Комисијата за човекови права на Саскачеван против Воткот е канадски уставен случај во врска со уставноста на одредбата во законодавството за човекови права на Саскачеван што забранува публикации што веројатно ќе изложат на омраза врз основа на забранета основа, во овој случај сексуална ориентација.
Позадина Четири подносители на жалби поднесоа барање до Комисијата за човекови права на Саскачеван откако добија флаери со наслов „Држете ја хомосексуалноста подалеку од јавните училишта во Саскатун !“ и „Содомити во нашите јавни училишта“ од христијанскиот антихомосексуален активист Бил Воткот. Подносителите на жалби тврделе дека е прекршен член 14 од Кодексот за човекови права на Саскачеван, кој забранува „објавување или прикажување на каква било претстава што изложува или има тенденција да изложи на омраза, исмејување, омаловажување или на друг начин го навредува достоинството на кое било лице или класа на лица врз основа на забранета основа“. Сексуалната ориентација е една таква забранета основа. Трибуналот за човекови права на Саскачеван го сослушал случајот. Пресудил дека содржината на секој флаер објективно го прекршува член 14 од Кодексот и дека одредбата не ги ограничува неразумно правата на Воткот од член 2(б) од Повелбата. Трибуналот му забранил на Воткот понатамошно дистрибуирање на флаерите и им досудил надомест на подносителите на жалбите.
По жалбата поднесена до Судот на кралицата во Саскачеван во 2007 година, апелациониот судија ги потврди наодите на трибуналот во однос на прекршувањето на член 14 од Кодексот и неговата уставност. Во 2010 година, случајот бил обжален до Апелациониот суд во Саскачеван. Тој суд пресудил дека трибуналот и судијата на првостепениот суд погрешиле со тоа што разгледале само одредени фрази од флаерите и дека флаерите не биле забранета публикација со омраза.
Причини на Врховниот суд Дваесет и шест трети страни дејствувале како вмешувачи за време на усните расправи во 2011 година. Судијата Маршал Ротштајн ги напишал причините за едногласното донесување на одлуката на Врховниот суд.
Дефинирање на „омраза“ Ротштајн започнал со разгледување на дефиницијата за „омраза“ како што е предвидено во случајот Р против Тејлор, каде што Врховниот суд утврдил дека „омразата“ како што се користи во Канадскиот закон за човекови права „се однесува на невообичаено силни и длабоко почувствувани емоции на одвратност, клевета и оцрнување“. Тој идентификувал две основни тешкотии што произлегуваат заедно со доктрината за омраза на Тејлор; имено, дека омразата е по природа субјективна, што може да биде во конфликт со обидот на судот за објективност и дека може да доведе до „погрешна склоност да се фокусира на идеите што се изразуваат, а не на ефектот од изразувањето“. Како одговор на овие критики, Ротштајн го адаптирал стандардот на Тејлор тврдејќи дека треба да се спроведува објективно, дека „омразата“ треба да се толкува како „екстремни манифестации на емоцијата опишана со зборовите „одвратност“ и „оцрнување““, праг што не би вклучувал само одвратен или навредлив израз и дека трибуналите треба да го земат предвид ефектот на изразувањето, а не неговата вродена навредливост.
Анализа на слободата на изразување Потоа Ротштајн ја анализирал уставноста на член 14(1)(б) од Кодексот, применувајќи го стандардот за проверка на исправноста. Тој сметал дека изразот е заштитен со член 2(б) од Повелбата и продолжил да спроведува тест на Оукс од член 1. Тој ја опишал целта на законодавството како „намалување на штетните ефекти и социјалните трошоци од дискриминацијата преку справување со одредени причини за дискриминаторска активност“, забележувајќи ги неговите емоционални и општествени ефекти врз ранливите групи и нејзината способност да ја попречи демократската дискусија. Така, Ротштајн утврдил дека одредбата е пропишана со закон и дека нејзината цел е итна и суштинска.
Рационална поврзаност Потоа, Ротштајн разгледал дали ограничувањето на слободата на изразување од член 14 е рационално поврзано со целта на законодавството. Тој напишал дека таквото изразување „мора да се стреми кон маргинализирање на групата преку влијание врз нејзиниот општествен статус и прифаќање во очите на мнозинството“ за да постои рационална врска. Бидејќи член 14 опфаќа само говор на омраза соопштен јавно, и бидејќи се однесува само на изразување засновано на постојните забранети основи на дискриминација, Ротштајн утврдил дека одредбата е рационално поврзана со законодавната цел. Сепак, тој утврдил дека формулацијата „исмејува, омаловажува или на друг начин го навредува достоинството на“ содржана во член 14 од Кодексот е уставно неважечка, бидејќи прагот поставен од тој јазик е премногу низок и затоа не е во согласност со целта на законодавството. Навредливите зборови биле отстранети од членот.
