Верувањето во светоста на човечкиот живот има антички преседани во многу религии во светот, сепак темелите на современите човекови права започнале за време на ерата на ренесансниот хуманизам во раниот модерен период, па така европските религиозни војни и граѓанските војни на Кралството Англија во 17 век довеле до подем на демократска филозофија, а верувањето во природните права станало централна грижа на европската интелектуална култура за време на просветителството во 18 век.
Идеите за природните права, кои имале основа во природното право, биле во сржта на Американската и Француската револуција што се случиле на крајот од 18 век, но идејата за човекови права се појавила малку подоцна.
Демократската еволуција во текот на 19 век го отворила патот за појава на универзалното право на глас во 20 век, а двете светски војни довеле до конечното создавање на Универзалната декларација за човекови права.
Повоената ера бележела движења што произлегувале од специфични групи кои доживувале недостаток на нивните права, како што се феминизмот и граѓанските права на Афроамериканците, а движењата за човекови права на членовите на Советскиот блок се појавиле во 70 години од 20 век, заедно со движењата за права на работниците на Запад.
Движењата брзо се развиле бидејќи социјалниот активизам и политичката реторика во многу нации ги ставила човековите права високо на светската агенда, а до 21 век, тврди историчарот Семјуел Мојн, движењето за човекови права се прошириле надвор од својот оригинален антитоталитаризам со цел да вклучи бројни каузи што вклучувале хуманитаризам и социјален и економски развој во земјите во развој.Scott McLemee, "The Last Utopia" Inside Higher Education Dec. 8, 2010 online
Историјата на човековите права е мошне сложена, бидејќи на пример, многу воспоставени права би биле заменети со други системи кои отстапувале од нивниот оригинален западен дизајн. Стабилните институции можеле да бидат искоренети, како на пример во случаи на конфликти како што се војна и тероризам или промена во културата, а воедно и приватните корпорации и фирми кои секојдневно ги газат човековите права.Human Rights: Commitment and Betrayal, M.G. Chitkara. Publisher, APH Publishing, 1998 .
Антички и предмодерни епохи Некои поими за праведност присутни во античкото право и религија понекогаш ретроспективно се вклучени под терминот „човекови права“. Додека филозофите на просветителството сугерирале секуларен општествен договор помеѓу владетелите и владеаните, античките традиции извлекле слични заклучоци од поимите за божественото право и, во хеленистичката филозофија, за природното право.
Семјуел Мојн сугерира дека концептот на човекови права бил испреплетен со модерното чувство за граѓанство, кое не се појавило сè до последните неколку 100 години, но сепак, релевантни примери постојат во античката и предмодерната ера, иако античките народи немале иста модерна концепција за универзалните човекови права.
Античка Западна Азија мини|233x233пкс|Натпис од Хамурабиевиот законик Реформите на Урукагина од Лагаш, најраниот познат правен кодекс (), често се смета за ран пример за реформа.
Професорот Норман Јофи напишал дека по Игор М. Дјаконов:
„повеќето толкувачи сметаат дека Урукагина, кој самиот не бил од владејачката династија во Лагаш, воопшто не бил реформатор. Всушност, обидувајќи се да го ограничи навлегувањето на секуларната власт на сметка на храмовите прерогативи, тој бил, ако мора да се примени современ термин, реакционер“.
Авторката Мерилин Френч напишала дека откривањето на казни за прељуба за жените, но не и за мажите, претставувало „првиот пишан доказ за деградацијата на жените“.
Најстариот правен законик што постои денес бил неосумерскиот законик на Ур-Наму (), а постојат и неколку други закони кои биле издадени и во Месопотамија, вклучувајќи го и Хамурабиевиот законик (), еден од најпознатите примери за ваков вид документ кој покажува правила и казни ако тие правила се прекршат, за различни прашања, вклучувајќи ги правата на жените, правата на мажите, правата на децата и правата на робовите.
Африка Североисточноафриканската цивилизација на Стар Египет ги поддржувала основните човекови права како на пример, фараонот Бакенранеф (725–720 п.н.е.) ги промовирал индивидуалните права, го поништил затворањето поради долгови и ги реформирал законите поврзани со преносот на имотот.
Антиката
лево|мини|Кировиот цилиндар на Кир Велики, основач на Ахеменидското Персиско Царство Многу историчари сугерирале дека во 6 век п.н.е. Ахеменидското Персиско Царство на древниот Иран воспоставило невидени принципи на човекови права под Кир Велики кој во 539 година п.н.е., по освојувањето на Неовавилонското Царство го издал Кировиот цилиндар, откриен во 1879 година, кој денес некои го сметаат за прв документ за човекови права.
Цилиндарот е поврзан од некои коментатори со декретите на Кир запишани во Книгите на Летописите, Неемија и Ездра, во кои се наведувало дека Кир им дозволил (барем на некои од) евреите да се вратат во својата татковина од нивното вавилонско ропство и дополнително ја наведувал слободата за практикување на верата без прогон и присилни преобраќања.
Според историчарот на уметност Нил Мекгрегор, прогласувањето на целосни верски слободи во Вавилон и на други места во Персиското Царство било важна инспирација за човековите права од страна на истакнати мислители милениуми подоцна, особено во Соединетите Американски Држави.
