Иран по парламентарните избори: Динамиката на реформите во Исламската Република (; попозната како Берлинска конференција за Иран) ― тридневна конференција за иднината на Иран по убедливата победа на реформистите на законодавните избори во 2000 година, организирана од Фондацијата „Хајнрих Бел“ и одржана во Берлин во април 2000 година. Конференцијата била помалку значајна по своите постапки отколку по нејзиното нарушување од страна на противрежимските ирански егзиланти и по долгите затворски казни изречени на неколку учесници по нивното враќање во Иран.

Конференцијата мини|Местото на настанот. Конференцијата била одржана од страна на Институтот „Хајнрих Бел“, „независна германска културна организација блиска до Зелената партија “, по убедливата победа на кандидатите реформисти на изборите за собранието (меџлисот) во февруари 2000 година. На неа присуствувале не само „реформистички интелектуалци“ од Иран, туку и „забранети и протерани ирански политички активисти“. За жал, организаторите не го предвиделе големиот политички јаз меѓу протераните и поконзервативните ирански реформисти.

На вториот ден од конференцијата, стотици ирански егзиланти упаднале во Домот на светските култури (германски: Haus Der Kulturen Der Welt) и „организирале протести и против учесниците и против политичката ситуација во Иран“. Извиците „смрт за Исламската Република“ и „Платеници, одете си дома“ ги спречиле учесниците да зборуваат, додека според противрежимската прес-служба на Иран, „една девојка се појави на главната трибина и се соблече речиси до последното парче освен исламски шал, а подоцна еден маж се качи на стол и целосно се соблече, изложувајќи слики од свештеничките водачи на режимот“BERLIN CONFERENCE OF IRAN AFTER ELECTIONS ENDED IN CHAOS Iran Press Service, 8 април 2000 за доброто на телевизиските гледачи во Иран каде што била емитувама конференцијата. BBC, исто така, објавиле дека меѓу демонстрантите „вклучуваше маж кој се соблекуваше и жена која танцуваше со голи раце“.Germany's 'concern' at Iran verdicts

Тврдокорните елементи во Иран биле разбеснети од емитувањето на протестите, а по конференцијата „најмалку десет“ ирански учесници биле уапсени, судени и осудени на неколку години затвор по нивното враќање во Иран за кривични дела како што се „навредување на поранешниот водач на Исламската Република Иран, ајатолахот Хомеини, и ширење пропаганда против исламскиот систем“.Iran: Further information on torture/ill-treatment/prisoner of conscience - Akbar Ganji

Говорници Говорниците на конференцијата имале различно потекло и припаѓале на широк спектар на политички групи. Панелот вклучувал интелектуалци и активисти со реформистички, националистичко-религиозни и секуларни склоности, имено:

Али Афшари, студентски водач (поврзан со КЗЕ) Хамидреза Џалаејпур, социолог и новинар (поврзан со ИИУФ) Махмуд Доулатабади, писател и романописец (секуларец) Мехрангиз Кар, адвокат и активист за човекови права (секуларна феминистка) Џамилех Кадивар, неодамна избран пратеник за Техеран (реформист) Мохаманд-Али Сепанлѕ, книжевен критичар и поет (секуларец) Чангиз Пахлеван, писател и изучувач за културни изучувања (секуларец) Езатолах Сахаби, поранешен пратеник и директор на „Иран-е-Фарда“ (националист-религиозен) Сахла Лахиџи, издавач и активист за женски права

Алиреза Алавитабар, политички научник и новинар (поврзан со ИИУФ) Казем Кардевани, социолог и писател (секуларец) Шахла Шеркат, директор на „Занан“ и активистка за права на жените (исламска феминистка) Фариборз Раисдана, економист (секуларец) Мониро Раванипур, писател (секуларец) Хадиџех Могхадам, конзерваторски борец и активист за женски права Акбар Ганџи, новинар и колумнист (реформист) Хасан Јусефи Ескевари, свештеник и поранешен пратеник (националист-религиозен)

Претседател на панелот на првиот ден бил Ахмад Тахери.

