мини|381x381пкс|Чекот од 7,2 милиони долари со кој САД ја купиле Алјаска од Руската Империја. Продажбата на Алјаска (, ) било американско купување на Алјаска од Руската империја . Алјаска била официјално префрлена на САД на 18-ти октомври 1867 година, со договор ратификуван од Сенатот на Соединетите Американски Држави.
Русија го воспоставила своето присуство во Северна Америка во првата половина на 18 век, но малкумина Руси се населиле на Алјаска. По Кримската војна, рускиот император Александар II почнал да ја истражува можноста за продажба на Алјаска, поради потешкотии во одбрана во случај на идна војна со нивниот главен ривал Велика Британија. По завршувањето на американската граѓанска војна, американскиот државен секретар Вилијам Сјуард започнал преговори со рускиот министер Едуард де Стекл за купување на Алјаска. Сјуард и Стекел постигнале договор на 30 март 1867 година и Сенатот на САД го ратификувал договорот со големо мнозинство.
Со купувањето се додадени нови територии на САД со површина од 1.518.800 км2 за цена од 7,2 милиони долари. Имајќи ја предвид инфлацијата, цената во година би била 129 милиони долари или 0,9 долари по хектар. Реакциите на купувањето во Соединетите држави биле главно позитивни, бидејќи многумина верувале дека поседувањето на Алјаска ќе послужи како основа за проширување на американската трговија во Азија. Некои противници го означиле купувањето како „ глупоста на Сјуард “(), или „ Ладилникот на Сјуард “ (), затоа што тие тврделе дека Соединетите Држави купиле бескорисно земјиште. Речиси сите руски доселеници ја напуштиле Алјаска по купувањето; Алјаска останала ретко населена сé до златната треска во Клондајк во 1896 година.
Првично организирана како Департман на Алјаска (), областа била преименувана во 1884 година во Дистрикт на Алјаска (), а во 1912 година во Територија на Алјаска (), пред да стане модерна држава Алјаска во 1959 година.
Историја мини|378x378пкс|Териториите на САД и Руската Империја во 1866 година. Руска Америка ја населиле промишленики, трговци и ловци на крзно кои се ширеле од Сибир. Тие пристигнале на Алјаска во 1732 година, а во 1799 година руско-американската компанија (RAC) добила повелба за лов на крзно. Колонијата не била основана, но Руската православна црква испратила мисионери кај домородците и изградила цркви. Околу 700 Руси спроведувале суверенитет над територија двојно поголема од Тексас. Во 1821 година, царот Александар I издал указ со кој се прогласува рускиот суверенитет над северноамериканскиот брег на Пацификот северно од 51-та северна паралела. Указот, исто така, им забранувал на странските бродови да доаѓаат на 185км од руските утврдувања. Американскиот државен секретар Џон Квинси Адамс силно протестирал против указот, кој потенцијално ја загрозувал трговијата и експанзионистичките амбиции на Соединетите Држави. Барајќи поволни односи со САД, Александар се сложил со Руско-американскиот договор од 1824 година. Во договорот, Русија ги ограничила своите претензии на земјиште северно од 54°40′ паралелата, и се согласила да ги отвори руските пристаништа за американски бродови.
До 1850-тите, популацијата од некогаш 300.000 морски видри била речиси истребена, а на Русија и биле потребни пари по поразот од Франција и Велика Британија во Кримската војна. Калифорниската златна треска покажала дека ако се открие злато на Алјаска, Американците и канадските Британци би го совладале руското присуство во она што еден научник подоцна го опиша како „Сибирски Сибир“. Сепак, главната причина за продажбата била тоа што британските сили со седиште во соседна Канада лесно би ја освоиле тешко одбранливата колонија во можен иден конфликт, а Русија не сакала да го види својот главен ривал, Британија, веднаш преку Беринговото Море. Затоа, царот Александар II решил да ја продаде територијата. Руската влада расправала за предлогот во 1857 година и во 1858 година и понудила да ја продаде територијата на САД, надевајќи се дека нејзиното присуство во регионот ќе ги наруши плановите на Британија. Сепак, не бил постигнат договор, бидејќи ризикот од американска граѓанска војна бил горлив проблем во Вашингтон.
