Ban Chiang é un xacemento arqueolóxico no distrito Nong Han, provincia de Udon Thani, terra de Udon Thani. É Patrimonio da Humanidade da UNESCO desde 1992. O xacemento descubríuse no ano 1957, aínda que as primeiras escavacións de tipo científico non se iniciaron ata 1967, despois de que no ano 1966 se localizaron algúns restos na superficie do xacemento, o sitio atraeu interese por primeira vez debido á súa antiga cerámica pintada de vermello. Ademais, Ban Chiang é un sitio significativo coñecido polas súas evidencias arqueolóxicas da agricultura primitiva e a súa forte influencia cultural representada a través de obras de arte que se ven especificamente na cerámica pintada de vermello. A longa historia do sitio e a artesanía do metal de Ban Chiang mostran os cambios biolóxicos e culturais ao longo do tempo e as súas influencias na comunidade. Gañou atención internacional en 2008 cando o Departamento de Xustiza dos Estados Unidos, tras unha investigación encuberta iniciada en 2003, rexistrou varios museos polo seu papel no tráfico de antigüidades de Ban Chiang.
O sitio declarouse Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1992 segundo o criterio III, que describe un sitio que "porta un testemuño único ou polo menos excepcional dunha tradición cultural ou dunha civilización que está viva ou desapareceu".
Descubrimento Os aldeáns descubriran parte da cerámica en anos anteriores sen saber a súa idade ou importancia histórica. En agosto de 1966, Steve Young, un estudante de ciencias políticas no Harvard College, vivía na aldea realizando entrevistas para a súa tese de honra de último ano. Young, falante da lingua tailandesa, coñecía o traballo de Wilhelm Solheim e a súa teoría sobre as posibles orixes antigas da civilización no Sueste Asiático. Un día, mentres camiñaba por un camiño en Ban Chiang co seu asistente, un profesor de arte na escola da aldea, Young tropezou coa raíz dunha árbore de kapok vermella (Bombax ceiba) e caeu de bruzos no camiño de terra. Debaixo del estaban expostas as partes superiores de xerras de cerámica pequenas e medianas. Young recoñeceu que as potas de barro sen esmaltar cociñáranse a baixa temperatura e eran bastante antigas, pero que os deseños aplicados á superficie dos recipientes eran únicos. Levou mostras de potes á princesa Phanthip Chumbote no museo privado do Palacio de Suan Pakkad en Bangkok e a Chin Yu Di do Departamento de Belas Artes do goberno tailandés. Máis tarde, Elisabeth Lyons, historiadora da arte do persoal da Fundación Ford, enviou fragmentos de cerámica de Ban Chiang á Universidade de Pensilvania para datalos Desafortunadamente, a publicidade temperá, a beleza das potas e a crenza de que tiñan miles de anos de antigüidade levaron a unha ávida recollida e ao consecuente saqueo por parte dos aldeáns.Southeast Asia: A Past Regained (Hardcover ed.). Alexandria VA: Time-Life Books. 1995. pp. 25–32. .
Arqueoloxía esquerda|miniatura|Cunca, do xacemento de Ban Chiang, cerámica pintada, altura: 32 cm, diámetro: 31 cm O Departamento de Belas Artes de Tailandia realizou varias pequenas escavacións durante a década de 1960 e principios da de 1970. Estas escavacións revelaron esqueletos, artefactos de bronce e unha gran cantidade de potas. Tamén se atoparon fragmentos de arroz, o que leva a crer que os colonos da Idade de Bronce eran probablemente agricultores. As tumbas máis antigas do xacemento non inclúen artefactos de bronce e, polo tanto, pertencen a unha cultura Neolítica; As tumbas máis recentes datan da Idade de Ferro.
A data para a ocupación do sitio, sitúase despois do 2500 a.C. para os niveis máis antigos e chegando ata o 300 d.C. para os restos máis recentes.
Exhumáronse numerosos esqueletos durante as escavacións. Estes esqueletos estaban acompañados por diversos artefactos funerarios, que consistían en obxectos de bronce, así como un gran número de obxectos cerámicos decorados con motivos xeométricos incisos en vermello e negro sobre o fondo rosado da cerámica.
Os depósitos funerarios pódense dividir en tres períodos distintos. O primeiro período, o máis antigo, abrangue desde o 2500 ata o 1000 a.C. O período medio abrangue o último milenio, mentres que o período recente abarcaría ata o 300 d.C.
A produción de obxectos de bronce está probada polo menos desde o Período Intermedio. Non obstante, os achados na zona puxeron en dúbida a visión historiográfica tradicional de que o descubrimento do bronce se orixinou no Próximo Oriente, xa que algúns restos atopados en Ban Chiang datan do 4500 a.C. As fermosas cerámicas adornadas con motivos en espiral pertencen ao período posterior.
Notas
Referencias
Véxase tamén
Outros artigos Patrimonio da Humanidade en Tailandia
Ligazóns externas UNESCO world heritage listing
Categoría:Patrimonio da Humanidade en Tailandia