Нацистичка Австрија ― периодот откако територијата на Австрија станала дел од Германија, почнувајќи од 13 март 1938 година (настан познат како Поврзување (германски: Anschluss)) до 27 април 1945 година, кога на австриската територија, која била заземена од сојузниците, била прогласена независност од Германија.
Војниците на нацистичка Германија кои влегле во Австрија во 1938 година добиле ентузијастичка поддршка од поголемиот дел од населението. Во текот на Втората светска војна, 950.000 Австријци се бореле за нацистичките германски вооружени сили . Други Австријци учествувале во нацистичката администрација, од персонал на нацистичкиот логор на смртта до високото нацистичко раководство; мнозинството од бирократите кои го спровелеа Конечното решение биле со австриско потекло.
По Втората светска војна, многу Австријци барале утеха во митот за Австрија како прва жртва на нацистите. Иако Нацистичката партија била веднаш забранета, Австрија го немала истиот темелен процес на денацификација каков што бил наметнат на повоена Германија. Немајќи притисок од надвор за политички реформи, фракциите на австриското општество долго време се обидувале да го унапредат ставот дека Аншлус е само наметнување на владеење од нацистичка Германија. До 1992 година, темата на малото малцинство кое формирало австриски отпор, наспроти огромното мнозинство Австријци кои учествувале во нацистичката воена машина, станало истакнато прашање на јавниот дискурс.
На израелскиот Кнесет во 1993 година, австрискиот канцелар Франц Враницки ја признал заедничката одговорност на Австријците за нацистичките злосторства.
Рана историја мини|300x300пкс| Карта на која се прикажани провинциите за кои имала претензии Република Германска Австрија во 1918 година Потеклото на нацизмот во Австрија е спорно и продолжува да се дебатира. Професорот Ендрју Глединг Вајтсајд ја сметал појавата на австриска варијанта на нацизмот како производ на германско-чешкиот судир на мултиетничкото Австриско Царство и го отфрлил ставот дека тоа е претходник на германскиот нацизам.
Во 1918 година, на крајот на Првата светска војна, со распадот на мултиетничката Австроунгарија и со укинувањето на Хабсбуршката Монархија, постоеле три големи политички групи кои се натпреварувале една со друга во младата република Австрија: Социјалдемократската партија на Австрија (SDAP), Христијанско-социјалната партија (CS) и националистичката Голема германска унија (Großdeutsche Vereinigung), која станала Голема германска народна партија (Großdeutsche Volkspartei, или GVP) во 1920 година. Во тоа време, помалите партии како Комунистичката партија на Австрија (Kommunistische Partei Österreichs, или KPÖ) и австриските националсоцијалисти (Deutsche Nationalsozialistische Arbeiterpartei, или DNSAP) не биле присутни ниту во Рајхсратот (Царскиот совет) ниту во Националниот совет.
Социјалдемократската партија на Австрија, Големата германска народна партија и Австриските националсоцијалисти јасно, иако од различни причини, фаворизирале унија на германска Австрија со германската држава, која исто така била република во тоа време (Вајмарска Република). Христијанско-социјалната партија, исто така, имала тенденција да ја фаворизира унијата, но на почетокот се разликувала по друга тема - тие биле поделени околу идејата за продолжување на монархијата наместо република. Додека единствено Комунистичката партија на Австрија одлучно зборувала против анексијата во текот на 1920-тите и 1930-тите, монархистите првично се изјасниле против анексијата, а подоцна се свртеле да ја поддржуваат, откако Баварската Советска Република пропаднала, а Германија имала конзервативна влада. Договорот од Сен Жермен, потпишан на 10 септември 1919 година од страна на Карл Ренер (SDAP), првиот канцелар на републиката, јасно забранил секаква унија со Германија, ја укинал монархијата и јасно ја наведел Првата Австриска Република како независна земја.