Големиот војвода Константин, помладиот брат на императорот, почнал да врши притисок за продавање на Руска Америка на Соединетите Држави во 1857 година. Ова го изјавил во меморандум до министерот за надворешни работи Александар Горчаков:
Писмото на Константин му било покажано на неговиот брат, императорот Александар II, кој на насловната страница напишал „оваа идеја вреди да се разгледа“. Меѓу поддржувачите на предлогот на Константин веднаш да се повлече од Северна Америка биле адмиралот Евфимиј Путјатин и рускиот министер во САД, Едуард де Стекл. Горчаков се согласил со неопходноста од напуштање на Руска Америка, но се залагал за постепен процес кој би водел до нејзина продажба. Тој нашол поддржувач во министерот за морнарица и поранешен извршен директор на руско-американската компанија, Фердинанд фон Врангел. Врангел побарал некои приходи да се инвестираат во економскиот развој на Камчатка и на басенот Амур. Царот на крај застанал на страната на Горчаков, решавајќи да ги одложи преговорите додека не истече лиценцата на Руско-американската компанија, која истекла во 1861 година.
Во текот на зимата 1859-1860 година, Стекл одржал состаноци со официјални претставници на Соединетите Држави, иако му било наложено да не иницира дискусии за продажба на имотот на Руско-американската компанија. Комуницирајќи првенствено со помошникот државен секретар Џон Еплтон и сенаторот од Калифорнија Вилијам М. Гвин, Стекл известил за интересот на Американците за преземање на Руска Америка. Додека претседателот Џејмс Бјукенен ги одржувал овие сослушувања неформални, биле направени подготовки за понатамошни преговори. Стекл известил за разговорот во кој тој прашал „попатно“ која цена би можела да ја плати американската влада за руската колонија, а сенаторот Гвин одговорил дека „тие би можеле да одат и до 5.000.000 долари“, што Горчаков го сметал за премногу ниско. Стекл ги информирал Еплтон и Гвин, кои рекле дека неговите колеги од конгресот во Орегон и Калифорнија ќе поддржат поголема сума. Сè понепопуларното претседателство на Бјукенен го принудило прашањето да се одложи до новите претседателски избори. Со оглед на тоа што се наѕирала Американската граѓанска војна, Стекл предложил обновување на повелбата на руско-американската компанија. Две нејзини пристаништа требало да бидат отворени за странски трговци, а требало да се потпишат комерцијални договори со Перу и Чиле за да и се даде на компанијата „свеж потрес“. десно|мини| Првата страница од ратификацијата на договорот од страна на императорот Александар II . Русија продолжила да гледа можност за ослабнување на британската моќ така што ќе ја опколи или припои Британска Колумбија, и базата на Кралската морнарица во Есквималт, на американската територија. По победата на Унијата во Граѓанската војна во 1865 година, царот му наложил на Стекл повторно да влезе во преговори со Вилијам Х. Сјуард со почеток на март 1867 година. Претседателот Ендру Џонсон бил зафатен со преговорите за реконструкција на САД, а Сјуард се оддалечил од бројни републиканци, па и двајцата верувале дека купувањето ќе помогне да се одвлече вниманието од домашните прашања. Преговорите завршиле по целоноќна седница со потпишување на договорот во 04:00 часот на 30 март 1867 година со куповна цена од 7,2 милиони долари, или околу 2 центи по акар.
Американски имот Името „Алјаска“ го избрале Американците, од алеутскиот збор, алашка или alaesksu, што значи „голема земја“ , Vol. 1 (2015), p. 11 или „копно“., p. 14 Во руско време, името се користело за полуостровот Алјаска.
