мини|О Едвард! Како можеше?“, илустрација од крајот на 19 век од Sense and Sensibility (1811) од Џејн Остин, пионер на жанрот Љубовен роман — вид роман, односно жанровска фикција, чија главна тема се чувствата на главните ликови. Обично е лесно читлив, изобилува со дијалози, така што читателот може полесно да ужива во приказната. Многу критичари сметаат дека многу лесно и рано се добива увид во развојот на настаните. Во приказната често има голем број на хумористични настани кои се совршен се совпаѓаат во приказната. Освен чувствата, како главен мотив на приказната, љубовниот роман може да содржи и други мотиви, како што се мотиви од крим-романите, научната фантастика и други видови романи. Љубовниот роман не ја губи популарноста, а особено е популарен кај женската публика. Многу љубовни романи станаа книжевни класици со текот на годините.
Историја Името на романот како литературен жанр во македонскиот јазик, како и многу други јазици, доаѓа од зборот „романтика“, кој во средниот век, кога службен јазик бил латинскиот, бил назив за дела напишани на секуларен јазик. Така, овој вид литература бил означен како лесно читлив, наменет за читатели со „низок“ вкус, склони кон фикција, односно замислување љубовен заплет, страшни авантури, со среќен крај. Од периодот на доцниот хеленизам ( 1 - 3 век ) до денес, на овој начин биле обликувани обемни прозни романи. Спротивно на тоа, англиските и шпанските имиња за зборот роман се „раскази“, што се поврзува со актуелноста на приказната, нагласувајќи го тврдењето за животна веродостојност, бидејќи се формирале многу поконцизни раскази од 13 век наваму. Барањето за измислица од една страна и барањето за автентичност од друга страна коегзистирале со векови, за да се спојат во 18 век, а овој период смета за момент кога настанал романот во денешна смисла на зборот.
Фиктивната проза, односно жанровската фантастика, има свои корени во љубовните романи од доцниот хеленистички период, така што може да се каже дека љубовниот роман е претходник на сите подоцнежни жанрови. Напишани се на старогрчки јазик, а мотиви и инспирација пронашле во митовите, легендите, љубовната и идиличната поезија на Далечниот Исток. Љубовниот роман процветал во 2 и 3 век и бил исклучително популарен, иако речиси и не се споменува. Најпознати писатели на овие романи биле Харитон, Ахил Тациј, Ксенофон од Ефес, Лонго и Хелиодор од Емес. Како жанр со мала вредност, со претежно женска читателска публика, не бил дел од класичната реторика, но имал реципрочно влијание врз тогашната и подоцнежната литература на Истокот. Најпознат пример за ова влијание била познатата збирка раскази Илјада и една ноќ. Во срцето на овие романи биле измислените љубовници кои, соочувајќи се со војни, бродоломи, бандити, пирати, чудовишта и други препреки, патуваат низ далечни и егзотични земји, населени со историски познати луѓе, во кои кредибилитетот се претвора во позадина за измислениот заплет.
Речиси во исто време, во Стариот Рим е напишан секојдневен авантуристички роман, напишан на латински ( Петрониев Сатирикон , Метаморфозите на Апулеј ). Заплетот на овие романи е сместен во актуелното римско секојдневие, а нараторот е херојот на приказната. Во овие дела, возвишената љубовна врска е пародирана преку ниски, приземни, често хомосексуални страсти и необични еротски склоности, секојдневните авантури на херојот добиваат мистична и гротескна линија, а потребата за фикција се задоволува со вметнати приказни.
Фиктивната димензија станала доминантна во витешкиот роман, додека хеленистичкиот љубовен роман сè до 16 век на Запад бил заборавен и имал само индиректно влијание преку византиските романи од 12 век, спојувајќи се со магионичарските и волшебните елементи земени од Легендата за кралот Артур и Легендата за Светиот Грал.