Прва Австриска Република Првата австриска република налутила многу австриски пангерманци кои тврделе дека републиката ги прекршила Четиринаесетте точки што ги објавил американскиот претседател Вудро Вилсон за време на мировните разговори, особено правото на „самоопределување“ на сите нации.
Животот и политиката во раните години биле обележани со сериозни економски проблеми (губење на индустриски области и природни ресурси во сега независна Чехословачка, хиперинфлација) и постојано растечка тензија помеѓу различните политички групи. Од 1918 до 1920 година владата била предводена од Социјалдемократската партија, а подоцна и од Христијанско-социјалната партија во коалиција со германските националисти.
На 31 мај 1922 година, прелат Игнац Зајпел станал канцелар на христијанско-социјалната влада. Успеал да ја подобри економската состојба со финансиска помош на Лигата на народите (монетарна реформа). Идеолошки, Игнац Зајпел бил јасно антикомунист и направил сè што било во негова моќ да го намали, колку што е можно, влијанието на социјалдемократите - двете страни го гледале ова како судир помеѓу две општествени класи.
Војската на Австрија била ограничена на 30.000 луѓе од страна на сојузниците, а полициските сили биле слабо опремени. Веќе до 1918 година биле воспоставени првите домашни чувари како Kärntner Abwehrkampf. Во 1920 година во Тирол првиот Хајмвер бил ставен на должност под команда на Ричард Штајдл со помош на баварската организација Ешерих. Наскоро следеле и други држави. Во 1923 година, членовите на монархистичката „Остара“ застрелале работник и социјалдемократите основале своја заштитна организација. Други паравоени групи биле формирани од поранешни активни војници и членови на Римокатоличката црква. Vaterländische Schutzbund (Заштитници на татковината) биле националсоцијалисти. Подоцна тие го започнале австрискиот Штурмабтајлунг (СА).
Германската работничка партија веќе била основана во Бохемија уште во 1903 година. Тогаш била дел од Австроунгарија. Го поддржувала германскиот национализам и антиклерикализам, но на почетокот не бил особено антисемитски. Оваа партија главно се залагала за правење на Австрија и австриските Германци дел од Германија. Во 1909 година, адвокатот Валтер Риел се приклучил на партијата и станал лидер во 1918 година. Набргу потоа името било променето во Германска националсоцијалистичка работничка партија (Deutsche Nationalsozialistische Arbeiterpartei ; DNSAP). По падот на монархијата, партијата се поделила на чехословачка и австриска партија под Рил. Од 1920 година па натаму, оваа австриска партија тесно соработувала со Минхен, формирана Германска работничка партија (ДАП), а потоа и Националсоцијалистичка германска работничка партија ( Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei ; NSDAP), која Адолф Хитлер ја водел по 1921 година. Во 1923 година, партијата на Рил имала околу 23.000 членови и била маргинален фактор во австриската политика. Во 1924 година имала уште едно расцепување и Карл Шулц водел отцепена група. Двајцата се спротивставиле еден на друг. Во 1926 година Ричард Сушенвирт го основал австрискиот огранок на Хитлеровата германска националсоцијалистичка партија во Виена. Околу тоа време Бенито Мусолини ја формирал својата фашистичка диктатура во Италија и станал важен сојузник на екстремната десница.
Австриските националсоцијалисти поврзани со Хитлер (нацисти) добиле само 779 гласови на општите избори во 1927 година. Најсилната групација покрај социјалдемократите била Коалицијата за единство предводена од Христијанско-социјалната партија, но во која биле вклучени германските националисти и групите на Рил и Шулц. Во текот на овие години имало чести сериозни акти на насилство меѓу различните вооружени фракции и редовно биле убивани луѓе. На општите избори во 1930 година, социјалдемократите биле најголемата единствена партија. Христијанско-социјалната партија била втора, но останала на функцијата во коалиција со помалите партии. Австриските националсоцијалисти поврзани со НСДАП на Хитлер добиле само 3,6% од гласовите и не успеале да влезат во Парламентот. Во следните години, нацистите добиле гласови на сметка на различните германски национални групи, кои исто така сакале единство со Германија. По 1930 година, НСДАП на Хитлер го удвојувала своето членство секоја година поради економската криза. Една од нивните пароли била „500.000 невработени – 400.000 Евреи – Едноставен излез; гласајте националсоцијалист“.