Спротивно на горенаведеното гледиште, толкувањето на Цилиндарот како „повелба за човекови права“ било отфрлено од други историчари, а од некои карактеризирано како политичка пропаганда осмислена од владеењето на Пахлеви.
Германскиот историчар Јозеф Визехефер тврдел дека сликата за „Кир како поборник на политиката за човекови права на ОН... е исто толку фантомска како и хуманиот и просветлен шах на Персија“, додека историчарот Елтон Л. Даниел го опишал таквото толкување како „прилично анахроно“ и тенденциозно.
Цилиндерот сега се наоѓа во Британскиот музеј, а реплика се чува во седиштето на Обединетите нации.
Многу мислители укажувале на концептот на граѓанство кој започнал во раните полиси на античка Хелада, каде што сите слободни граѓани имале право да зборуваат и да гласаат во политичкото собрание.
Законот за дванаесетте таблици го воспоставил принципот „Privilegia ne irroganto“, што во буквален превод значело „привилегии не смеат да се наметнуваат“.
Маурјанскиот цар Ашока, кој владеел од 268 до 232 година п.н.е., ја основал најголемата империја во Јужна Азија, а по наводно деструктивната војна Калинга, Ашока го прифатил будизмот и ја напуштил експанзионистичката политика во корист на хуманитарните реформи, а Едиктите на Ашока биле подигнати низ целата негова империја, кои го содржеле „Законот за побожност“ кои забранувале религиозна дискриминација и суровост кон луѓето и животните.
Едиктите ја нагласувале важноста на толеранцијата во јавната политика од страна на владата, а колењето или заробувањето на воени заробеници исто така било осудено од Ашока, а некои извори тврделе дека ропството исто така не постоело во древна Индија додека хеленските записи велат дека немало ропство за време на владеењето на Сандрокот.
Во антички Рим, ius gentium или jus gentium било право кое граѓанинот го имал само врз основа на неговото државјанство.
Концептот на римски ius бил претходник на правото како што е замислено во западноевропската традиција, а зборот „правда“ е изведенка од ius.
Законодавството за човекови права во Римското Царство вклучувало воведување на презумпцијата на невиност од страна на царот Антонин Пиј и Миланскиот едикт од страна на царот Константин Велики, со кој се воспоставувала целосна слобода на вероисповед.
Измислувањето на фразата „Човекови права“ може да му се припише на Тертулијан во неговото писмо до Скапула, во кое пишувало за верската слобода во Римското Царство.
Во ова писмо, тој ги изедначил „фундаменталните човекови права“ со „привилегија на природата“.
Ран исламски калифат Историчарите генерално се согласувале дека Мухамед проповедал против она што го сметал за општествени зла на неговото време и дека исламските општествени реформи во области како што се социјалната сигурност, семејната структура, ропството и правата на жените и етничките малцинства имале за цел да го подобрат она што било присутно во постоечкото арапско општество во тоа време. На пример според Бернард Луис, исламот „од самиот почеток ги осудил аристократските привилегии, ја отфрлил хиерархијата и усвоил формула за кариера отворена за талентираните“, а Џон Еспозито го гледал Мухамед како реформатор кој ги осудувал практиките на паганските Арапи, како што се убивањето на женски новороденчиња, експлоатацијата на сиромашните, лихварството, убиството, лажните договори и кражбата. Бернард Луис верувал дека егалитарната природа на исламот „претставувала многу значаен напредок во однос на практиката и на хеленско-римскиот и на античкиот персиски свет“.
Уставот на Медина, познат и како Повелба на Медина, бил изготвен од Мухамед во 622 година и претставувал формален договор помеѓу Мухамед и сите значајни племиња и семејства од Јатриб (подоцна познато како Медина), вклучувајќи ги муслиманите, евреите и паганите, а документот бил изготвен со експлицитна загриженост за ставање крај на горчливите меѓуплеменски борби меѓу клановите Авс и Хазраџ во Медина. За таа цел, тој воспоставил голем број права и одговорности за муслиманските, еврејските и паганските заедници на Медина, здружувајќи ги во рамките на една заедница - Умата. Доколку затворениците биле под старателство на некое лице, тогаш одговорноста била на поединецот.
Позицијата на арапскиот роб била „енормно подобрена“, а арапскиот роб „сега повеќе не бил само движен имот, туку бил и човечко суштество со одреден религиозен, а со тоа и општествен статус и со одредени квази правни права“.Lewis (1994) chapter 1 Еспозито наведувал дека реформите во правата на жените влијаеле врз бракот, разводот и наследството кој на жените не им бил доделен таков правен статус во други култури, вклучително и на Западот, сè до векови подоцна. Оксфордскиот речник на исламот наведува дека општото подобрување на статусот на арапските жени вклучувало забрана за убивање на женски новороденчиња и признавање на целосната личност на жените. „Миразот, претходно сметан за цена за невестата што му се плаќа на таткото, станал брачен подарок што го задржувала сопругата како дел од нејзиниот личен имот.“Esposito (2005) p. 79 Според исламскиот закон, бракот повеќе не се сметал за „статус“, туку за „договор“, во кој согласноста на жената била императив.Esposito (2004), p. 339Khadduri (1978) „На жените им биле дадени права на наследство во патријархално општество кое претходно го ограничувало наследството на машки роднини.“