десно|мини|250x250пкс|Читалната од Јохан Питер Хазенклевер (1843) Кабинет за предавања (фра: Cabinet de lecture) бил објект каде што граѓаните во 18 и 19 век можеле во замена за мала надокнада, да читаат јавни весници и стари и нови литературни дела, а одредени поединци можеле да изнајмуваат книги на час, правејќи ги кабинетите, „претходници на модерните библиотеки и важен и сигурен пазар за книги“.

Достапна била и месечна претплата за повеќето вакви кабинети, што му овозможувало на претплатникот да плаќа месечна надокнада и во рок од тој месец да подигне онолку книги од колку што сакал.

Исто така познати како „литературни кругови“ или „салони“, кабинетите им овозможувале на пошироката јавност не само да го чита материјалот што се наоѓал таму, туку и да го носи дома.

Установите ги надополнувале библиотеките со тоа што ги снабдувале со дневни весници, списанија, памфлети, романи и други нови публикации што им недостасувале на јавните библиотеки.

Кабинетите исто така биле отворени од утро до вечер, па затоа за студиозните членови на јавноста нуделе евтино засолниште, топлина, светлина и образование.

Првите кабинети во Париз Бројот на кабинети се зголемил како што се ширела желбата за читање и проучување на политиката, а пред Револуцијата, имало само позајмувачи на книги, некаде каде што можешело да се додадат книги во колекцијата, но не и некаде каде што јавноста одела да чита, па така читателот морал да плати мала такса како осигурување од книгата што ја земал.

Оваа цена била прескапа за повеќето луѓе и затоа ги отуѓила многу читатели, но со развојот на кабинетите, станало возможно, за мала сума пари, да се помине целиот ден во добро декорирана, загреана и осветлена просторија, а воедно да се имаат на располагање потребните книги за сериозно учење или ментален развој.

Во многу кабинети, клиентелата се состоела претежно од писмени лица кои не биле во можност редовно да купуваат книги и периодични изданија и вклучувала професионалци, наставници, вешти занаетчии и мали трговци. десно|мини|350x350пкс|Кабинет за предавања на мадам Лекер (Cité Doré). На знакот над прозорецот пишува: „Господа, читателите се молат да не ги вадат книгите од читалната.“ Гравура од Густав Жанет по Чарлс Иријарт По Француската револуција, кабинетите добиле огромна популарност, а освен што ги посетувале француски политички друштва (познати како клубови), сепак и оние кои биле вклучени во политиката, исто така, ги посетувале кабинетите, каде што за мала надокнада можеле да читаат весници и памфлети во мали сепареи или широк спектар на новообјавени литературни дела што биле распослани по масите.

Честопати во кабинетите, како и во клубовите, кафетериите, салоните и книжарниците се воделе сериозни дискусии во кои луѓето се расправале, навредувале и се бореле едни со други за специфични факти со цел да ги нападнат или одбранат јавните личности за кои се дискутираше.

Без разлика дали под светлината на фенер или едноставна маслена ламба, луѓето доаѓале да го задоволат својот политички апетит и да си заминат подобро подготвени за дебатите што се воделе на улица, па така поради оваа причина, поголемиот дел од кабинетите се наоѓале во Палатата Ројал во центарот на Париз, а меѓу нив бил и Гети, кој го објавил сатиричниот, антиреволуционерен памфлет на Риварол и Шампсенец, „Делата на апостолите“.

Овој објект бил држен отворен за време на Револуцијата, и покрај опасното име со кое често се поврзувал неговиот кабинет: „Дувлото на аристократите“.

Отворање на кабинет за предавања За време на периодот на Првото Царство и Реставрацијата во Франција постоеле неколку закони во врска со регулирањето на трговијата со книги, печатењето и печатот, а овие закони барале продавачите на книги да имаат лиценца и официјално да бидат заколнати, но сепак, на „кабинетите за предавања“ не им била потребна лиценца за да работат па така лицето кое сакало да поседува „кабинет за предавања“ требало само да добие овластување за тоа, откако ќе извршело плаќање.

Воедно било потребно да има докази за добар морален карактер, финансиска одговорност и потреба од „кабинет за предавања“ во заедницата, а барањето за отворање „кабинет за предавања“ можело да се одбие врз основа на тоа што генералниот директор верувал дека веќе има премногу „кабинети за предавања“ во областа.

Пад на кабинетот за предавања Постоеле многу варијабли кои придонеле за падот на кабинет што се случило околу 1850 година. Наводно имало бројни поплаки од почетокот до средината на 19 век дека со самото свое постоење, ја уништувале трговијата со книги и дека биле „установи кои обезбедувале излез за дела со најсомнителен квалитет, честопати напишани од отровни измамници и читани од завистливи мрзливци“.

Повеќе напади врз ликовите биле направени од разни продавачи на книги во овој период и веројатно е дека овие забелешки произлегле од конфликтот меѓу таквите продавачи на книги и установите што ја загрозувале нивната егзистенција.

Но, таквата забелешка не била сосема неоснована. Наводно постоела растечка разлика помеѓу изданијата на книгите што се наоѓале во кабинетите за предавања и оригиналните изданија, а овие изданија обично се објавувале во октаво, со неколку тома по наслов, и честопати содржеле празни места, па дури и празни страници, што ги правеле томовите да изгледаат пообемни отколку што всушност биле.

Друг развој што придонел за падот бело зголемувањето на евтино создадената и евтино продадената литература, па така Емил де Жирарден го основал „Прес“ кој бил евтина, популарна печатница во 1836 година, а Жерве Шарпентје создал серија дела во мали томови кои се продавале за 3,50 франкови. Па така поради ниската цена на ваквите публикации, тие лесно можеле да ги купат луѓе од сите општествени слоеви, а како што евтините весници и достапните серијализирани романи станувале сè попопуларни, кабинетите станале застарени.

Наводи

Литература

Вилијам Дакет филс, Dictionnaire de la разговор и предавање, tome 4, Paris, Didot, 1873, . Artaud de Montor, Encyclopédie des gens du monde, tome 4, Париз, Treuttel et Würtz, 1834, . Категорија:Видови на библиотеки Категорија:Библиотеки по тип Категорија:Книжевни друштва