Сјуард и многу други Американци верувале дека Азија ќе стане важен пазар за производите на нивната земја и очекувале Алјаска да служи како основа за американската трговија со Азија на глобално ниво и за американската моќ во Пацификот. Додека се согласил со Сјуард за придобивките од трговијата, сенаторот Чарлс Самнер бил уверен дека територијата била вредна сама по себе; откако ги проучувал записите на истражувачите, тој верувал дека содржи вредни животни и шуми. Тој ја споредил аквизицијата со модерниот европски колонијализам, како на пример француското освојување на Алжир. Како претседател на Комитетот за надворешни работи, тој го спонзорирал нацрт-законот за преземање на територијата. Сјуард во обраќањето до нацијата рекол дека Русите проценуваат дека има околу 2.500 Руси и оние со мешано потекло кои живеат на Алјаска (т. е. руски татко и мајка домородец) и 8.000 домородци, вкупно околу 10.000 луѓе под директно управување на руската компанија за крзно, и веројатно 50.000 Инуити и Алјаскини домородци кои живеат надвор од нивната јурисдикција. Русите биле населени во 23 трговски места, лоцирани на достапни острови и крајбрежни локации. На помалите станици, само четворица или пет Руси биле стационирани да земат крзно од домородците за складирање и испраќање кога чамците на компанијата пристигале да го однесат. Имало два поголеми градови Нов Архангелск, сега наречен Ситка бил основан во 1804 година за вклучување во вредната трговија со кожи од морска видра и 1867 година вклучувал 116 мали дрвени колиби со 968 жители. Свети Павле на Прибилофските Острови имал 100 домови и 283 луѓе и бил центар на индустријата за крзно од лисици. Договорот го усвоил Сенатот на САД со 37 гласови за и 2 гласа против.
Јавното мислење го фаворизира купувањето Многу Американци во 1867 година верувале дека процесот на купување бил корумпиран, но В. Х. Дал во 1872 година напишал дека „нема сомнеж дека чувствата на мнозинството граѓани на САД се во нејзина корист“. Идејата дека купувањето било непопуларно меѓу Американците, еден научник 120 години подоцна образложил дека: „тоа е еден од најсилните историски митови во американската историја кој опстојува и покрај огромните докази за спротивното и напорите на најдобрите историчари да го отфрлат“, веројатно делумно затоа што му одговарал на ставот на американските и алјаските писатели за оддалечена територија и исполнета со самодоволни пионери. мини| Портрет на Вилијам Х. Сјуард, 24. државниот секретар на САД под претседателите Абрахам Линколн и Ендрју Џонсон . Повеќето весници го поддржувале купувањето или биле неутрални. Истражувањето на десетици современи весници откриле општа поддршка за купувањето, особено во Калифорнија; повеќето од 48-те главни весници го поддржувале купувањето. Јавното мислење не било универзално позитивно; за некои, купувањето било познато како „лудоста на Сјуард“, „Валрусија“ или „ладилникот на Сјуард“. Уредниците тврделе дека парите на даночните обврзници биле залудно потрошени на „градина на поларни мечки“. Сепак, повеќето уредници на весници тврделе дека САД најверојатно ќе има голема економска корист од купувањето; пријателството со Русија било важно; и тоа би го олеснило стекнувањето на Британска Колумбија. Четириесет и пет проценти од весниците поддршката ја објаснувале со зголемениот потенцијал за анексија на Британска Колумбија, а Њујорк Тајмс изјавил дека, во согласност со образложението на Сјуард, Алјаска ќе ја зголеми американската трговија со Источна Азија.
Главниот урбан весник што се спротивставил на купувањето бил New York Tribune, издаван од Хорас Грилеј, противникот на Сјуард. Контроверзност за Реконструкција која била во тек, се проширила и на други акти, како што било купувањето на Алјаска. Некои се спротивставиле да Соединетите Американски Држави добијат своја прва не соседна територија, гледајќи ја како колонија; други не гледале потреба да платат за земјата што очекувале да ја добијат преку Манифестот на судбината. Историчарот Елис Паксон Оберхолцер го сумирал мислењето на малцинството на уредници на американските весници кои се спротивставиле на купувањето:1:541.