Диктатура, граѓанска војна и забрана на националсоцијалистите мини|250x250пкс| Војници на Австриската сојузна армија во Виена во февруари 1934 година Христијанско-социјалната партија владеела од 1932 година, а канцеларот Енгелберт Долфус ги предводел од 1932 година. Социјалдемократите повеќе не биле нивната единствена закана. Претходниот канцелар и свештеник Игнац Зајпел работел кон авторитарна држава. Игнац Зајпел го засновал ова на Папските енциклики, Rerum novarum (1891) и Quadragesimo anno (1931). За ова било неопходно укинување на парламентарниот систем. Кризата во австрискиот парламент на 4 мај 1933 година му ја дала на Долфус можноста што ја посакувал.
Подоцна во мај 1933 година Христијанско-социјалната унија била претворена во Патриотски фронт. Патриотскиот фронт претставувал политичка организација, наводно над партизанските размислувања, римокатоличка и жестоко антимарксистичка. Таа наводно ги претставувала сите Австријци кои биле верни на својата родна земја. За една недела австриската комунистичка партија била забранета, а пред крајот на месецот биле забранети и републиканската паравоена организација и организациите на слободоумните луѓе заедно со многу други групи. Нацистите не успеале да добијат повеќе од 25% од гласовите на локалните избори во повеќето области. Меѓутоа, во Цветл и Инсбрук тие добиле повеќе од 40%, и тие направиле обид да го искористат тоа како основа за агитација против владејачкиот Патриотски фронт. Приврзаниците на нацистите создале бран на тероризам кој се зголемил на почетокот на јуни со четворица загинати и 48 повредени. лево|мини|250x250пкс| Австриските трупи ги заземуваат своите позиции, февруари 1934 година Во Германија Хитлер станал канцелар во почетокот на 1933 година. Социјалдемократите ја избришале секоја намера за соработка со Германија од својата партиска програма. Нацистите побегнале во Баварија откако нивната партија била забранета во Австрија и таму ја основале Австриската легија. Тамошните нацисти имале кампови во воен стил и воена обука. Нацистичките терористи во Австрија добиле финансиска, логистичка и материјална поддршка од Германија. Германската влада ја подложило Австрија на систематска агитација. По протерувањето на баварскиот министер за правда во мај 1933 година, германските граѓани станале обврзани да платат илјада марки на германската влада пред да отпатуваат за Австрија. Австриската нацистичка партија била забранета во јуни по нападот со рачна граната во Кремс. Нацистичкиот тероризам потоа се намалил, иако до крајот на годината биле убиени уште пет лица, а 52 биле повредени.
На 12 февруари 1934 година се случила полтичка конфронтација во Линц со сериозни последици. Членови на паравоена група која дејствувала за да и помогне на полицијата сакале да влезат во зграда на социјалдемократите или во дом на член на партија. Тие сакале да пронајдат какво било оружје што и припаѓа на социјалдемократската паравојска, кое дотогаш било забрането. Насилството се проширило низ целата земја и прераснало во граѓанска војна. Полицијата и нивните паравоени поддржувачи заедно со армијата победиле во конфронтацијата до 14 февруари. Имало многу апсења. Уставните судови биле укинати, синдикатите и Социјалдемократската партија биле забранети, а смртната казна била повторно воведена. По потиснувањето на политичката опозиција, Австриската Република била трансформирана во австрофашистички Стандештат. Авторитарниот Maiverfassung (Мајски устав) бил прогласен на 1 мај.
Обид за нацистички пуч и растечко германско влијание