Mar Caspio

O Mar Caspio é a masa de auga pechada máis grande do mundo, a miúdo descrita como o lago máis grande do mundo ou un mar en toda regra. É unha conca endorreica situada entre Europa e Asia: ao leste do Cáucaso, ao oeste da ampla estepa da Asia Central, ao sur das fértiles chairas do sur de Rusia na Europa Oriental e ao norte da montañosa meseta iraniana da Asia Occidental. miniatura|Stenka Razin (Vasily Surikov, 1906) Ten unha superficie de 371 000 km2 (excluída a lagoa altamente salina de Kara Bogaz Gol, ao leste), unha superficie aproximadamente igual á do Xapón, cun volume de 78 200 km3Lake Profile: Caspian Sea. LakeNet. con características comúns tanto cos mares como cos lagos. A miúdo é considerado o lago maior do mundo, aínda que non é de auga doce senón salgada.

Ten numerosas Illas, a maior das cales é a de Ogurja Ada, que ten 47 quilómetros de lonxitude; cara ao norte a maioría das illas son pequenas e deshabitadas.

Ten unha salinidade de aproximadamente o 1,2% (12 g/L), ao redor dun terzo da salinidade media da auga do mar.

Limita ao nordés con Kazakhstán, ao noroeste con Rusia, ao suroeste con Azerbaidján, ao sur con Irán e ao sueste con Turcomenistán. O mar esténdese 1200 km de norte a sur, cunha anchura media de 320 km. A súa cobertura bruta é de 386 400 km2 e a superficie está a uns 27 m por baixo do nivel do mar. O seu principal caudal de auga doce é o Volga, o río máis longo de Europa, entra polo extremo norte, pouco profundo. Dúas concas profundas forman as súas zonas central e meridional. Estas dan lugar a diferenzas horizontais de temperatura, salinidade e ecoloxía. O fondo mariño do sur alcanza os 1023 m por baixo do nivel do mar, o que constitúe a segunda depresión natural non oceánica máis baixa da Terra despois do lago Baikal (-1180 m). Os relatos escritos dos antigos habitantes da súa costa percibían o mar Caspio como un océano, probablemente debido á súa salinidade e gran tamaño. Cunha superficie de 371 000 km2, o mar Caspio é case cinco veces máis grande que o lago Superior, 82 000 km². O mar Caspio alberga unha gran variedade de especies e é famoso polas súas industrias do caviar e do petróleo. A contaminación provocada pola industria petroleira e as presas dos ríos que desembocan nel prexudicaron a súa ecoloxía. Prevese que durante o século XXI a profundidade do mar diminuirá entre 9 e 18 m debido ao quecemento global e ao proceso de desertificación, provocando un ecocidio.

Na antigüidade, coñecíase como o océano Hircaniano ou tamén mar Khazar e mar Khvalisian. Etimoloxía Segundo o historiador grego Estrabón, o nome do Mar Caspio suponse que derivou da palabra sánscrita Kashyap, nome dun antigo sabio indio, tal como cren os hindús.

Entre os gregos e os persas antigos era coñecido como o océano Hircania. Para os persas antigos, así como no moderno Irán, é coñecido como o mar Gilan (en persa: گیلان). Os indios chamábanlle Kashyap Sagar. Nos países de lingua turca coñécese como o mar Xázaro. Antigas fontes rusas referíanse como o mar Khvalyn (Khvalynian) (Хвалынское море / Хвалисское море) e despois os habitantes de Khwarezm como mar Khvalis. As antigas fontes árabes refírense a el como بحر جیلان Gilan Bahr.

O nome do mar deriva da palabra "caspiano" (arameo: Kspy, grego: Kaspioi, persa: کاسپی) nome do xentilicio dun antigo pobo que habitaba ao suroeste do lago, na actual Transcaucasia.Caspian Sea in Encyclopædia Britannica. O xeógrafo e historiador grego Estrabón escribiu do territorio caspio na Albania caucásica chamada así en honor á tribo caspiana, como tamén o foi co lago; pero que esta xente xa non existe. É máis, as "portas Caspias", nome dunha rexión da Provincia de Teherán en Irán podería indicar que a tribo emigrou ao sur do mar. A cidade iraniana Qazvín comparte a raíz do seu nome co do mar. De feito, o nome tradicional en árabe para o mar é Bahr al-Qazwin (Mar de Qazvin).Iran (5th ed., 2008), by Andrew Burke and Mark Elliott, p. 28 , Lonely Planet Publications, ISBN 978-1-74104-293-1

