Силувањето за време на војната во Босна — политика на масовно системско насилство насочено кон жените. Додека мажите од сите етнички групи извршиле силување, огромното мнозинство силувања биле извршени од силите на босанските Срби на Армија на Република Српска (ВРС) и српските паравоени единици, кои го користеле силувањето како инструмент за терор и клучни тактики како дел од нивната програма за етничко чистење. Проценките за бројот на силувани жени за време на војната се движат помеѓу 10.000 и 50.000. Случаите е тешко да се проценат бидејќи имало од 15 до 20 непријавени случаи за секој пријавен случај.

Меѓународниот кривичен трибунал за поранешна Југославија (МКТЈ) објавил дека „систематското силување“ и „сексуалното ропство“ во време на војна е злосторство против човештвото, второ по военото злосторство геноцид. Иако МКТЈ не ги третирала масовните силувања како геноцид, многумина заклучиле од организираната и систематска природа на масовните силувања на женската бошњачка (босанска муслиманка) популација, дека овие силувања биле дел од поголема кампања на геноцид, и дека војската на Република Српска (ВРС) спроведувала политика на геноцидно силување против босанската муслиманска етничка група.

Судењето на членот на ВРС, Драгољуб Кунарац, било првпат во која било национална или меѓународна судска практика, едно лице да биде осудено за употреба на силување како воено оружје. Широкото медиумско покривање на злосторствата на српските паравоени и воени сили врз бошњачките жени и деца, предизвикало меѓународна осуда на српските сили. По војната, биле произведени неколку наградувани документарни филмови, играни филмови и драми кои ги покриваат силувањата и нивните последици.

Заднина лево|мини| Ископување на збирна гробница во источна Босна. Цивилни мажи од Фоча биле погубени, додека жените биле приведени и постојано силувани од припадници на вооружените сили на босанските Срби. десно|мини|230x230пкс|Разурнатата од војна сараевската населба Грбавица во 1996 година, место на логори за силување за време на војната во Босна и тема на наградуваниот филм Грбавица. Војната во Босна била прва каде масовното силување било признаено и процесуирано од меѓународен трибунал.

Геноцидното силување е одлика на кампањите кои вклучуваат етничко чистење и геноцид, бидејќи целта е да се уништи или насилно да се отстрани целната популација и да се обезбеди да не се вратат. Според Амнести интернешенал, употребата на силување за време на војна не е нуспроизвод на конфликти, туку однапред испланирана и намерна воена стратегија. Првата цел на овие масовни силувања е да се всади терор кај цивилното население, со намера насилно да се дислоцираат од нивната територија. Втората цел е да се намали веројатноста за враќање и реконституција со нанесување на понижување и срам на целното население. Историчарите како Ниал Фергусон го оцениле клучниот фактор зад одлуката на високо ниво да се користи масовно силување за етничко чистење како погрешен национализам.

Од своето основање, Социјалистичка Федеративна Република Југославија не претставувала платформа за внатрешно националистички чувства, а поединците кои се обидувале да ги разгорат тензиите ризикувале затворање, мачење или погубување. Во 1989 година, српскиот претседател Слободан Милошевиќ го разгорел српскиот националистички сентимент со говорот на Газиместан кој се однесувал на Битката за Косово. Чувствата на жртва и агресија кон Бошњаците дополнително биле поттикнати со претерани приказни за улогата што ја играле мал број Бошњаци во прогонот на Србите за време на геноцидот извршен од усташите за време на Втората светска војна. Српската пропаганда сугерирала дека Бошњаците главно потекнуваат од Турците. И покрај кампањите на омраза предводени од српската влада, некои Срби се обиделе да ги одбранат Бошњаците од злосторствата и морале да им се закануваат, вклучително и случаи кога војниците ќе објавиле на разглас дека „секој Србин кој штити муслиман веднаш ќе биде убиен“.

