Guillermo Vilas, nado en Mar da Prata, Buenos Aires, o 17 de agosto de 1952, é un extenista profesional arxentino. É considerado un dos mellores tenistas da historia do tenis arxentino e uns dos mellores deportistas arxentinos do século.
Ten ascendencia galega.
Traxectoria
Foi gañador de 62 torneos de ATP, 4 dos cales foron torneos de Grand Slam: triunfou no Torneo de Roland Garros 1977, no Aberto dos Estados Unidos 1977, o Aberto de Australia 1978, e o Aberto de Australia 1979, ademais do Masters 1974 (hoxe ATP World Tour Finals) e seis Grand Prix Championship (actualmente Masters 1000): Dous Masters de Montecarlo (1976 e 1982), dous Masters do Canadá (1974 e 1976), un Masters de Hamburgo (1978) e un Masters de Roma (1980). Tamén alcanzou outras tres veces a final de Roland Garros, e unha vez do Aberto de Australia. O único Grand Slam que non puido gañar foi Wimbledon, no cal logrou chegar aos cuartos de final en 1975 e 1976. Catalogado como o Nro. 1 e campión mundial de 1977 pola daquela prestixiosa clasificación anual de World Tennis, tamén finalizou como nº1 do Grand Prix Tennis Circuit organizado pola FIT (predecesor do actual ATP Tour) en 1974, 1975 e 1977.
É o tenista que posúe a marca de maior número de vitorias nunha soa tempada con 130 partidos gañados en 1977; ademais de posuír a marca de maior cantidade de títulos gañados (16 títulos) nunha soa tempada (1977). Ademais é o único tenista en ter a marca de maior número de partidos gañados de forma consecutiva con 46 partidos e o único xogador en gañar torneos ATP en catro continentes Europa, América (América do Sur e do Norte), África, e Asia nun mesmo ano (1977). É o sétimo xogador en lograr a maior cantidade de partidos gañados no tour profesional, totalizando 951, só detrás de Jimmy Connors, Roger Federer, Ivan Lendl, Rafael Nadal e Novak Djokovic. Por último, é o xogador que máis tempo permaneceu no segundo posto da clasificación da clasificación ATP, sen alcanzar nunca o primeiro escalafón, completando 83 semanas, aínda que existen estatísticas que permiten situalo como nº 1 en 1975 e 1977 (durante un total de 7 semanas). A devandita investigación non foi desmentida polo ATP, pero non se lle deu o número 1 co argumento de que foi nun intervalo no cal a clasificación non fora publicada, pero esa controversia nunca se resolveu favorablemente para Vilas.
En 1980 a Fundación Konex outorgoulle o Premio Konex de Platino e un Diploma ao Mérito. Logo en 1990 volveu obter o Konex, esta vez o Diploma ao Mérito como un dos 5 mellores tenistas da década 1980-1989. No ano 1991 foi incorporado ao International Tennis Hall of Fame. Recibiu tres Olimpias de ouro (1974, 1975 e 1977) e en 2010 foi premiado co Olimpia do Bicentenario como o mellor tenista arxentino da historia. No ano 2008 foi premiado pola Federación Internacional de Tenis e o Salón da Fama do Tenis Internacional co Premio de Excelencia da Copa Davis. En 2011, segundo un polémico estudo realizado polo físico Filippo Radicchi da Universidade Northwestern, quen analizou a todos os xogadores que disputaron polo menos un partido profesional entre 1968 e 2010, situou a Vilas como o cuarto mellor tenista desa etapa. En 2018 a revista estadounidense Tennis Magazine situou a Vilas como o 16° mellor tenista masculino dos últimos 50 anos, sendo o suramericano mellor colocado en devandita lista. En 2019, foi considerado o mellor deportista da cidade de Mar da Prata, de acordo coa votación de xornalistas especializados.
Biografía É fillo de Maruxa e José Roque Vilas, polo que como centos de miles de arxentinos, posúe ascendencia galega. Guillermo naceu na Cidade de Buenos Aires no Instituto do Diagnóstico e Tratamento. Dous días despois do nacemento, os Vilas retornaron á súa casa da Avenida Colón na cidade de Mar da Prata, onde os seus pequenos fillos Marcela e Guillermo transitaron a súa nenez. Vilas realizou os seus estudos primarios e secundarios no Instituto Peralta Ramos; foi un excelente alumno, destacándose sobre todo en Instrución Cívica.
