголот „мери“ (на времето).
Повремено, името Луна се користи во научно пишување,E.g.: а особено во научна фантастика за да се направи разлика на Земјината Месечина од другите, додека во поезијата „Луна“ се користи за означување на персонификација на Месечината. Синтија е уште едно поетско име, иако ретко, за Месечината, персонифицирана како божица, додека Селена (буквално „Месечина“) е старогрчката божица на Месечината.
Грчката божица на ловот, животните и месечината, Артемида, изедначена со римската Дијана, чиј еден од симболите бил оној за Месечината и која често се сметала за божица на Месечината, била наречена и Синтија, од нејзиното легендарно родно место на планината Синтија. Овие имиња — Луна, Синтија и Селена — се рефлектираат во технички термини за околумесечевите орбити како што се аполун, перицинтион и селеноцентрични.
Формирање Изотопското датирање на примероците од Месечината сугерира дека Месечината е формирана околу 50 милиони години по настанувањето на Сончевиот Систем. Историски, неколку механизми за формирање се предложени, но ниту еден не ги објаснил задоволително одликите на системот Земја–Месечина. Цепење на Месечината од Земјината кора преку центрифугална сила би барала преголема почетна стапка на вртење на Земјата. Гравитациското заробување на претходно формирана Месечина зависи од неизводливо проширената атмосфера на Земјата за да ја потроши енергијата на Месечината што поминува. Коформирањето на Земјата и Месечината заедно во околупланетарниот насобирачки диск не го објаснува исцрпувањето на металите на Месечината. Ниту една од овие хипотези не може да го објасни високиот аголен моментум на системот Земја–Месечина. мини|Еволуцијата на Месечината и обиколка на Месечината Преовладувачката теорија е дека системот Земја–Месечина настанал по џиновски удар на тело со големина на Марс (наречено Теја ) со прото-Земјата. Ударот експлодирал материјал во орбитата околу Земјата, а потоа материјалот се насобрал и ја формирал Месечината веднаш над Рошовата граница на Земјата од ~ R🜨. Оваа теорија најдобро ги објаснува доказите.
Се смета дека џиновските удари биле вообичаени во раниот Сончев Систем. Компјутерски симулации на џиновски удари дале резултати кои се во согласност со масата на јадрото на Месечината и аголниот моментум на системот Земја–Месечина. Овие симулации, исто така, покажуваат дека поголемиот дел од Месечината потекнува од ударот, наместо од прото-Земјата. Сепак, поновите симулации укажуваат на поголем дел од Месечината изведен од прото-Земјата. Другите тела на внатрешниот Сончев Систем, како што се Марс и Веста, имаат, според метеоритите од нив, многу различни изотопски состави на кислород и волфрам во споредба со Земјата. Сепак, Земјата и Месечината имаат речиси идентични изотопски состави. Изотопското изедначување на системот Земја–Месечина може да се објасни со мешањето по ударот на испаруваниот материјал што ги формирал двата, иако за ова се дебатира.
Ударот ослободил енергија, а потоа ослободениот материјал повторно се акредитирал во системот Земја–Месечина. Ова би ја стопило надворешната обвивка на Земјата и на тој начин би формирал океан од магма. Слично на тоа, новоформираната Месечина, исто така, би била погодена и би имала свој океан со Месечева магма; неговата длабочина се проценува од околу 500 до 1.737 километри.
Додека теоријата на џиновски удар објаснува многу линии на докази, некои прашања сè уште се нерешени, од кои повеќето го вклучуваат составот на Месечината.
Во 2001 година, тим од Институтот Карнеги во Вашингтон објавил најпрецизно мерење на изотопските знаци на Месечевите карпи. Карпите од програмата Аполо го имале истиот изотопски знак како и карпите од Земјата, што се разликувал од речиси сите други тела во Сончевиот Систем. Ова набљудување било неочекувано, бидејќи најголемиот дел од материјалот што ја формирал Месечината се сметал дека доаѓа од Теја и било објавено во 2007 година дека има помалку од 1% шанси Теја и Земјата да имаат идентични изотопски потписи. Другите месечеви примероци на Аполо во 2012 година го имале истиот состав на изотопи на титан како Земјата, што е во судир со она што се очекува ако Месечината се формирала далеку од Земјата или потекнува од Теја. Овие несовпаѓања може да се објаснат со варијации на теоријата на џиновски удар. Сценариото „удри-бегај-и-врати“ може да биде поверојатно.
Физички одлики
Месечината е скален елипсоид поради плимното истегнување, со нејзината долга оска поместена за 30° од свртена кон Земјата, поради гравитациските аномалии од ударните басени. Нејзината форма е повеќе издолжена отколку што може да се согледаат сегашните плимни сили. Оваа „фосилна испакнатост“ покажува дека Месечината се зацврстила кога орбитирала на половина од нејзиното сегашно растојание до Земјата, и дека сега е премногу студена за нејзината форма да се прилагоди на нејзината орбита.
Внатрешна структура +Хемиски состав на површината на Месечината Соединение Формула Состав Марија Висорамнини силика SiO 2 45,4% 45,5% алумина Ал 2 О 3 14,9% 24,0% вар CaO 11,8% 15,9% железо (II) оксид FeO 14,1% 5,9% магнезија MgO 9,2% 7,5% титан диоксид TiO 2 3,9% 0,6% натриум оксид Na 2 O 0,6% 0,6% 99,9% 100,0% Месечината е диференцирано тело кое првично било во хидростатичка рамнотежа, но оттогаш отстапила од оваа состојба. Има геохемиски различна кора, обвивка и јадро. Месечината има внатрешно јадро богато со железо со полупречник можеби помал од 240 километри и течно надворешно јадро првенствено направено од течно железо со полупречник од приближно 300 километри. Околу јадрото е делумно стопен граничен слој со полупречник од околу 500 километри. Се смета дека оваа структура се развила преку фракционата кристализација на глобалниот магматски океан кратко време по формирањето на Месечината пред 4,5 милијарди години.
Кристализацијата на овој магматски океан би создала мафична обвивка од таложењето и тонењето на минералите оливин, клинопироксен и ортопироксен; откако околу три четвртини од магматскиот океан се кристализирале, плагиоклазните минерали со помала густина можеле да се формираат и да испливаат во кора на врвот. Последните течности за кристализирање првично би биле сместени меѓу кората и обвивката, со големо изобилство на некомпатибилни елементи кои произведуваат топлина. Во согласност со оваа перспектива, геохемиското мапирање направено од орбитата сугерира кора главно од анортозит. Примероците на карпите на Месечината од поплавите на лава што избиле на површината поради делумното топење во плашт го потврдуваат составот на мафичната обвивка, кој е побогат со железо од оној на Земјата. Кората е дебела во просек околу 50 километри.
Месечината е вториот најгуст сателит во Сончевиот Систем, по Ија. Меѓутоа, внатрешното јадро на Месечината е мало, со полупречник од околу 350 километри или помалку, околу 20% од полупречникот на Месечината. Нејзиниот состав не е добро разбран, но веројатно е метално железо легирано со мала количина на сулфур и никел; анализите на временската променливо вртење на Месечината сугерираат дека таа е барем делумно стопена. Притисокот во јадрото на Месечината се проценува на 5 GPa (49.000 atm).
Магнетно поле