Пред почетокот на конфликтот, Бошњаците во Источна Босна веќе почнале да се отстрануваат од нивното вработување, да се отфрлаат и да им се ограничува слободата на движење. На почетокот на војната, српските сили почнале да го гаѓаат бошњачкото цивилно население. Откако градовите и селата биле обезбедени, војската, полицијата, паравоените сили и понекогаш дури и српските селани продолжувале со овие напади. Бошњачки куќи и станови биле ограбувани или срамнети со земја, цивилното население било сбирано на едно место, некои биле физички малтретирани или убиени во текот на процесот. Мажите и жените биле разделувани, а потоа држени во концентрациони логори.

Појава на силување Проценките за бројот на силувани жени и девојки се движат од 12.000 до 50.000, од кои огромното мнозинство биле Бошњаци силувани од босанските Срби. Експертите на УНХЦР тврдат дека биле извршени 12.000 силувања. Европската Унија проценува вкупно 20.000, додека босанското Министерство за внатрешни работи тврди дека бројката се движи до 50.000. Експертската комисија на ОН идентификувала 1.600 случаи на сексуално насилство.

Српските сили формирале „логори за силување“, каде што жените биле постојано силувани, а ослободени само кога останувале бремени. Групните силувања и јавните силувања пред селаните и соседите не биле невообичаени. На 6 октомври 1992 година, Советот за безбедност на Обединетите нации формирал Комисија на експерти со која претседавал М. Шериф Басиуни. Според наодите на комисијата, очигледно е дека српските сили систематски го користеле силувањето и дека имало поддршка од командантите и локалните власти. Комисијата исто така известила дека некои сторители рекле дека им било наредено да силуваат. Други рекле дека употребата на силување е тактика за да се осигура дека целното население нема да се врати во областа. Напаѓачите им рекле на своите жртви дека ќе родат дете од етничката припадност на напаѓачот."War rape in the former Yugoslavia", Radio Netherlands Archives, 10 December 1992 Бремените жени биле приведени додека не било предоцна за да се абортира плодот. На жртвите им било кажано дека ќе бидат ловени и убиени доколку пријават што се случило. Комисијата, исто така, заклучила дека: „Силувањето било пријавено дека било извршено од сите страни во конфликтот. Сепак, најголем број пријавени жртви се Бошњаците, а најголем број наводни сторители се босанските Срби. Има малку извештаи за силување и сексуален напад меѓу членови на иста етничка група.“

Тимот истражители на Европската заедница, вклучувајќи ги Симон Веил и Ен Варбуртон, на сличен начин заклучиле во нивниот извештај од 1993 година дека силувањето извршено од силите на босанските Срби не било секундарен ефект на конфликтот, туку дел од систематската политика на етничко чистење и дека било „извршено со свесна намера да се деморализираат и тероризираат заедниците, протерувајќи ги од нивните матични региони и демонстрирајќи ја моќта на инвазивните сили“. Амнести интернешенал и Хелсинки Воч, исто така, заклучиле за време на конфликтот дека силувањето се користело како оружје за војна, со примарна цел да се предизвика понижување, деградација и заплашување за да се осигура дека преживеаните ќе заминат и никогаш нема да се вратат.

За време на конфликтот, жените од сите етнички групи биле погодени, иако не во обем како што страдало бошњачкото население.

Сведочењето на преживеан од кампот Калиновик (каде што околу 100 жени биле приведени и подложени на „силување од повеќе сторители“) вели дека силувачите постојано им кажувале на своите жртви: „Ќе ги имате нашите деца. Ќе ги имате нашите мали четници“, а дека причината за нивното силување било „засадувањето на семето на Србите во Босна“. Жените биле принудени да одат со полно работно време со својата бременост и да раѓаат. Многу од извештаите за злоупотребите ја илустрирале етничката димензија на силувањата.

