мини|Мал грб на Кралството Италија од 1890 до 1927 година и од 1944 до 1946 година. Исто така, служел како личен грб на кралот како глава на Врховниот ред на Пресветото Благовештение. Савојската династија () е кралска династија која била основана во 1003 година во историскиот регион Савоја. Преку постепено проширување, семејството ја проширило својата власт од мала алпска област северозападно од Италија, до апсолутна власт во Кралството Сицилија од 1713 до 1720 година, кога им бил предаден островот Сардинија.
Преку својот помлад огранок Савоја-Карињано, Савојската династија го предводела италијанското обединување во 1860 година и владееле со Кралството Италија до 1946 година. Краток период владееле со Кралството Шпанија во 19 век. Кралеви на Италија од Савојската династија биле Виктор Емануел II, Умберто I, Виктор Емануел III и Умберто II. Последниот монарх владеел неколку недели пред да биде сменет по институционалниот референдум од 1946 година, по што била прогласена Италијанската Република.Ginsborg, Paul. A History of Contemporary Italy: Society and Politics, 1943–1988, pg 98
Историја Името потекнува од историскиот регион Савоја во алпскиот регион помеѓу просторот којшто сега е Франција и Италија. Со текот на времето, Савоја ја прошириле својата територија и влијание преку разумни бракови и меѓународна дипломатија. Од владеењето на регионот на француско-италијанската граница, царството на династијата пораснало за да го вклучи речиси целиот Италијански Полуостров, до времето на нивното симнување од власт.
Рана историја Куќата потекнува од Хамберт I, гроф од Сабаудија (Умберто I „Бјанкамано“), (1003–1047 или 1048). Се смета дека семејството на Хамберт потекнувало од близина на Магдебург во Саксонија, при што најраниот податок на семејството биле двајца браќа од 10 век, Амадеус и Хамберт. Иако Сабаудија првично била сиромашна област, подоцна грофовите, вешти дипломати, добиле контрола над стратешките планински премини на Алпите. Двајца од синовите на Хамберт биле пофалници во опатијата Свети Морис, Агаунум, на реката Рона источно од Женевското Езеро, а Свети Морис сè уште е покровител на Савојската династија.
Синот на Хамберт, Отон Савојски ја наследил титулата во 1051 година по смртта на неговиот постар брат Амадеус I Савојски и се оженил со маркизата Аделаида од Торино, преминувајќи во титулата маркиз на Суза, со градовите Торино и Пинероло во сопствеништво на Савоја. Оваа дипломатска вештина ги натерала големите сили Франција, Англија и Шпанија да ги земаат предвид мислењата на грофовите.
Тие некогаш имале претензии за модерниот кантон Вауд, каде што го окупирале замокот Чилон во Швајцарија, но нивниот пристап до него бил прекинат од Женева за време на протестантската реформација, по што бил освоен од Берн. Пиемонт подоцна бил приклучен на Сабаудија, а името еволуирало во „Савоја“ (). Савојаците потекнуваат од Келтите и Римјаните. врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d1/Abbaye royale de Hautecombe II - 200501.JPG/200px-Abbaye royale de Hautecombe II - 200501.JPG|лево|мини|200x200пкс| Опатијата Хаутеком, каде што се погребани многу војводи.
Проширување, повлекување и просперитет До моментот кога Амадеус VIII дошол на власт кон крајот на 14 век, Савојската династија поминала низ низа постепени територијални проширувања и од страна на светиот римски император Сигизмунд во 1416 година тој бил прогласен за војводата од Савоја.Introduction:The Sabaudian Lands and Sabaudian Studies, Matthew Vester, Sabaudian Studies: Political Culture, Dynasty, and Territory (1400–1700), ed. Matthew Vester, (Truman State University Press, 2013), 1. врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/aa/Italy 1494.svg/220px-Italy 1494.svg.png|лево|мини| Карта на Италија во 1494 година. Во 1494 година, Шарл VIII од Франција поминал низ Савоја на пат кон Италија и Неапол, што ја иницирало Италијанската војна од 1494–1498 година.Sabaudian Studies, Matthew Vester, Sabaudian Studies: Political Culture, Dynasty, and Territory (1400–1700), (Truman State University Press, 2013), 6. За време на избувнувањето на Италијанската војна од 1521-1526 година, императорот Карло V стационирал царски трупи во Савоја.Michael Mallett and Christine Shaw, The Italian Wars, 1494-1559, (Pearson Educational Limited, 2012), 154. Во 1536 година, Франциско I од Франција ги нападнал Савоја и Пиемонт, преземајќи го Торино до април истата година.Michael Mallett and Christine Shaw, The Italian Wars, 1494-1559, 230-231. Карло III, војводата од Савоја, пребегнал во Верчели.
