Os Seattle Seahawks (do inglés: Aguias Peixeiras de Seattle) son un equipo profesional de fútbol americano con sede en Seattle, Washington. Actualmente participan na División Oeste da National Football Conference (NFC) na National Football League (NFL). Xunto cos Tampa Bay Buccaneers, uniuse en 1976 á NFL, ámbolos como equipos de expansión.
Seattle é actualmente o único equipo que xogou partidos oficiais na NFC e na AFC. Os Seahawks xogaron unha Super Bowl, perdendo ante os Pittsburgh Steelers en 2006.
Historia da franquía Fundación O 15 de xuño de 1972, Seattle Professional Football Inc., un grupo de negocios de Seattle e dirixentes da comunidade, anunciaron a súa intención de adquirir unha franquía na NFL para a cidade de Seattle. Case dous anos despois, o 4 de xuño de 1974, a NFL outorgou ao grupo unha franquía de expansión, e o 5 de decembro de 1974, o comisionado da NFL, Pete Rozelle, anunciou a sinatura oficial do acordo de franquía por Lloyd W. Nordstrom, en representación da familia Nordstrom, como socios maioritarios do consorcio. Lloyd Nordstrom morrería dun ataque ao corazón o 20 de xaneiro de 1976, só uns meses antes de que os Seahawks xogasen o seu primeiro partido.
O 5 de marzo de 1975 John Thompson, un executivo da Universidade de Washington, foi contratado como director xeral do equipo, aínda sen bautizar. O nome de Seattle Seahawks foi elixido o 17 de xuño de 1975 tras un concurso público que atraeu a máis de 20 000 participantes, con máis de 1 700 nomes. Thompson recrutou e contratou a Jack Patera, adestrador asistente dos Minnesotta Vikings, como primeiro adestrador principal do novo equipo. Patera foi presentado como novo adestrador principal nunha conferencia de prensa o 3 de xaneiro de 1976. O draft da expansión foi celebrado os días 30 e 31 de marzo de 1976, con Seattle e Tampa Bay alternando eleccións en 39 roldas, seleccionando xogadores non protexidos dos outros 26 equipos da liga. Aos Seahawks concedéuselles a segunda elección do draft de 1976, e usárona co defensive tackle Steve Niehaus. O equipo saltou ao campo por primeira vez o 1 de agosto de 1976, nun partido de pretemporada contra os San Francisco 49ers no entón recentemente estreado Kingdome. Os Seahawks son o único equipo que cambiou dúas veces de conferencia na era post-fusión. A franquía comezou xogando en 1976 na División Oeste da NFC, pero intercambiou conferencias cos Buccaneers despois dun ano, uníndose á AFC Oeste. O realineamiento foi decidido pola liga como parte do plan de expansión de 1976, de tal modo que os dous equipos da expansión deberían xogar dúas veces entre si e unha con cada unha das outras franquías da NFL durante as dúas primeiras tempadas. En 2002 os Seahawks foron devoltos á NFC Oeste como parte dun plan de reorganización da NFL que lle daba a cada conferencia catro divisións compensadas de catro equipos cada unha. Esta reorganización devolveu á AFC Oeste a un cadro de persoal de equipos que comezaron a era post-fusión: Denver, San Diego, Kansas City e Oakland. Seattle ten catro títulos de división na historia da súa franquía: os títulos de 1988 e 1999 na AFC Oeste, e os de 2004 e 2005 na NFC Oeste. Gañaron unha vez a final da conferencia Oeste da NFC en 2005, e perderon a da AFC Oeste en 1983. Antes de 2005 Seattle tivo a seca máis longa de vitorias en partidos de playoff de calquera equipo da NFL, que se remontaba a 1984. Esta seca acabou cunha vitoria por 20-10 sobre os Washington Redskins nos playoffs de 2005. O rexistro global de partidos de playoffs dos Seahawks é de 5 vitorias e 8 derrotas.