O seu pai foi quen o introduciu no mundo do tenis cando tiña só cinco anos. A súa primeira raqueta foi unha Sarina Children que don Roque lle regalou. Durante as fins de semana, mentres os maiores xogaban nas canchas de po de ladrillo do Club Náutico Mar da Prata, Guillermo quedaba longas horas peloteando no frontón.
Aos once anos comezou a ser adestrado polo profesor Felipe Locicero, a quen don Roque lle confiou a carreira do seu fillo. As extensas xornadas de adestramento renderon os seus froitos en pouco tempo. En 1963, Guillermo gañou a súa primeira medalla no torneo interno do Club Náutico, sendo derrotado na final. Xa para ese entón comezaba a popularizarse o dato de "un pibe que xoga moi ben ao tenis" entre os socios do Club Náutico.
O seu primeiro certame gañouno en 1973 na súa terra natal, Buenos Aires, derrotando a Björn Borg, por abandono do sueco tras unha caída. Borg foi sempre o seu o rival máis difícil e máis motivante para Vilas, ao cal sempre lle pisou os talóns pero nunca puido superar (aínda que gañou algúns partidos contra el). Foi tamén o xogador arxentino con máis partidos gañados en dobres do ATP Tour (marca de 16), até o ano 2021 que foi superado por Horacio Zeballos. miniatura|241x241px|Guillermo Vilas en 1974. Desde a súa época de xogador, adoitaba falar de música nas entrevistas e expresaba o seu fanatismo por Luís Alberto Spinetta. Logo de coñecelo, facerse amigo (é o padriño de Dante Spinetta), e de que o músico lle musicalizara uns poemas (outra gran paixón de Willy), Vilas utilizou as súas influencias para que Spinetta gravase un disco en inglés nos Estados Unidos (previa firma dun contrato con CBS dese país) coa intención de que a carreira solista da ex Almendra lograse proxección internacional. O disco "Only Love Can Sustain" (Só o amor pode soster) foi gravado en 1978 e editado en 1980. Non tivo moita repercusión pero entrega unha xoia: “Children of the bells” (“Nenos das campás”), un poema con letra de Vilas. Pasarían 10 anos ata que Willy volvese á música, esta vez con disco propio Milnuevenoventa. Este traballo viu a luz no ano que lle dá nome, grazas ao Selo ABR S.A propiedade de Bernardo Bergeret, un dos donos da Z95 e o creador/ representante de varios grupos como "Seducidas e Abandonadas", "Jazzy Mel" e "The Sacados" (o cantante Darío Moscatelli participou no arranxo dun par de temas). En 1992 formou un grupo chamado Dr. Silva integrado ademais por dous exmiembros de Plus, un grupo de hard rock dos anos 70 (o guitarrista Xullo Sáez toca despois co Indio Solari) con tendencia hard e rock and roll.
Vilas tamén é coñecido pola súa faceta de poeta. En 1974 publicou o libro de poemas 125. En 1981 publicou Cosecha de Cuatro. En 1976 publicou Quién soy y cómo juego, unha autobiografía onde menciona as súas tácticas á hora de xogar tenis.
En 2005 foi distinguido polo vicepresidente da Nación, Daniel Scioli, coa Mención de Honra "Senador Domingo Faustino Sarmiento", nunha cerimonia que se realizou no Senado da Nación. A mención de Honra Senador Domingo Faustino Sarmiento é unha distinción que instaurou o Senado da Nación para recoñecer e estimular aos arxentinos emprendedores que se destacan en diversos campos. O acto realizouse no Salón Azul do Senado e contou coa presenza dos senadores Celso Jaque e Mercedes Oviedo, presidenta da Comisión de Saúde e Deporte, e do deputado Antonio Rattín titular da mesma comisión na Cámara baixa. Ao termo da cerimonia, Vilas recoñeceu que se trataba do "primeiro recoñecemento" oficial que recibía na súa vida, e que "é moi importante" porque creu que "nunca ía chegar".