Локации и процедури мини|„Караманова куќа“, локација на која биле мачени и силувани жени во близина на Фоча, Босна и Херцеговина. (Фотографијата е обезбедена од страна на МКТЈ) Српските сили поставиле логори каде што имало силувања, како оние во Кератерм, Вилина Влас, Мањача, Омарска, Трнопоље, Узамница и Војно. Во мај 1992 година, српските селани од Снагово, Зворник, го опколиле и зазеле селото Липље и го претвориле во концентрационен логор. Четиристотини луѓе биле затворени во неколку куќи, и биле предмет на силување, мачење и убиства.

Во период од пет месеци, помеѓу пролетта и летото 1992 година, меѓу 5.000 и 7.000 Бошњаци и Хрвати биле задржани во нехумани услови во Омарска. Во концентрациониот логор, силувањето, сексуалните напади и мачењето на мажи и жени биле секојдневие. Еден весник ги опишал настаните таму како „локација на оргија на убивање, осакатување, тепање и силување“. Силувањето, убиствата и физичкото малтретирање биле секојдневие. Во логорот Трнопоље непознат број жени и девојки биле силувани од војници, полицајци и чувари на босанските Срби. Во логорот Узамница, еден сведок на судењето на Оливер Крсмановиќ, обвинет за злосторства поврзани со масакрите во Вишеград, тврдел дека машките притвореници некогаш биле принудувани да силуваат жени.

Во градот Фоча, под контрола на Србите, биле поставени логори. Додека биле чувани на една од најзначајните локации за силување во градот, „Карамановата куќа“, бошњачките жени, вклучително и малолетници на возраст од 12 години, биле постојано силувани. За време на судењето на Драгољуб Кунарац, условите во овие кампови биле опишани како „неподносливо нехигиенски“, а шефот на полицијата во Фоча, Драган Гаговиќ, бил идентификуван како еден од мажите што ги посетувал овие кампови, каде што избирал жени, ги изнесувал надвор, а потоа ги силувал.

Жените и девојките избрани од Кунарац, или од неговите мажи, биле однесени во војничката база и силувани. Во други времиња, девојчињата биле отстранети од центрите за притвор и држени на различни локации подолг временски период под сексуално ропство. Радомир Ковач, кој исто така бил осуден од МКТЈ, лично држел четири девојчиња во својот стан, малтретирајќи и силувајќи ги три од нив многупати, додека исто така им дозволувал на познаниците да силуваат една од девојките. Пред да продаде три од девојките, Ковач назначил две од нив на други српски војници кои ги малтретирале повеќе од три недели.

Хрватските сили поставиле концентрациони логори во Челебиќи, Дретељ, Габела, Родоч, Каоник, Витез и Жепа. Во заедничкиот бошњачко-хрватски објект Челебиќи, српските цивили биле подложени на различни облици на мачење и сексуална злоупотреба, вклучително и силување. Во Дретељ мнозинството затвореници биле српски цивили, кои биле држени во нехумани услови, додека притвореничките биле силувани и кажано дека ќе ги држат додека не родат „усташ“. И српските и бошњачките цивили биле држени во логорот Хелиодром во Родоч, а уапсените биле пријавени дека биле сексуално нападнати. Србинките и девојките биле силувани и мачени во борделите во Сараево управувани од Бошњаци.

Во Добој, силите на босанските Срби ги одвоиле женките од мажите, а потоа го извршиле силувањето на некои жени од нивните машки членови на семејството. Жените биле испрашувани за машки роднини во градот, а четиринаесетгодишниот син на една жена бил принуден да ја силува.

Мажи и момчиња Помалку позната форма на силување за време на војната била она што било извршено врз мажи и момчиња. Иако не е утврден конкретен број, се проценува дека околу 3.000 биле силувани за време на конфликтот. Сепак, се претпоставува дека стотици, ако не и илјадници, жртви никогаш не се појавиле поради нивната смрт, како и поради стигмата во врска со сексуалната злоупотреба. Утврдено е дека многу машки жртви биле исфрлени од нивните заедници, честопати биле лишени од нивната машкост или обвинети за хомосексуалност поради претежно маскулинистичката култура во Босна. Другите жртви се плашеле дека тоа ќе резултира со понатамошна злоупотреба.