Os anos de expansión (1976-1982) A primeira vitoria da franquía chegou o 17 de outubro cando derrotaron aos seus irmáns de expansión, os Buccaneers, por 13-10 en Tampa Bay. O 7 de novembro gañaron o seu primeiro partido en casa por 30-13 aos Atlanta Falcons. O momento estelar da tempada de 1977 ocorreu o 30 de outubro cando o quarterback Jim Zorn volveu dunha lesión para dar pases de touchdown na vitoria 56-17 sobre os Buffalo Bills no Kingdome. En 1978, os Seahawks lograron a súa primeira tempada con balance positivo de vitorias (9-7), cando o wide receiver Steve Largent finalizou segundo da NFL con 1.168 iardas recibidas, e Jack Patera foi nomeado adestrador do ano. En 1979 os Seahawks estableceron o récord da NFL do menor rexistro ofensivo nun partido, con -7 iardas, nunha derrota 24-0 fronte Los Angeles Rams no Kingdome. Con todo, o equipo refíxose desta situación para acabar a tempada cun rexistro de 9-7. En 1981, cando os Seahawks perderon cinco de seis partidos, dentro dun rexistro final de 6-10, Steve Largent tivo outra tempada espectacular con 1.224 iardas recibidas. Na tempada de 1982, acurtada pola folga, os Seahawks despediron a Patera despois de perder os dous primeiros partidos. O adestrador interino Mike McCormack finalizaría o resto da tempada e os Seahawks acabaron cun rexistro de 4-5.
A era de Chuck Knox (1983-1991) Despois dunha decepcionante tempada de 1982 (que foi máis curta debido a unha folga de xogadores), os Seahawks levaron a Mike McCornack á oficina central e contrataron a Chuck Knox como adestrador principal. En 1983, os Seahawks estaban a pelexar por unha praza de playoff cun récord de 6-6. Entón, na xornada 13, derrotaron aos Kansas City Chiefs 51-48 no Kingdome, comezando a súa serie vitoriosa. Gañarían dous do seu tres seguintes partidos para conseguir a primeira praza de playoffs da súa historia. Nas wild-card os Seahawks derrotaron aos Denver Broncos e o seu quarterback John Elway 31-7. A semana seguinte, no Miami Orange Bowl, os Seahawks conseguiron 66 iardas en cinco xogadas que finalizaron cun touchdown gañador para a vitoria 27-20 sobre os Miami Dolphins e o seu quarterback rookie Dan Mariño. A milagrosa tempada dos Seahawks acabou na final da AFC ante os ao cabo vencedores da Superbowl XVIII, Os Angeles Raiders, por 30-14. A pesar de que a tempada de 1983 terminou cunha nota agre, foi a primeira tempada grande dos Seahawks, xa que Curt Warner foi nomeado Rookie do ano da AFC, e Chuck Knox foi elixido adestrador do ano da AFC. En 1984 os Seahawks lograrían a sorprendente marca 12-4 estando a piques de ser campiones divisionales, naquela tempada os Hawks esmagarían 45-0 aos Kansas City Chiefs en Kingdome onde devolveron 4 intercepciones a TD, 2 delas por Dave Brown que é un recoerd na NFL. Pero os Chiefs vingáronse e derrotáronos no Arrowhead Stadium por 34-7. Aquela derrota influíu en que Seattle non gañase a AFC Oeste, título ganaro polos Denver Broncos. Os Hawks tiveron que xogar o wilcard da AFC ante Os Angeles Raiders onde gañaron 13-7 n Kingdome en vinganza pola final de conferencia pasada pero logo caerían en Miami ante os Miami Dolphins por 31-10, pero co consolo de que Kenny Easley foi defensivo do ano e Chuck Knox como coach do ano na NFL. O terrible daquela tempada foi o xeonllo esnaquizado de Curt Warner nun partido ante Os Angeles Raiders durante a tempada regular tendo que volver xogar xa en 1985.
