Индустриско сликарство — претставува уметнички концепт и метод што бил теоретски формулиран преку „Манифестот на индустриското сликарство: За унитарна применета уметност“ од 1959 година.Manifesto of Industrial Painting: For a unitary applied art Автор на текстот бил италијанскиот уметник Џузепе Пино-Галицио, кој ја развил идејата за создавање уметност со употреба на индустриски средства и постапки, спротивставувајќи се на традиционалното сфаќање на сликата како единствен и скапоцен предмет.

Манифестот првично бил објавен во списанието Notizie Arti Figurative, број 9, во 1959 година. Набргу потоа бил објавен и негов француски превод во третото издание на Internationale Situationniste, со што идеите на Галицио станале дел од пошироките дискусии за односот меѓу уметноста, современото општество и индустриското производство.

Основни идеи Главната идеја на индустриското сликарство била да се надмине традиционалниот модел според кој уметничкото дело се создава како единствен предмет наменет за изложување, собирање или продажба. Наместо тоа, Галицио предложил сликарството да се создава во големи количини, со употреба на техники што овозможуваат производство на долги површини од насликано платно.

Во ваквиот пристап, платното престанува да биде ограничено на класичниот формат на слика во рамка. Тоа може да се произведува во значително поголеми размери, да се сече, комбинира, поставува во различни простори или да се користи како дел од пошироко уметничко опкружување. На тој начин, уметноста се ослободува од традиционалните ограничувања на форматот и од идејата за единствен, недопирлив оригинал.

Улогата на машината Особено значајно место во концептот на индустриското сликарство има употребата на машината како средство за уметничко производство. Наместо механизацијата да се смета за спротивна на креативноста, таа се гледа како можност за проширување на творечкиот процес.

Во манифестот се нагласува дека машините можат да им овозможат на уметниците да создаваат во размери што не би биле можни со исклучиво рачна работа. Со тоа, вниманието се префрла од долготрајната изработка на еден единствен предмет кон создавање големи количини уметнички материјал достапен за поширока публика.

Овој став ја доведува во прашање традиционалната претстава за уметникот како единствен автор кој рачно го изработува секој дел од делото. Машината не ја заменува креативната замисла, туку станува дополнителна алатка преку која таа може да се реализира во нови форми и размери.

Концептот на „анти-патент“ Еден од карактеристичните елементи во теоријата на Галицио е идејата за таканаречен „анти-патент“. Таа се спротивставува на ограничувањето на творечките постапки преку сопственост, ексклузивност и контролирано производство.

Според ваквото гледиште, новата култура не треба да биде затворена во тесен круг на професионални уметници, колекционери и институции. Напротив, творечките методи и резултати треба да бидат достапни и распространети меѓу луѓето. На тој начин, индустриското сликарство добива не само естетска, туку и изразена општествена димензија.

Критика на традиционалниот уметнички пазар Индустриското сликарство претставувало и критика на економската вредност што се поврзува со уникатноста на уметничкото дело. Во традиционалниот уметнички систем, ограничениот број дела и нивната неповторливост често придонесуваат за зголемување на нивната пазарна вредност.

Галицио предлага спротивен модел. Наместо создавање ограничен број слики со висока материјална вредност, уметничкото производство би можело да се прошири на огромни количества насликано платно. Таквото платно би можело да се нуди на улици, пазари и јавни простори или да се разменува, со што уметноста би станала подостапна.

Според ова сфаќање, вредноста на уметничкото дело не треба да зависи исклучиво од неговата реткост или инвестициски потенцијал, туку од можноста луѓето непосредно да го доживуваат, користат и вклучуваат во сопствената средина.

Уметност достапна за пошироката јавност Една од позначајните цели на индустриското сликарство е демократизацијата на уметноста. Наместо таа да биде ограничена на музеи, галерии или приватни колекции, идејата е да навлезе во секојдневниот живот и да стане достапна за значително поголем број луѓе.

Во таа смисла, големите количини насликано платно не се замислени само како производи, туку како материјал кој луѓето можат да го користат на различни начини. Со неговото поставување, сечење, комбинирање и приспособување се создава можност публиката да стане поактивен учесник во уметничкиот процес.

Така се намалува јасната поделба меѓу авторот и гледачот. Уметничкото дело повеќе не мора да биде завршен предмет што публиката само го набљудува, туку може да стане основа за понатамошна интервенција, преобразба и лично толкување.

Преводот на манифестот Во мај 1997 година, Моли Клајн ја превела оригиналната италијанска верзија на манифестот на англиски јазик. Во текстот особено се нагласува потенцијалот на машинското производство да го промени начинот на кој се создава и дистрибуира уметноста.

Галицио предвидувал ситуација во која уметниците, наместо да создаваат ограничен број традиционални слики, ќе можат со помош на машините да произведуваат големи количества насликан материјал. Според неговата замисла, „илјадници километри платно“ би можеле да бидат достапни на јавни места, да се продаваат или разменуваат и на тој начин да допрат до милиони луѓе.

Пошироко значење Индустриското сликарство може да се разбере како обид за преиспитување на односот меѓу уметноста, технологијата, производството и секојдневниот живот. Наместо индустријата и машините да се гледаат единствено како средства за масовно производство на комерцијални предмети, тие се вклучуваат и во процесот на создавање нови уметнички форми.

Во исто време, овој концепт ја поставува дилемата за тоа што го прави едно дело уметничко: неговата уникатност, рачната изработка, авторството или идејата што стои зад него. Со можноста за масовно производство и широка дистрибуција, индустриското сликарство ги доведува во прашање традиционалните граници меѓу оригиналот и копијата, индивидуалното и колективното, како и меѓу ликовната уметност и индустриското производство.

На тој начин, индустриското сликарство не претставува само специфична техника на создавање слики, туку и поширок концепт за улогата на уметноста во современото општество. Во неговата основа се наоѓа идејата дека уметничкото творештво може да биде распространето, достапно и интегрирано во секојдневниот живот, наместо да остане ограничено на традиционалните уметнички институции и пазарот на уникатни дела.

Наводи

Надворешни врски

Во пофалба на Пино Галицио од Мишел Бернштајн Категорија:Сликарски техники