Кога Емануел Филиберт дошол на власт во 1553 година, повеќето од териториите на неговото семејство биле во француски раце, па тој понудил да му служи на водечкиот непријател на Франција, Домот на Хабсбург, со надеж дека ќе ги врати своите земји. Тој службувал како Филип Втори, гувернер на Холандија, од 1555 до 1559 година.Henry Kamen, Philip of Spain, (Yale University Press, 1997), 64. На оваа положба тој ја предводел шпанската инвазија на северна Франција и извојувал победа во Сент Квентин во 1557 година.Henry Kamen, Philip of Spain, 67. Тој ги искористил различните расправии во Европа за полека да ја врати територијата и од Французите и од Шпанците, вклучувајќи го и градот Торино. Тој го преселил главниот град на војводството, од Шамбери во Торино.
Во 17 век, Савојската династија учествувала и имала придобивки од економскиот развој на областа Торино. Карло Емануел II го развил пристаништето во Ница и изградил пат низ Алпите кон Франција. И преку вешти политички маневри продолжил со територијалната експанзија. Во почетокот на 18 век, во војната за шпанското наследство, Виктор Амадеус ја сменил страната за да им помогне на Хабсбурговците и преку Договорот од Утрехт тие го наградиле со големи парчиња земја во североисточна Италија и круна на Сицилија. Савојското владеење над Сицилија траело само седум години (1713–1720).
Кралството Италија врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8a/Italia 1796-en.svg/220px-Italia 1796-en.svg.png|лево|мини| Карта на Италија во 1796 година. Круната на Сицилија, престижот да се поседува титулата крал и богатството на Палермо дополнително ја зајакнале Савојската династија. Во 1720 година, биле принудени да ја разменат Сицилија за Сардинија како резултат на Војната на четворократниот сојуз. На копното, династијата ја продолжила и својата експанзионистичка политика. Преку поволни сојузи за време на војната за полското наследство и војната за австриското наследство, Карло Емануел III добил нови земји на сметка на Миланско Војводство контролирано од Австрија.
Во 1792 година Пиемонт-Сардинија се приклучиле на Првата коалиција против Првата Француска Република. Во 1796 година биле поразени од Наполеон и принудени да го склучат неповолниот Париски договор (1796), давајќи ѝ на француската армија слободен премин низ Пиемонт. Во 1798 година, Жубер го окупирал Торино и го принудил Карло Емануел IV да абдицира и да замине на островот Сардинија. На крајот, во 1814 година кралството било обновено и проширено со додавањето на поранешната Република Џенова од страна на Виенскиот конгрес.
Во меѓувреме, националистичките фигури како Џузепе Мацини влијаеле врз народното мислење. Мацини верувал дека италијанското обединување може да се постигне само преку народно востание, но по неуспехот на револуциите од 1848 година, италијанските националисти почнале да гледаат на Кралството Сардинија и неговиот премиер грофот Кавур како водачи на движењето за обединување. Во 1848 година, Карло Алберт го признал уставот познат како Статуто Албертино на Пиемонт-Сардинија, кој останал основа на правниот систем на Кралството дури и по постигнувањето на италијанското обединување и Кралството Сардинија станало Кралство Италија во 1861 година.