En 1988, Ken Behring comprou o club aos seus propietarios orixinais, a familia Nordstrom. Un ano despois nomeou o adestrador principal dos Angeles Raiders, Tom Flores, presidente do equipo e director xeral. Cabe destacar que a maioría dos xogadores que pertencen ao Ring of Honor, que é o Salón da Fama dos Seahawks son dos anos 80 como o receptor Steve Largent, o corredor Curt Warner, o mariscal Dave Krieg e os defensivos Jacob Green (líder de capturas da historia do equipo), Dave Brown (líder en intercepciones), Kenny Easley (Defensivo máis valioso da tempada 1984) e o Coach Chuck Knox.
Os anos perdidos (1992-1998) Estes anos resultarían ser os máis tumultuosos da historia da franquía até o día de hoxe. 1991 sería o último ano como adestrador principal dos Seahawks para Chuck Knox. Tras finalizar cun rexistro de 7-9, dimitiu para volver a Los Angeles Rams. O presidente e director xeral Tom Flores asumiu os labores de adestrador principal para a tempada de 1992. O veterano quarterback Dave Krieg abandonou o equipo en 1992 e foi substituído por tres quarterbacks diferentes (Dan McGuire, elixido en primeira rolda do draft, Stan Gelbaugh e Kelly Stoufer). 1992 tamén foi o peor ano para os Seahakws, cun rexistro de 2 vitorias e 14 derrotas. A única boa noticia dese ano foi o nomeamento do defensive tackle Cortez Kennedy como Xogador defensivo do ano na NFL.
En 1993, os Seahawks elixiron a Rick Mirer, da Universidade de Notre Dáme, en segunda rolda do draft, coa esperanza de que se convertese no quearterback do futuro para a franquía. Mirer parecía rumbo á fama cando compartiu o premio ao Rookie ofensivo do ano da NFL co seu compañeiro Jerome Bettis no seu primeiro ano. A esperanza desvaneceuse cando a súa inconsistente xogo no tres tempadas seguintes levoulle ao banco en moitas ocasións, e finalmente foi traspasado aos Chicago Bears en 1996. Os Seahawks disputaron tres partidos no próximo Husky Stadium no campus de laUniversidad de Washington, despois de que unha tella caese sobre o Kingdome en 1994. Tras regresar a este, o equipo finalizou cun rexistro de 6-10; Tom Flores renunciou ao seu cargo de adestrador e volveu aos labores de director xeral. Substituíulle o adestrador da Universidade de Miami Dennis Erickson.
En xaneiro de 1996, o propietario do equipo, Ken Behring, anunciou que trasladaría a franquía aos Angeles, onde o equipo xogaría no Anaheim Stadium. Behring argüíu razóns de seguridade (especialmente a integridade do edificio en caso dun terremoto) para romper o alugamento con King County. Con todo, os sismólogos non atoparon fundamento na teoría de Behring. Ademais, a zona dos Ánxeles é máis propensa aos terremotos que Seattle. Aínda que Behring levou as operacións do equipo a Anaheim, os seus plans dun traslado completo deron ao traste cando os avogados descubriron que os Seahawks estaban atados ao Kingdom até 2005. Vendo os seus esforzos por recolocar a franquía frustrados, Behring decidiu vendela. Atopouse un comprador potencial no cofundador de Microsoft Paul Allen, que chegou a un acordo de compra pero só no caso de que se construíse un novo estadio. Despois de custear unha elección estatal para o financiamento do estadio, a construción deste foi aprobada e Allen comprou o equipo.
Co novo propietario, Bob Whitsitt foi elixido presidente do club, e trouxéronse xogadores de renome como Chad Brown, Warren Moon e Ricky Watters coa esperanza de que se pechou un capítulo na historia da franquía. O que seguiu foi tamén mediocre, co equipo incapaz de superar o 50% de vitorias nos dous anos seguintes, ambos cun rexistro de 8-8. Isto levou ao adestrador principal Dennis Erickson a ser despedido ao final da tempada de 1998. Este período non extuvo exento de momentos memorables, como o "field goal pantasma" de Vinny Testaverde no último partido da liga regular, un lendario erro oficial que xogou un importante papel na reinstauración da repetición de xogadas na NFL.
A era de Mike Holmgren (1999-?) 1999-2001