Османлиско-вахабитската војна (1811–1818) била еден од најзначајните конфликти во почетокот на XIX век, бидејќи ја покажала слабоста на Османлиската Империја во нејзините арапски провинции и довела до уништување на првата саудиска држава.

Причини за војната Во XVIII век на Арапскиот Полуостров се појавило религиозно движење предводено од исламскиот проповедник Мухамед ибн Абд ал-Вахаб. Тој проповедал враќање кон она што го сметал за „чист“ ислам и се спротивставувал на практики како посетување светилишта и почитување на гробови на светци.

Во 1744 година тој склучил сојуз со локалниот владетел Мухамед ибн Сауд. Овој сојуз создал политичко-религиозна сила позната како Емират Дирија.

Со текот на времето, вахабитите ја прошириле својата власт над голем дел од централна Арабија (Наџд), а потоа започнале напади кон територии под османлиска власт, особено кон Хиџаз — регионот каде се наоѓаат светите исламски градови Мека и Медина.

Освојувањето на Мека и Медина На почетокот на XIX век вахабитските сили предводени од Сауд ибн Абдулазиз ибн Мухамед започнале големи походи.

Во 1803 година тие ја освоиле Мека, а во 1804 година и Медина. Ова било огромен удар за Османлиската Империја, бидејќи султанот во Истанбул бил сметан за заштитник на светите места.

Вахабитите ги отстраниле османлиските претставници од Хиџаз и ги контролирале патиштата за аџилак. Тие исто така уништиле некои гробници и светилишта кои ги сметале за спротивни на нивното толкување на исламот.

Реакцијата на Османлиската Империја Османлискиот султан Махмуд II во тоа време се соочувал со многу проблеми: внатрешни бунтови, слабеење на централната власт и војни со европските сили.

Бидејќи Османлиите немале доволно силни директни сили во Арабија, султанот му наредил на својот моќен вазал од Египет, Мухамед Али-паша, да ја поведе војната против вахабитите.

Египетскиот поход Во 1811 година, Мухамед Али-паша го испратил својот син Тусун-паша со египетска војска кон Арабија.

Првично, вахабитите имале успех. Во 1811–1813 година тие нанеле неколку порази на египетските сили поради нивното познавање на пустинскиот терен.

Но, Египќаните постепено ја зајакнале својата позиција. Во 1813 година, Тусун-паша повторно ги освоил Мека и Медина.

Последната фаза и падот на Дирија Во 1816 година, Мухамед Али-паша испратил нова, подобро опремена армија под водство на својот син Ибрахим-паша.

Ибрахим-паша водел сурова кампања во Наџд. По низа битки, египетските сили стигнале до престолнината на вахабитите — Дирија.

Опсадата на Дирија траела од мај до септември 1818 година. Градот бил освоен и уништен.

Последниот владетел на првата саудиска држава, Абдулах ибн Сауд, бил заробен и испратен во Истанбул, каде бил погубен.

Категорија:Војни на Отоманското Царство