Кралството Италија е првата италијанска држава што го вклучува Италијанскиот полуостров по падот на Римската Империја. Но кога Виктор Емануел бил крунисан за крал на Италија во 1861 година, неговото царство не ги вклучувало регионот Венеција (предмет на владеењето на Хабсбург), Лацио (со Рим), Умбрија, Марке и Ромања (со папскиот град Болоња). Сепак, Савоја продолжила да владее со Италија неколку децении, преку војните за независност на Италија додека продолжувало италијанското обединување, па дури и додека беснеела Првата светска војна на почетокот на 20 век.
Масакри врска=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/83/Italia 1843-en.svg/220px-Italia 1843-en.svg.png|лево|мини| Карта на Италија во 1843 година. Во април 1655 година, врз основа на (можеби лажни) извештаи за отпор од страна на Валдензијците, протестантско религиозно малцинство, на планот за нивно преселување во оддалечените планински долини, Карло Емануел II наредил нивен општ масакр. Масакрот бил толку брутален што предизвикал огорченост низ цела Европа. Оливер Кромвел, тогаш владетел во Англија, почнал да поднесува петиции во име на Валдензијците, да пишува писма, да собира прилози, да свикува општ пост во Англија и да се заканува дека ќе испрати воени сили на спасување. Масакрот е инспирација за познатиот сонет на Џон Милтон, „За доцниот масакр во Пиемонт“.
Во 1898 година, масакрот во Бава Бекарис во Милано, вклучувал употреба на топови против невооружени демонстранти (вклучувајќи жени и стари луѓе) за време на немирите поради зголемената цена на лебот. Кралот Умберто I од Савојскиот дом му честитал на генералот Фиоренцо Бава Бекарис за масакрот и го одликувал со орденот Голем службеник на воениот ред на Савоја, што во голема мера налутил голем дел од јавното мислење. Како резултат на тоа, Умберто I бил убиен во јули 1900 година во Монца од Гаетано Бреши, братот на една од жените масакрирани во толпата, којшто за атентатот отпатувал назад од САД во Италија. Кралот претходно бил цел на неуспешни обиди за атентат од страна на анархистите Џовани Пасананте и Пјетро Акиарито.
Фашизам и крај на монархијата Кога завршила Првата светска војна, Версајскиот договор не го исполнил тоа што ѝ било ветено на Италија во Лондонскиот пакт. Со влошувањето на економските услови во Италија по војната, народното незадоволство почнало да расте, а заедно со него и семето на италијанскиот фашизам, резултирајќи со Маршот кон Рим на Бенито Мусолини.
Генералот Пјетро Бадољо го советувал кралот Виктор Емануел Трети дека лесно може да ги помести Мусолини и неговата војска со црни кошули, но Виктор Емануел решил да го толерира Мусолини и го назначил за премиер на 28 октомври 1922 година. Кралот молчел додека Мусолини се вклучувал во една по друга злоупотреба на власта од 1924 година наваму, и не интервенирал во 1925-1926 година кога Мусолини се откажал од секакви тежнеења кон демократија. До крајот на 1928 година, правото на кралот да го отстрани Мусолини од функцијата било, барем теоретски, единствената проверка на неговата моќ. Подоцна, неуспехот на кралот, соочен со сè поголеми докази, да се придвижи против злоупотребата на моќта од страна на Мусолини, довел до многу критики и имало страшни идни последици за Италија и за самата монархија.
Италија ја освоила Етиопија во 1936 година и Виктор Емануел бил крунисан за император на Етиопија. Тој во 1939 година ја додал и албанската круна, но две години подоцна ја загубил Етиопија. Меѓутоа, бидејќи Мусолини и силите на Оската не успеале во Втората светска војна во 1943 година, неколку членови на италијанскиот двор почнале да се консултираат со сојузниците, коишто истакнале дека Мусолини мора да замине. Откако на Мусолини му е изгласана недоверба од Големиот фашистички совет на 24 јули, Виктор Емануел го разрешил од функцијата, се откажал од етиопската и албанската круна и го назначил Пјетро Бадољо за премиер. На 8 септември новата влада објави дека пет дена претходно потпишала примирје со сојузниците. Сепак, Виктор Емануел направил уште една грешка кога тој и неговата влада побегнале на југ во Бриндизи, оставајќи ја својата војска без наредби.