A illa Floreana é unha illa meridional do arquipélago das Galápagos, en Ecuador. A illa ten unha superficie de 173 km². Formouse por unha erupción volcánica. O punto máis alto da illa é o Cerro Pajas, con 640 m, que tamén é o punto máis alto dun volcán, como a maioría das illas máis pequenas das Galápagos. A illa ten unha poboación duns 100 habitantes.
Etimoloxía Floreana, ás veces escrita como Floriana, recibe o seu nome na honra de Juan José Flores, o primeiro presidente de Ecuador. Foi durante a presidencia de Flores que Ecuador tomou posesión do arquipélago. A illa era coñecida anteriormente en español como illa Mercedes, ás veces corrompida como Mascarenas, na honra da esposa de Flores, Mercedes Jijón. Tamén era coñecida como Santa María, pola Virxe María e o Santa María, un dos barcos de Cristovo Colón durante a súa viaxe inicial. A illa Pinta conmemora do mesmo xeito outro dos seus barcos.
O pirata inglés William Ambrosia Cowley aparentemente non cartografou nin nomeou esta illa nos seus relatos do século XVII sobre as Galápagos, pero o capitán británico James Colnett malinterpretou algúns dos mapas de Cowley e en 1793 deulle a Floreana o nome de King Charles e illa Charles, que Cowley lle dera á illa Española na honra do rei Carlos II de Inglaterra, Escocia e Irlanda (do mesmo xeito, chamou a illa de Santiago polo nome de Xacobe II de Inglaterra). Cando se usa, o nome de illa Charles segue aplicándose debido á mala colocación de Colnett en lugar da intención orixinal de Cowley.
Historia Debido á súa superficie relativamente plana e á doada provisión de auga doce, plantas e animais, Floreana era unha parada favorita para os baleeiros e outros visitantes das Galápagos. Desde o século XIX, os baleeiros gardaban un barril de madeira na baía de Correos (Post Office Bay), para que o correo puidese ser recollido e entregado ao seu destino polos barcos no seu camiño de volta a casa, principalmente a Europa e aos Estados Unidos de América. As cartas e as tarxetas aínda se colocan no barril sen ningún franqueo. Os visitantes revisan as cartas e as tarxetas para entregalas en man.
En 1820, aínda coñecida como a illa Charles, foi incendiada como resultado dunha broma que saíu mal do temoneiro Thomas Chappel do barco baleeiro de Nantucket Essex. Estando no auxe da estación seca, o lume de Chappel axiña se descontrolou e varreu a illa. Ao día seguinte, a illa aínda ardía mentres o barco navegaba cara a un fondeadoiro na costa e, despois dun día enteiro de navegación, o lume aínda era visible no horizonte. Moitos anos despois, Thomas Nickerson, que fora grumete no Essex, regresou á illa Charles e atopou un ermo carbonizado: «non apareceron árbores, arbustos nin herba desde entón». Crese que o lume contribuíu á extinción dalgunhas especies que se atopaban orixinalmente na illa.
En setembro de 1835, a segunda viaxe do HMS Beagle levou a Charles Darwin á illa Charles. A tripulación do barco foi recibida por Nicholas Lawson, actuando en nome do gobernador das Galápagos, e na colonia prisión dixéronlle a Darwin que as tartarugas diferían na forma das súas cunchas dunha illa a outra, pero isto non era obvio nas illas que visitou e non se molestou en recoller as súas cunchas. Recolleu con dilixencia todos os animais e plantas e especulou sobre atopar "a partir dunha comparación futura a que distrito ou 'centro de creación' debían estar adscritos os seres organizados deste arquipélago".Keynes, R. D. ed. 2001. Charles Darwin's Beagle Diary. Cambridge: Cambridge University Press, p. 356.
O 8 de abril de 1888, o USS Albatross, un buque de investigación tripulado pola Armada asignado á Comisión de Pesca dos Estados Unidos, visitou a illa Floreana durante unha investigación de dúas semanas das illas.
En 1929, Friedrich Ritter e Dore Strauch chegaron a Guayaquil desde Berlín para estabelecerse en Floreana e enviaron cartas de volta que foron amplamente divulgadas na prensa, animando a outros a seguir o exemplo. En 1932, Heinz e Margret Wittmer chegaron co seu fillo Harry desde Alemaña e, pouco despois, naceu alí o seu fillo Rolf, a primeira persoa que se sabe que naceu nas Galápagos. Máis tarde, en 1932, a "baronesa" austríaca von Wagner Bosquet chegou con dous compañeiros alemáns, Robert Philippson e Rudolph Lorenz, así como o guía ecuatoriano Manuel Valdivieso Borja. Unha serie de estrañas desaparicións e mortes (incluíndo posibles asasinatos) e a partida de Strauch deixaron aos Wittmer como os únicos habitantes restantes do grupo que se establecera alí. Estabeleceron un hotel que aínda xestionan os seus descendentes. A señora Wittmer escribiu un relato das súas experiencias titulado Floreana: A Woman's Pilgrimage to the Galápagos. Mentres residía en Tahití en 1935, Georges Simenon escribiu a novela Ceux de la Soif, que relata estes acontecementos en forma ficticia. A historia publicouse por primeira vez como folletín no xornal Le Soir entre o 12 de decembro de 1936 e o 1 de xaneiro de 1937, e como novela por Gallimard en 1938. A novela de Simenon foi adaptada para a televisión en 1989 por Laurent Heynemann. Un documental que relata estes acontecementos, The Galapagos Affair, estreouse en 2013, e unha película ficticia, Eden, estreouse no Festival de Cine de Toronto en 2024. “ Inside Eden’s Star-Studded Fight for Survival: Ana de Armas, Jude Law, and More on Their Wild New Thriller” https://vanityfair.visitlink.me/l6ir9j
Asilo de la Paz, situado nas terras altas da illa Floreana, foi o lugar do primeiro asentamento humano da illaAllison Amend (2017) "In the Footsteps of Charles Darwin" The New York Times. Publicado o 20 de xuño de 2017. Data de acceso: 23 de marzo de 2020. e agora é unha das súas atraccións turísticas máis populares.E. Ruiz-Ballesteros & Brondizio, E. S. (2013). Building negotiated agreement: The emergence of community-based tourism in Floreana (Galapagos Islands). Human Organization, 323-335.
As demandas destes visitantes, dos primeiros colonos e as especies introducidas devastaron gran parte da fauna local, coa declaración de extinción da tartaruga xigante de Floreana, endémicaFitter, Julian; Fitter, Daniel; and Hosking, David. (2000) Wildlife of the Galápagos. Princeton, NJ: Princeton University Press, p.83., e a extirpación do Mimus trifasciatus, endémico, da illa (os poucos que quedan atópanse nas illas próximas de Gardiner e Champion).Fitter, Julian; Fitter, Daniel; and Hosking, David. (2000) Wildlife of the Galápagos. Princeton, NJ: Princeton University Press, p.68.
Notas
Véxase tamén
Bibliografía . . . .
Categoría:Illas Galápagos Categoría:Illas do Pacífico