Во 19 век книжевните институции ја одвојуваат „високата“ од „ниската“ продукција, а потоа се создаваат големи реалистични романи кои ја прикажуваат реалноста. Многу дела создадени во тој период станале класици, а меѓу нив се и големите љубовни романи, како што се Ана Каренина, Дамата со камелии (роман) или Госпоѓа Бовари. Сепак, љубовниот роман како жанр спаѓа во дефиницијата за „тривијална литература“ и не му се придавало речиси никакво значење во интелектуалниот свет до втората половина на 20 век. Тогаш се појавиле автори кои почнале да го анализираат овој жанр, прво од феминистичка, а потоа и од уметничка гледна точка. Како и тогаш, така и денес, анализата на љубовниот роман како литературно дело најмногу ја прават жени.
Љубовен роман во критиката и теоријата на литература десно|мини|350x350пкс| Збирка историски љубовни романи од Издавачката куќа Арлркин Многу малку е напишано за љубовниот роман на нашите простори. Дури и оние автори кои ја анализирале лесната литература и се обиделе да понудат рамка преку која може да и се пристапи како нешто што вреди да се дискутира, главно биле фокусирани на детективски роман и не пишувале за љубовните романи на никаков начин или имале исклучиво негативен став. Следниве се примери на неколку прегледи на љубовен роман:
Во своето проучување на тривијалната литература, Нада Вучковиќ ги користи љубовните романи како пример за тоа како таквата литература ги одвлекува читателите од реалните општествени проблеми, при што им нуди за возврат „со голем шарм“ колку проблемите се едноставни а љубовната среќа е разбирлива, и е релативно лесно да се достигне, што е сосема спротивно од она што би било основна одлика на љубовниот роман. За Зденко Шкреба, во својата студија „сентименталниот љубовен роман“ и „сентименталната љубовна приказна“, како што тој ги нарекува, се кич и својата минимална дискусија, вметната во општи теми за тривијалната литература, ја завршува со категоричен заклучок дека помеѓу уметноста и кичот во книжевната теорија не треба да постои поврзаност. Во подоцнежните наврати на поврзаните прашања во истиот текст, Шкреб забележува дека херојството и еротизмот може да се сметаат за основа на тривијалните жанрови и дека љубовниот роман може да се смета за жанр во кој хероите живеат исклучиво за љубов и исклучиво од љубов, но не ги признава овие две идеи како друг статус освен оној што ја докажува тривијалноста на тој жанр. Наспроти ваквите ставови, Јасмина Лукиќ, во својата критика на прозата на Дубравка Угрешиќ, љубовниот роман го смета за архетипски жанр. Нејзината студија е една од ретките на нашите простори која ја зема предвид специфичноста на љубовниот роман како жанр и го сфаќа доволно сериозно за да го нарече архетипски жанр што претставува „паралитерарен“ пандан на високата литература на постмодернизмот. Сепак, нејзиниот став е дека љубовниот роман не дава ништо за што може сериозно да се разговара. Според неа, многу читатели го читаат овој вид литература токму затоа што им овозможува барем кратко бегство од сивилото на секојдневието, без да се сомневаат во реализмот на претставите што им се нудат. Понудените содржини се прифаќаат буквално со сигурност, за многумина читатели да се поистоветат со основната ситуација во која се наоѓа хероината од нивниот омилен љубовен роман. Пресвртна точка во анализата и критиката на љубовните романи е исклучително важната студија на Џенис Редвеј ) ( Читање љубовни романи - жени, патријархатот и популарна литература ) од 1984 г. година, во која авторката ја застапува тезата дека љубовните романи треба да се гледаат од перспектива на нивните читатели, а не од перспектива на академска книжевна критика. Таа смета дека оваа перспектива не е ниту наивна, ниту несвесна.
