Филип II Август (р. 21 август 1165 во Гонес — п. 14 јули 1223 во ) бил крал на Франција од Капетинската династија. За време на неговото владеење, англиската територија во Франција се намалила од 50 % на само 10 %. На 1 јули 1190, заедно со англискиот крал Ричард I Лавовско срце и германскиот, Фридрих Барбароса го започнал Третиот крстоносен поход. Тој станал најмоќниот крал во Европа, а со неговото владеење, Франција прераснала во европска велесила.
Ран живот Филип е роден на 21 август 1165 година во Гонес, близу Париз, како долгоочекуван син на кралот Луј VII и неговата трета сопруга Адела од Шампањ. Го нарекувале „Dieudonné“ (Даден од Бог), бидејќи бил првиот машки наследник што преживеал по неколкуте ќерки од претходните бракови на Луј VII. Во 1179 година, поради лошото здравје на татко му, бил крунисан за со-владетел во катедралата во Ремс. По смртта на Луј VII на 18 септември 1180 година, 15-годишниот Филип станал единствен крал. Истата година се оженил со Изабела од Ено, која како мираз ја донела важната грофовија Артоа.
Владеење Владеењето на Филип од 43 години претставува пресвртница за династијата на Капетингите. Тој значително ја зајакнал кралската власт, ги проширил кралските поседи и ги ослабнал моќните феудалци. лево|мини|Територијалните освојувања на Филип II Филип ја удвоил, па дури и утроил големината на кралскиот домен. Ги стекнал Амиен (1185), Клермон-ан-Бовези (1218) и Аленсон (1219). Најголемите успеси ги постигнал во војните против англиските кралеви од Анжујската династија (Хенри II, Ричард I Лавовско Срце и Џон). До 1204 година ги освоил Нормандија, Анжу, Мен, Турењ и Поату, со што драстично ги намалил англиските поседи во Франција. Клучната победа во битката кај Бувин (1214) против коалицијата предводена од Џон и императорот Ото IV ја зацврстила француската надмоќ и индиректно придонела за потпишувањето на Магна карта во Англија.
Филип учествувал во Третата крстоносна војна (1189–1192) заедно со Ричард Лавовско Срце и Фридрих Барбароса. Пристигнал пред Акра во 1191 година и помогнал во нејзиното освојување. Поради тешка болест (дизентерија) и политички проблеми дома (смрт на грофот од Фландрија), се вратил во Франција веќе во јули 1191 година. Ги оставил француските сили под команда на војводата од Бургундија, но сам се сосредоточил на напади врз англиските територии во отсуство на Ричард. Подоцна не учествувал во други крстоносни походи, но ја поддржал Албигенската крстоносна војна против катарите во јужна Франција (од 1208 година).
Смрт Во 1222 година тешко се разболел, но продолжил да владее до крајот. Починал од треска на 14 јули 1223 година во Мант-ла-Жоли, на возраст од 57 години. Погребан е во базиликата Сен Дени. Наследник му бил синот Луј VIII.
Категорија:Капетинска династија Категорија:Кралеви на Франција Категорија:Европски монарси од 12 век Категорија:Европски монарси од 13 век Категорија:Родени во 1165 година Категорија:Починати во 1223 година