A denominación do mar Caspio nas linguas turcas é Hazar Denz en turcomán, Xəzər dənizi en azerí, e Hazar Deniz en turco. En todos estes idiomas, a segunda palabra simplemente significa "mar" e a primeira refírese aos históricos xázaros turcos, que tiveron un extenso imperio ao norte do mar Caspio, entre os séculos VII e X.

Características O mar Caspio é un dos menores mares do mundo. Segundo os científicos, ten características tanto dun lago coma dun mar. Cunha superficie de case 400 mil km², ten 1.200 quilómetros de longo e 450 de largura máximas, representa o máis importante mar interior do mundo. A pesar diso, non ten o estatuto xurídico dun mar. A súa profundidade media é de 180 metros, cunha cota máxima de 1.025 metros, e a súa extensión costeira é de case 7.000 km.

O mar Caspio contén unha gran cantidade de esturión, do cal se extraen as ovas para as transformar en caviar. Como consecuencia, a súa pesca excesiva ameaza esa poboación. Recentes investigacións anunciaron a presenza de reservas de petróleo nas profundidades deste marhttp://sociedad.elpais.com/sociedad/2007/06/29/actualidad/1183068005_850215.html.

Os ríos Volga e mais Ural desaugan no mar Caspio, que se conecta ao mar de Azov pola canle Volga-Don.

Mais o mar Caspio non recibe soamente auga da cunca do Volga: a contaminación resultante de case a metade da poboación rusa e dun terzo da produción industrial e agrícola das áreas do río Volga explica os elevados niveis de contaminación en case toda a cunca hidrográfica. A falta de preocupación ambiental no período soviético foron un dos factores da degradación do mar Caspio. Formación O mar Caspio é na súa conca sur, do mesmo xeito que o mar Negro, un vestixio do antigo mar Paratethys. O seu leito mariño é, xa que logo, un basalto oceánico estándar e non un corpo de granito continental Calcúlase que ten uns 30 millóns de anos,Caspian Sea: Largest Inland Body of Water - Live Science e quedou encaixonado no Mioceno tardío, fai uns 5,5 millóns de anos, debido ao levantamento tectónico e ao descenso do nivel do mar. O mar Caspio era un lago endorreico relativamente pequeno durante o Plioceno, pero a súa superficie quintuplicouse na época da transición Plioceno-Plistoceno. Durante os períodos climáticos cálidos e secos, o mar sen saída o mar case se secou, depositando sedimentos evaporíticos como a halita que quedaron cubertos por depósitos impulsados ​​polo vento e selaban como sumidoiro de evaporita cando os climas frescos e húmidos enchían a cunca. (No mar Mediterráneo subxacen xacementos evaporíticos comparables.) Debido á afluencia actual de auga doce no norte, a auga do mar Caspio é case doce nas súas porcións setentrionais, volvéndose máis salobre cara ao sur. É máis salina na beira iraniana, onde a conca de captación achega pouco caudal. Actualmente, a salinidade media do Caspio é un terzo da dos océanos da Terra. O Garabogazköl que se secou cando se bloqueou o fluxo de auga desde o Caspio principal na década de 1980, pero que se restableceu desde entón, supera de forma rutineira a salinidade oceánica nun factor de 10. Xeografía miniatura|Zona ao redor do mar Caspio. A zona amarela indica a área (aproximada) de drenaxe O mar Caspio é a maior masa de auga interior do mundo por superficie e representa entre o 40 e o 44% do total das augas lacustres do planeta, e ocupa unha superficie maior que Alemaña. As costas do Caspio son compartidas por Azerbaidján, Irán, Kazakhstán, Rusia e Turkmenistán. O Caspio divídese en tres rexións físicas distintas: o Caspio setentrional, o Caspio medio e o Caspio meridional.. O límite norte-medio é o limiar de Mangyshlak e atravesa a Illa de Chechena e o cabo Tiub-Karagan. O límite medio-sur é o limiar de Apsheron, un limiar de orixe tectónica entre o continente eurasiático e un remanente oceánico, que atravesa a illa de Zhiloi e o cabo Kuuli. A baía de Garabogazköl é a entrada salina oriental do Caspio, que forma parte de Turkmenistán e en ocasións foi un lago por dereito propio debido ao istmo que a separa do Caspio.