Феминистички критики на љубовните романи Критичките студии посветени на љубовните романи се појавија во англосаксонскиот свет во 1980-тите години, на 20 век, во исто време кога академската критика на нашите простори почна да се занимава со тривијалната литература. За разлика од нашите претежно теоретски и генерализирани приоди, англосаксонските теоретичари (и денес главно се жени) од жанрот наречен романса на англиски од почетокот се труделе да го најдат најдобриот методолошки пристап. Сепак, нивните првични напори беа обележани со остар критички однос кон самите текстови и тенденција кон снисходлив тон кон нивните читатели, но тие сепак започнаа фундаментална трансформација на општото разбирање на овој жанр. Тања Модлески (англ ), во нејзината позната статија од 1980 г. за љубовните романи објавени од издавачката куќа Арлекин (), инсистира читателите на таквата литература да имаат исклучително активен однос кон она што е во неа и ја поставува тезата дека љубовниот роман се занимава со вистински женски прашања, додека Џенис Редвеј смета дека љубовниот роман не може да се проучува од перспектива на традиционалната наука за книжевност, но дека треба да се разбере од позицијата на жените кои навистина го читаат и чии ставови треба да се земат предвид. Сепак, и двете завршуваат со заклучокот дека љубовните романи функционираат на два начина во исто време, и дека крајниот резултат од нивниот ефект е всушност контрапродуктивен:
Според Тања Модлески, љубовните романи им овозможуваат на жените да се соочат со стравовите поврзани со машката бруталност и да сонуваат за одмазда и моќ под превезот дека сонуваат за насилен, доминантен маж кој ќе ги земе на сила. Според Џенис Редвеј, таквата литература е средство за справување со емоционалната студенило што ја наметнува патријархатот на мажите и како простор каде што е можно да се формулира копнежот за мајчинска љубов и грижа под превезот на фантазијата за грижлив човек кој е способен да ги задоволи женските емоционални потреби.
Овие две гледишта се надополнуваат, бидејќи и двете сериозно го сфаќаат проблемот со кој се занимаваат љубовните романи и го привлекуваат вниманието на фактот дека оваа литература во суштина ја одразува оригиналната женска перспектива и искуство во патријархатот. Сепак, и двете завршуваат со сличен заклучок дека љубовните романи истовремено отвораат реални проблеми и ја затвораат можноста за нивно решавање, одвлекувајќи ги жените од можноста за вистинска промена во реалниот свет, нудејќи им утешна фикција и притискајќи ги да ја прифатат постоечката ситуација.
За разлика од Модлески и Редвеј, Глинда Хол( ) својата теорија ја заснова на поновите феминистички интереси, но и на помодерни љубовни романи, различни од оние што ги проучувале нејзините претходници. Ги остава настрана барањата за промени во патријархалните односи и го префрла полето на истражување на нивната сексуална содржина, без разлика колку е таа експлицитна. Според нејзиното мислење, љубовниот роман е директно, речиси телесно истражување на природата на женската сексуалност, на начин што е недостапен никаде на друго место во современата култура.
Љубовни романи и семејно насилство Љубовните романи се жанр со огромен корпус, па генерализацијата заснована на тесен избор на текстови не значи многу. Сепак, речиси сите од нив содржат, дури и во најблага можна форма, некаков облик на сексуално насилство, емоционална злоупотреба, некаква закана за време на главната акција, или се дел од првичниот однос на херојот со хероината, или ова насилство е инкорпорирано и реинкорпорирано како садо-мазо ропска игра и доминација. Во последно време сè повидливи се романите во кои хероината е жртва на некоја екстремна форма на семејно насилство или е бел роб, додека херојот е или исклучително опасен криминалец со силно чувство за правда или сексуален садист со златно срце.
Понови теории Следниве тези се видливи во најновите теории:
наративите од овој жанр им нудат на жените едно од ретките задоволства наменети само за нив, тие се однесуваат на родовото искуство на жените и бараат можности да го артикулираат и незадоволството и задоволството, наративната рамка што ја нудат овозможува огромен број варијанти во односот помеѓу херојот и хероината, што дава можност да се истражуваат емотивните светови