A República (en grego: Περὶ πολιτείας Perì politeías, «Da constitución» ou simplemente Πολιτεία Politeía, «A Constitución») é un diálogo socrático de Platón, escrito aproximadamente no 360 a. C.. É un traballo influente na filosofía e na teoría política, e quizais o mellor traballo coñecido de Platón.
Localización miniatura|dereita|Busto de Platón, copia romana. A escena do diálogo é a casa de Polemarco no Pireo, un porto-cidade unido a Atenas polos Muros Longos. Sócrates non se afacía a ir fóra de Atenas con regularidade. O diálogo enteiro é relatado por Sócrates o día despois de que isto ocorrese en realidade - posiblemente con Timeo, Hermócrates, Critias, e outra persoa sen nome, pero esta interpretación é algo incerta.
Personaxes Sócrates Céfalo, un fabricante de armas ancián, propietario da casa onde se produce o diálogo. Está satisfeito por ter acumulado bens materiais durante toda a súa vida, defende que niso é onde reside a xustiza e a felicidade Trasímaco, un sofista; foi un discípulo de Sócrates que inicia a discusión e que sostén ao comezo (Libro I) que a xustiza é o que máis lle convén ao máis forte. Glaucón, discípulo de Sócrates que l acompaña á casa de Céfalo. Adeimanto. Polemarco, fillo de Céfalo e discípulo de Sócrates. Clitofonte, discípulo de Sócrates, o amigo de Trasímaco quen interrompe a discusión. Carmantides, discípulo de Sócrates, outro fillo de Céfalo.
Hai tres personaxes silenciosos, os fillos de Céfalo: Lisias o orador e Eutidemo e Nicerato.
Historia das edicións da República É unha das obras máis extensas de Platón. Na clasificación de Trasilo, ocupa o segundo lugar da oitava tetraloxía. O libro está dividido en dez partes; esta división, que non segue o curso natural da obra, posiblemente é debida a críticas de Alexandría. Segundo Cicéron (As Leis, II, 6), a República é o primeiro libro de filosofía política grega.
Pero Platón foi acusado de plaxio por Aristóxeno debido ás similitudes con Antilogikoi ou Peri politeias de Protágoras (Dióxenes, III, 37). Estes elementos mostrarían que os diferentes libros da República foron escritos en épocas diferentes. Parece así que a primeira e a décima entregas non pertencían ao plano primitivo da obra. Pero a unidade do conxunto parece contradicir esta tese.
Análise da obra miniatura|dereita|A República de Platón, 1713 Libro I Mentres visitan o Pireo con Glaucón, Polemarco pídelle a Sócrates que se una a el para unha celebración. Entón Sócrates pregúntalle a Céfalo, Polemarco e Trasímaco as súas definicións de xustiza. Céfalo define a xustiza como dar a cada un o que é debido. Polemarco di que a xustiza é "a arte de dar bondade ós amigos e maldade ós inimigos". Trasímaco á súa vez proclama "xustiza non é nada máis que o interese do máis forte". Sócrates desbarata as súas definicións e di que é o seu beneficio ser xusto e un inconveniente ser inxusto. O primeiro libro remata en aporía sobre a súa esencia.
Libro II Este libro é esencial porque Platón pon na boca do seu irmán Adeimanto e Glaucón a mesma argumentación que a de Trasímaco. Platón quere por aí dar o máximo de forza e intentar refutar coa máxima claridade posible as posicións do sofista. Toda a República pode ata ser comprendida como unha resposta á argumentación que desenvolven os irmáns de Platón e como unha refutación da tese segundo a cal a inxustiza é preferible á xustiza. En efecto, os irmáns distinguen tres tipos de ben: o que gusta para o que é, o que se gusta só para as súas consecuencias, e o que gusta para o que é e para as súas consecuencias.
Entón segundo a opinión pública, a xustiza formaría parte do segundo grupo. Son as honras que son investigados. Para desenvolver isto, demostran que cada ser tende a volverse inxusto, e que o home inventou a xustiza só porque algúns son incapaces de ser inxustos e sofren as malas accións da inxustiza doutros sen poder gozar diso de praceres.
Libro III Este libro constitúe o principio da definición da xustiza na República de Estudo. Sócrates vaise de dúas ideas. Primeiro é necesario comprender o que é a xustiza na Cidade antes de comprender o que é no individuo. Fará falta pois para isto expor a natureza e as características da xustiza na Cidade ou máis exactamente mostrar o que é a xustiza nas Polis. Sócrates vai ademais a expor o nacemento da Cidade xusta no curso do que conveu chamar o "poleoxénese" (do grego polis, citando e sendo xénese, nacemento.
No curso desta exposición Sócrates negocia a educación que lles dá aos futuros gardiáns da Cidade ideal que, neste diálogo, Platón intenta establecer. É en primeiro lugar cuestión da censura da poesía. A representación tradicional de Hades como un lugar de sufrimentos debe ser evitado custe o que custe, porque non é " nin verdadeiramente nin útil para futuros guerreiros " (386b. Foi dito para este suxeito que os poetas serán rogados " de punza atopar malos que lles borrabamos " (387a. Máis xeralmente, a morte debe ser indiferente ao home que debe vivir libre e por conseguinte temer máis que toda a escravitude. Así, os pasos pasaxes de Iliade por exemplo, expondo os queixumes de Achille, deben ser censurados, porque mostran aos heroes en posturas indignas do home valente ao que debe crear a Cidade. A mentira debe ser prohibida na Cidade, e reservada para os xefes - facer o ben, evidentemente. Ademais, ao ser a temperanza unha das virtudes esenciais, non podemos deixar aos guerreiros gustar as riquezas, o alimento ou o viño - e hai que pois, aquí aínda, recorrer á censura. Está no final categoricamente prohibido mostrar unha debilidade calquera dos deuses ou dos heroes, que deben ser uns modelos para os homes. Tamén, non podemos tolerar aos que pretenden nos seus escritos que os inxustos sexan felices ao contrario das persoas xustas.