Минимално оштетување Потоа Ротштајн го разгледал прашањето дали оваа одредба претставува минимално ограничување на правото на слобода на изразување. Тој заклучил дека тоа е така, сметајќи дека предложените алтернативи, како што се потпирањето на „пазарот на идеи“ или проширувањето на примената на кривичното право во случаи на говор на омраза, не би ја оствариле законодавната цел или би ја постигнале со значително помала ефикасност. Исто така, оценил дека одредбата не е премногу широка по својот опфат, особено по отстранувањето на изразот „исмејува, омаловажува или на друг начин го навредува достоинството на“.
Ротштајн го отфрли аргументот на Воткот дека спорниот израз бил заштитен бидејќи бил од политичка природа.
Ротштајн го отфрлил и аргументот на Воткот дека неговото изразување било заштитено затоа што прави разлика меѓу хомосексуалната ориентација и хомосексуалното однесување. Според него, нападите насочени кон однесување кое претставува суштински дел од идентитетот на одредена ранлива група всушност претставуваат индиректни напади врз самата група. Тој исто така не ги прифатил тврдењата дека Кодексот е премногу широка одредба бидејќи не бара докажување намера или конкретна штета, ниту пак предвидува посебна одбрана. Ротштајн сметал дека анализата треба да биде насочена кон последиците од спорниот говор, а не кон намерата на лицето што го изразува. Дополнително, навел дека законодавецот има право да се потпре на разумна проценка за општествената штета што може да произлезе од говорот на омраза. Во однос на отсуството на одбрана во Кодексот, тој оценил дека тоа не е пресуден фактор, бидејќи вистинитоста на изјавите или искреното уверување на лицето што ги изнесува не ја менуваат правната анализа, која треба да се врши од објективна перспектива.
Придобивки и штетни ефекти Ротштајн утврдил дека придобивките од забраната за говор на омраза според член 14 го надминуваат „штетниот ефект од ограничувањето на изразувањето кое, по својата природа, малку ги промовира вредностите што лежат во основата на слободата на изразување“.
Анализа на слободата на вероисповед Потоа, Ротштајн разгледал дали член 14 од Кодексот ја нарушува слободата на вероисповед загарантирана во член 2 од Повелбата. Тој заклучил дека член 2 е прекршен бидејќи Воткот имал искрено религиозно убедување и бидејќи член 14 значително би се мешал во неговата способност да ги искаже своите искрени верувања. Сепак, тој утврди дека прекршувањето е оправдано според член 1 од Повелбата, но повторно утврди дека формулацијата „исмејува, омаловажува или на друг начин го навредува достоинството на“ е неуставна.
Апликација Ротштајн сметал дека стандардот за преглед на одлуката на Трибуналот е разумност, врз основа на образложението на Судот во случајот Дансмур против Њу Бранзвик. Тој сметал дека одлуката на Трибуналот да се прочитаат одредени делови од флаерот одделно била разумна, бидејќи „дури и една фраза или реченица... за која се смета дека објавувањето, како целина, е во спротивност со Кодексот ...“го спречува објавувањето на флаерот во неговата сегашна форма“. Тој, исто така, сметал дека примената на член 14 од страна на Трибуналот на два од флаерите на Воткот (Флаери D и E) била разумна, бидејќи тие флаери ја прикажувале целната група „како закана што може да ја загрози безбедноста и благосостојбата на другите“, објективно ги прикажувале како „инфериорни и недоверливи“, ги оцрнувале лицата со истополова ориентација прикажувајќи ги како злоставувачи на деца или предатори“, и повикувале на дискриминација против прикажаната група.
Сепак, Ротштајн утврдил дека одлуката на Трибуналот во однос на два други флаери била неразумна, бидејќи разумна личност не би сметала дека тие ги подложуваат хомосексуалците на „одвратност“ и клеветење“. Особено, тој забележал дека библискиот пасус што Воткот го цитирал во Флаери F и G не бил израз на омраза, пишувајќи дека „само необични околности и контекст би можеле да трансформираат едноставно читање или објавување на светиот текст на религијата во она што објективно би можело да се смета за говор на омраза“.
Лек Ротштајн ја вратил отштета за оние подносители на жалби кои добиле флаери кои биле во спротивност со Кодексот.
Влијание Реакциите на одлуката на Врховниот суд биле мешани. Ендру Којн ја нарекол Воткот „катастрофална одлука“, критикувајќи ја лабавата дефиниција на Врховниот суд за „штета“ и констатацијата на Ротштајн дека „вистината може да се користи за многу различни цели“. Чарли Гилис, пишувајќи за „Меклинс“, ја опишал одлуката како „пропуштена можност за изградба на робусна правна заштита околу темелната канадска вредност“.
Перл Елијадис, пишувајќи за „ Монтреал Газет“, ја нарекол одлуката „разумна и избалансирана“ и открил дека таа „ќе им обезбеди утеха на оние кои се загрижени дека ќе бидат прогласени за одговорни за „навредување“ на други“.
Категорија:Статии со краток опис Категорија:Историја на човековите права