Прекини Меѓу присутните биле членови на две политички организации на ирански дисиденти во прогонство, Работничко-комунистичката партија на Иран (РКП) и Берлинските протерани жени на Иран против фундаментализмот (БПЖИПФ), кои планиле да ја попречат конференцијата. Првиот ден, тие се обиделе да го спречат почетокот на конференцијата со извикување слогани како „Смрт на Исламската Република“ и „Акхунд (свештенику) губи се!“, при што второто се однесувало на Хасан Јусефи Ешкевари кој требал да зборува. Кога некој друг во публиката се обидел да ги спречи членовите на РКП и БПЖИПФ кои скандирале, настанала тепачка меѓу двете партии и полицијата била повикана на местото на одржување, што довело до придружба на водачот на БПЖИПФ, Шади Амин да замине надвор. Организаторите прифатиле да објават едноминутно молчење во „спомен на илјадниците жртви на Исламската Република“ пред почетокот на конференцијата, што го побарале БПЖИПФ.

Вториот ден започнал со повеќе прекини, кога РКП протестирале дека не дале глас на конференцијата. Организаторите ѝ дадоа на Мина Ахади од РКП петнаесет минути да зборува на говорницата, но наскоро станало очигледно дека тие се заинтересирани само да го попречат состанокот. Ахади рекла дека ќе „го попречат секој што го бранел Хатами“ и дека се подготвени да го направат тоа само „кој не бил меѓу водачите на Исламската Република“, а потоа почнале да скандираат „Смрт за Исламската Република“, по што следеле и некои од толпата. Некои од говорниците не биле во можност целосно да ги одржат своите говори како резултат на постојаните прекини.

На третиот ден, организаторите не им дозволиле на членовите на РКП и БПЖИПФ да влезат во зградата на конференцијата. За останатите учесници биле издадени влезници, а говорите биле одржани без прекини.

Последици

Затворски казни за учесниците Меѓу осудените биле:

Саид Садр, преведувач во германската амбасада, првично бил обвинет од обвинителството за „водење војна против Бога“ (мохаребе), што е смртно казниво злосторство во Иран.Urgent Action Appeal (Petition) На крајот, тој бил осуден на 10 години затвор. Халил Ростамхани, новинар во „Daily News“ и „Iran Echo“ и директор на преведувачко претпријатие, бил осуден на девет години затвор. Тој се појавил пред Техеранскиот револуционерен суд на 9 ноември 2000 година. Обвинителот побарал смртна казна и го обвинил дека е „мохареб“ (борец против Бог), дека „примал и распространувал летоци и соопштенија за медиумите од опозициски групи со седиште во странство и дека учествувал во организацијата на Берлинската конференција, што претставувало закана за безбедноста на земјата“. Ростамхани помогнал во организирањето на конференцијата, но не присуствувал на неа. Езатолах Сахаби бил главен уредник на сега забранетото списание „Иран-е Фарда“ (во превод Иран на утрешнината). На 13 јануари 2001 година, Исламскиот револуционерен суд во Техеран го осудил на четири и пол години затвор.Ezzatollah Sahabi et al. v. Islamic Republic of Iran, Working Group on Arbitrary Detention, Али Афшари, добро познат ирански студентски водач, бил осуден на пет години затвор. Откако бил ослободен од затвор со кауција во 2002 година, тој јавно се извинил „на иранскиот народ“ за тоа што признал „лага за неговиот заговор за соборување на ИРИ и други обвинувања“, и за тоа што не можел да издржи мачење за која рекол дека била употребена за да го принудат да признае. Мехрангиз Кар, феминистичка адвокатка, добила четири години затвор, наводно за „дејствување против националната безбедност со учество на Берлинската конференција и ширење пропаганда против Исламската Република Иран“. Шахла Лахиџи, феминистичка издавачка, добила четири години затвор, исто така наводно за „дејствување против националната безбедност со учество на Берлинската конференција и со ширење пропаганда против Исламската Република Иран“. Акбар Ганџи, познат исламски револуционер кој станал истражувачки новинар и уредник на весникот „Фат“ (во превод победа), бил осуден на 10 години затвор, по што следеле пет години егзил (подоцна намалена на шест години затвор и без егзил) за „задржување класифицирани документи од Министерството за култура и исламско водство, навредување на поранешниот водач на Исламската Република Иран, ајатолахот Хомеини, и ширење пропаганда против исламскиот систем“. Неговото време во затвор бил обележано со штрајк со глад и драматично прикажување на траги од мачење во судницата. Шахла Шеркат, основач и издавач на списанието „Занан“ (во превод жени), била осудена на четири месеци затвор и парична казна од два милиони томани. Хасан Јусефи Ешкевари, верски изучувач и новинар во „Нешат“ и „Иран-е-Фарда“, бил затворен по враќањето во август и суден пред Посебен суд за свештенството, почнувајќи од октомври. Првично бил обвинет за отпадништво, кривично дело што е казнувано со смрт, но бил осуден на седум години затвор и четири години затвор.