Traxectoria deportiva
Inicios: Orange Bowl e primeiro título ATP Entre os doce e quince anos foi sumando logros. Finalista do Campionato Arxentino de Infantís, Campión Arxentino e Suramericano de Menores en dobres. En 1967, e por mor dos éxitos comezou a viaxar a Buenos Aires para adestrar no Buenos Aires Lawn Tennis e xogar Interclubes. Ese mesmo ano participou no tradicional Orange Bowl, onde se consagrou en dobres co estadounidense Jeff Austin. En 1968 volveu disputar o mesmo torneo, pero a diferenza do ano anterior no que foi eliminado en Oitavos, impúxose na final ante o mexicano Emilio Montaño por 6-4 e 6-3. En 1969 repetiu a conquista, derrotando ao local Dick Stockton no xogo decisivo. Ao dezaoito anos converteuse no número un da Arxentina.
Estes logros, sumados á incursión no circuíto internacional de maiores, e o debut na Copa Davis de 1970, déronlle un xiro completo á súa vida, posto que deixou os estudos de avogacía para dedicarse de cheo ao tenis.
En novembro de 1969 debutou no circuíto internacional de maiores, disputando o Grand Prix de Buenos Aires (sobre po de ladrillo), superando ao surafricano Frew McMillan por 7-5, 6-1 e 6-2. En 1972 disputou a súa primeira final, caendo en Cincinnati (po de ladrillo) ante Jimmy Connors por 6-3 e 6-3. A finais dese ano tamén caería na final do Buenos Aires Open con Karl Meiler. En 1973 adxudicouse o primeiro título da súa carreira, derrotando na definición de Buenos Aires (po de ladrillo), ao sueco Björn Borg por 3-6, 6-7, 6-4, 6-6 e retirou por lesión.
1974-1976: Roland Garros e N.°2 mundial esquerda|miniatura|291x291px|Vilas en 1974. O ano 1974 marcou a súa gran proxección internacional. Destacadas actuacións, incluíndo unha maratónica semifinal perdida en Roma ante Björn Borg, e as vitorias dos abertos de Gstaad, Hilversum, Louisville, Toronto, Teherán e Buenos Aires, posibilitáronlle adquirir unha notoria consideración xeral, e lograr a mellor clasificación para disputar o ATP Masters de 1974. No torneo que reuniu aos mellores da tempada xogou a un gran nivel, venceu a John Newcombe por 6-4, e 7-6, e a Björn Borg por 7-5 e 6-1 en primeira rolda. Xa na final impúxose ao romanés Ilie Năstase, gañador das últimas tres edicións, por 7-6, 6-2, 3-6 e 6-4. O triunfo de Vilas naquel Masters, pola calidade de rivais aos que enfrontou, é considerado por moitos como o maior da súa carreira. O rechamante é que sexa en céspede, superficie na que máis incómodo se sentía. Tanto "World Tennis" como Bud Collins situaron a Vilas como o segundo mellor tenista de 1974 nas súas respectivas clasificacións, detrás de Jimmy Connors.
En 1975 Vilas consolídase como unha das máximas figuras do tenis mundial: chegou á primeira final dun Grand Slam, o Roland Garros, onde foi derrotado polo sueco Björn Borg por 2-6, 3-6, 4-6. De oito finais alcanzadas ese ano, Vilas gañou cinco e perdeu tres. Tivo tamén a grande oportunidade de chegar á final do US Open, pero semilesionado en pleno partido, perdeu unha histórica semifinal ante Manuel Orantes en 5 sets logo de estar 5-0 no cuarto e ter 4 puntos de partido a favor. O propio Orantes ía lembrar anos despois: "Con 5-0 e 40-15 en contra no cuarto set, máis da metade do estadio empezouse a marchar. Dicían: "Xa está, a final mañá será Connors contra Vilas". E ao día seguinte, cando aparecín eu na pista contra Connors, pillei por sorpresa a todo o mundo, incluído eu mesmo". miniatura|314x314px|Vilas, o 20 de xullo de 1975 xogando a final do Torneo de Hilversum, o cal gañaría. Vilas gañou a tempada do Grand Prix do mesmo xeito que en 1974, e finalizou como Nº 2 da clasificación ATP. Nese mesmo ano e 1976 tamén tivo as súas actuacións máis destacadas no Campionato de Wimbledon, chegando até cuartos de final en ambos os anos, este sería, o único Grand Slam que Vilas non puido gañar.
1977-1980: Época dourada, Grand Slams e finais