Vén logo un exame da forma dos discursos poéticos, que poden ser ou sexa totalmente ficticios, ou sexa realistas, ou aínda mesturar estes dous xéneros. Entón, na Cidade, cada home ten un papel único, ben determinado, a xogar, así non podemos deixar aos gardiáns ter afacerse a formas de imitacións, ou ata a mesturas con realismo (" porque non hai en absoluto na nosa casa de home dobre nin múltiple ", 397). Só o home honrado é necesario ser representado, baixo unha forma tan austera como posible, porque nesta Cidade, " apunta á utilidade " (398b)
Vén entón o estudo do xeito de cantar o texto poético, e do xeito de acompañalo. Para quedar coherente coas eleccións precedentes, non podemos aceptar unha harmonía lastimeira, e por conseguinte, os sós instrumentos útiles - e pois aceptados - na Cidade serán a lira e cítara, e aos campos, o syrinx. Con estas disposicións, ", sen percibirnos, purificamos a cidade onde, deseguido, diciamos entregada á blandura " (399d. Queda no *entanto proseguir neste sentido polo estudo dos ritmos, que deben ser propicios á vida ordenada e valente. Tal censura é estendida a todos os dominios artísticos e ata ao artesanado; non deben ser admitido así na Cidade como os que crearán belas cousas, porque necesariamente proveñen do Ben, e son así as únicas dignas.
Finalmente aborda brevemente (arredor de 403a) o problema do amor, que debe, coa fin de ser verdadeiro, afastarse mentres sexa posible do amor sexual. Sócrates discute tanto a medicina e sobre o médico neste libro.
Libro IV O libro IV ten un significado totalmente particular porque negocia a natureza da xustiza no individuo. Segundo Adimante, os gardiáns non poden ser felices segundo o que precede. Contrariamente a outros individuos, non poden ter ningún proveito persoal. Segundo Sócrates, " a felicidade debe pertencer ao grao máis alto no estado enteiro ". Un estado xusto é un estado feliz? Trátase de facer posible a " parte de felicidade que corresponda a cada clase ". Riqueza e pobreza son elas ambas as prexudiciais. Hai que atopar o medio xusto.
Volta con Glaucon ao problema da xustiza. (427 c) Enunciación das catro virtudes cardinais da Cidade: unha Cidade é perfectamente boa se é sabia, valente, amornada e xusta. A sabedoría apóiase no coñecemento e os consellos bos. " É polo que está na cabeza e manda, que un estado fundado segundo a natureza debe, en conxunto, ser sabio. " A coraxe concirne aos soldados: " mesmo é por unha partida que un estado é valente, pola razón para que nesta partida, posúa unha virtude limpa que salvagarda de modo constante o xuízo sobre as cousas que hai que temer e sobre a súa natureza, cousas e natureza das cousas que son o que a decretado o lexislador no curso da educación ". O respecto das leis debe permitir " a salvagardara da opinión crea pola lei, por medio da educación, concernindo ás mesmas cousas que teñen que temer e a súa natureza ". A temperanza é " unha sorte de arranxo ordenado. É unha mestría con respecto a certos praceres e desexos ". Si se trata, cun xeito certo, de ser máis forte que. Observación: está de alí para o Estado como para a alma: a mellor partida debe ter autoridade sobre a partida máis débil. Así o pequeno número, dominado polo pensamento debe guiar o gran número, que está dominado polos desexos. A temperanza é harmonía: desprégase sobre o Estado enteiro para aquel que houbese " identidade de opinión entre os que mandan e os que son mandados sobre o punto de saber cales son aqueles a quen o mando debe pertencer. " A temperanza debe atar sabedoría e coraxe. A xustiza " é o que confire sobre a temperanza, a coraxe e a sabedoría, a capacidade de producirse e garante a salvagardar da súa existencia ". A xustiza no individuo é comparable á xustiza nun Estado: " Entre un home xusto e un estado xusto, non haberá ningunha diferenza por informe á forma mesma da xustiza.
A xustiza no individuo (433); análise do desexo (437) " cada desexo é desexo só de cada unha das cousas e naturalmente é o seu desexo; pero que o obxecto tivéseo como tal ou tal outra calidade, son alí circunstancias sobreañadidas. " Conflitos da alma: podemos considerar dúas funcións da alma: o un razoante, o outro irrazonable. A función razoante debe mandar á parte impetuosa. A función mediadora, ou temperanza, debe soster o partido da razón... A inxustiza é presentada como unha enfermidade da alma: é unha disensión que se eleva nas tres funcións. Non podemos dicir que é máis vantaxoso cometer a inxustiza. Os cinco modos de constitución política presentan os cinco modos posibles da alma.
Neste libro, falamos tamén dunha mentira que a cidade podería facer crer no pobo co fin de que non se perda a perfección da cidade. Sería contado ao pobo que veñen da Terra, e que debese protexela coma se fose a súa nai. Ademais, como cada un vén da Terra, tería unha alma de ouro, de prata, ou de bronce: Gardián da cidade, Prata: Comerciante ou artesán, Bronce . E é enunciado que se un retoño de cobre ou de prata debese nacer dun gardián, debería ser devolto os seus, e á inversa se un retoño de prata ou de ouro nacese en casa dun cultivador, debía ser enviado entre os gardiáns.
Libro V