Протест против казните Германскиот министер за надворешни работи Јошка Фишер ја изразил својата „длабока загриженост“ во врска со казните на иранскиот амбасадор. Групите за човекови права воделе кампања против казните.

Било сметано дека затворањата биле дел од угнетувањето против слободата на изразување од страна на тврдокорните активисти насочена против реформаторите. Амнести интернешнл издале соопштение за обвинителството:„Во април 2000 година, околу 20 весници беа затворени од страна на Судот за печат. Исто така, други новинари, вклучувајќи ги Машалах Шамсолваезин, Емадедин Баки и издавачот Хоџатолеслам Абдолах Нури, беа затворени во врска со објавените статии во весници.“

Критика кон конференцијата Иранското судство, кое често е опишувано како надвладејувано од противреформистички „конзервативци“, ја осудило Конференцијата како „организирана од „ционистите“ кои ја контролираат германската Зелена партија, кон која е поврзан Институтот „Хајнрих Бел“ кој ја организирал конференцијата. Сепак, учесникот на конференцијата и политички затвореник Акбар Ганџи фрлил сомнеж врз ова обвинение, истакнувајќи дека Иранците не можеле да одат на конференцијата без дозвола од властите и дека самите власти го примиле водачот на наводно ционистичката Зелена партија, Јошка Фишер.

АкоМинистерството за разузнавање, судството, властите знаеја дека организаторите се ционисти и ни дозволија да одиме во Берлин на состанокот, а потоа нè охрабрија да извршиме кривично дело.и прашувајќи зоштоСлужбениците можат да разговараат со ционисти, а не со обични граѓани? Како е можно интелектуалците, изучувачите и спортистите да можат да комуницираат со Американците со кои ние немаме никакви односи, но немаме ни со германски колеги?GANJI IDENTIFIED FALLAHIAN AS THE "MASTER KEY" IN CHAIN MURDERS Други кои биле посочувствителни кон реформското движење, како што е Иранската прес-служба, ја опишале конференцијата како „добра идеја што се врати како бумеранг“. Службата се пожали дека организаторите Томас Хартман, Мехди Џафари-Горзини, Бахман Нуруманд „не биле свесни за тежината, важноста и сложеноста на задачата“ и им недостасувало „какво било искуство или вештина за толку чувствителна и чувствителна дипломатска изведба“.

Иранците кои дошле во посета биле „видливо шокирани“ од неисламското непочитување и исмејување на демонстрантите, додека иселениците биле „зачудени од ниското ниво на општо знаење, недостатокот на софистицираност, нискиот степен на образование“ на Иранците кои дошле во посета, како што била тогаш новоизбраната пратеничка г-ѓа Џамилех Кадивар.

Поврзано

Човекови права во Исламска Република Иран Слобода на говорот во Иран Судски систем на Иран

Наводи

Надворешни врски

Видео од конференцијата во Берлин архивирано БЕРЛИНСКА КОНФЕРЕНЦИЈА НА ИРАН ПО ИЗБОРИТЕ КОИ ЗАВРШИЈА ВО ХАОС архивирано Категорија:Германско-ирански односи Категорија:Меѓународни конференции во Германија Категорија:Политички скандали во Иран Категорија:Историја на граѓанските права и слободи во Иран Категорија:Историја на Исламска Република Иран Категорија:Германија во април 2000 година Категорија:Конференции во 2000 година Категорија:Иран во 2000 година Категорија:Берлин во 2000 година