As diferenzas entre as tres rexións son dramáticas. O Caspio setentrional só inclúe a plataforma do Caspio, e é moi pouco profundo; representa menos do 1% do volume total da auga, cunha profundidade media de só 5 a 6 m. O mar descende notablemente cara ao Caspio Medio, onde a profundidade media é de 190 m. O Caspio meridional é o máis profundo, con profundidades oceánicas de máis de 1000 m, superando amplamente a profundidade doutros mares rexionais, como o Golfo Pérsico. O Caspio Medio e o Caspio Meridional representan o 33% e o 66% do volume total da auga, respectivamente. A parte setentrional do mar Caspio adoita conxelarse no inverno, e nos invernos máis fríos tamén se forma xeo no sur..

Máis de 130 ríos desembocan no Caspio, sendo o río Volga o máis caudaloso destes. Un segundo afluente, o río Ural, flúe desde o norte, e o Kura desde o oeste. No pasado, o Amu Daria (O Oxus grego) da Asia Central, no leste, cambiaba a miúdo de curso para desembocar no Caspio a través dun leito hoxe desecado chamado río Uzboy, do mesmo xeito que o Sir Daria, máis ao norte. O Caspio ten varias illas pequenas, situadas principalmente no norte, cunha superficie colectiva de aproximadamente 2000 km². Xunto ao Caspio setentrional atópase a Depresión do Caspio, unha rexión que esta a 27 m por baixo do nivel do mar.Caspian Sea: General background As estepas da Asia Central esténdense pola costa nordés, mentres que as montañas do Gran Cáucaso abrazan a beira occidental. Os biomas do norte e do leste caracterízanse por desertos continentais fríos. Pola contra, o clima do suroeste e o sur adoita ser cálido, con elevacións desiguais debidas a unha mestura de terras altas e cordilleiras; os drásticos cambios climáticos no Caspio deron lugar a unha gran biodiversidade na rexión.

O mar Caspio ten numerosas illas preto das costas, pero ningunha nas partes máis profundas do mar. Ogurja Ada é a illa máis grande. Ten unha lonxitude de 42 km e por ela deambulan libremente gacelas. No Caspio setentrional, a maioría das illas son pequenas e deshabitadas, como o arquipélago Tiuleni, unha Área importante para a conservación das aves (AICA). Clima O clima do mar Caspio é variable: o clima desértico frío (BWk), o clima semiárido frío (BSk) e o clima continental húmido (Dsa, Dfa) están presentes nas partes setentrionais do mar Caspio, mentres que o clima mediterráneo (Csa) e o clima subtropical húmido (Cfa) están presentes nas partes meridionais do mar Caspio. Hidroloxía miniatura|Mar Caspio preto de Aktau, rexión de Mangystau, Kazakhstán

O Caspio presenta características comúns a mares e lagos. Adoita considerarse o lago máis grande do mundo, aínda que non é de auga doce: a súa salinidade do 1,2% clasifícao entre as masas de auga salobre.

Contén aproximadamente 3,5 veces máis auga, en volume, que os cinco Grandes Lagos de Norteamérica xuntos. O río Volga (aproximadamente o 80% da afluencia) e o río Ural descargan no mar Caspio, pero non ten outra saída natural que a evaporación. Así pois, o ecosistema do Caspio é unha conca endorreica, cunha historia propia do nivel do mar que é independente do nivel eustático dos océanos do mundo.

O nivel do mar do Caspio baixou e subido, a miúdo rapidamente, moitas veces ao longo dos séculos. Algúns historiadores rusos afirman que unha subida na Idade Media do Caspio, quizais causada polo cambio do río Amu Daria na súa afluencia ao Caspio entre os séculos XIII e XVI, provocou a inundación das cidades costeiras de Khazaria, como Atil. En 2004, o nivel da auga estaba 28 m por baixo do nivel do mar.