Lenin

miniatura|right|239x239px|Lenin: Que é o poder soviético?. miniatura|right|239x239px|Discurso de Lenin na 3ª Internacional.

Vladimir Ilich Lenin (en ruso: Владимир Ильич Ленин; () nado Vladimir Ilich Ulianov, en ruso: Владимир Ильич Ульянов), nado o 22 de abril (xul. 10 de abril) de 1870 en Simbirsk e finado o 21 de xaneiro de 1924 en Moscova, foi un revolucionario comunista, político e teórico político ruso que serviu como líder da RSSF de Rusia dende 1917 e de presidente do Consello de Ministros da Unión Soviética dende 1922 até 1924.

Nado no seo dunha adiñeirada familia de clase media en Simbirsk, Lenin adquiriu interese pola política revolucionaria de esquerda logo da execución do seu irmán en 1887. Pouco despois ingresa na Universidade de Kazán, onde é expulsado pola súa participación en protestas antitsaristas, adicando os seguintes anos á obtención do título en dereito e á política radical, adoptando as teses do marxismo. En 1893 mudouse á daquela capital de Rusia San Petersburgo, onde continuou coa súa actividade política, converténdose nunha figura importante dentro da Unión de Loita pola Emancipación da Clase Obreira. Arrestado e exiliado a Siberia durante tres anos, consegue fuxir posteriormente cara a Europa occidental, vivindo en Alemaña, Inglaterra e Suíza. Despois da Revolución de Febreiro de 1917 na que foi derrocado o Tsar, e na que un goberno provisional asume o poder, decide regresar ao seu lar.

Como líder da facción bolxevique do Partido Obreiro Socialdemócrata Ruso, tivo un papel principal na orquestración da Revolución de Outubro en 1917, que o levou ao derrocamento do goberno provisional ruso e o establecemento da República Socialista Soviética Federativa de Rusia, o primeiro Estado constitucionalmente socialista do mundo. Inmediatamente despois, Lenin procede a aplicar as reformas socialistas, incluíndo a transferencia de propiedades e terras da coroa aos soviets de traballadores. Fronte á ameaza da invasión alemá, argumentou que Rusia debía asinar de inmediato un tratado de paz, o cal conduciu á saída dos rusos da primeira guerra mundial. En 1921 Lenin propuxo a Nova Política Económica, un sistema de capitalismo de Estado co que comezou o proceso de industrialización e recuperación da guerra civil rusa. En 1922, a R. S. S. F. de Rusia uniuse aos antigos territorios do Imperio Ruso formando a Unión Soviética. A facción bolxevique converteuse máis tarde no Partido Comunista da Unión Soviética.

Como político, Lenin era un orador carismático e convincente. Como intelectual os seus amplos desenvolvementos teóricos e filosóficos do marxismo produciron o marxismo-leninismo, unha aplicación pragmática rusa do marxismo que fai fincapé no papel fundamental desempeñado por unha vangarda política comprometida e disciplinada no proceso revolucionario, defendendo a posibilidade dunha revolución socialista nos países capitalistas menos desenvolvidos a través dunha alianza do proletariado co campesiñado rural. Lenin segue a ser hoxe en día unha figura controvertible en todo o mundo. Os seus críticos táchano de ditador, tese contrarrestada polos seus partidarios aducindo as limitacións do seu poder e considerándoo un heroe da clase obreira. Tivo ademais unha grande influencia no movemento marxista-leninista, que dende a súa morte evolucionou nunha gran variedade de escolas de pensamento como o estalinismo, o maoísmo ou o trotskismo.

Mocidade Infancia (1870-1887) O pai de Lenin, Ilya Nikolayevich Ulyanov (1831-1886), foi o cuarto e derradeiro fillo dunha parella que vivía en Astrakán. O pai de Ilya, un xastre pobre chamado Nikolai Vassilievich Ulyanov, era un servo de descendentes calmucos ou tártaros, antes de casar cunha moza calmuca analfabeta moito máis nova chamada Anna Alexeevna Smirnova cando contaba con máis de cincuenta anos. Ilya conseguiu fuxir da pobreza da súa familia grazas a súa admisión na Universidade de Kazán onde estudou matemáticas e física, conseguindo posteriormente un emprego como mestre desas sinaturas no Instituto de Penza para a nobreza en 1854. Grazas a un amigo común coñecería a unha muller chamada María Alexandrovna Blank (1835-1916), da que namoraría e coa que acabaría casando no verán de 1863. Despois de nacer nunha contorna relativamente próspera, Mariya era filla dun médico xudeu ruso chamado Alexander Dmitrievich Blank e a súa esposa xermano-sueca, Anna Ivanovna Grosschopf. Excéntrico, o doutor Blank insistira en proporcionar aos seus fillos unha boa educación, asegurando que Mariya aprendeu inglés e francés ademais de ruso e alemán, estando ademais moi versada na literatura rusa. Pouco despois da súa voda Ilya obtén traballo ensinando en Nizhny Novgorod, antes de ser nomeada para o cargo de director de escolas primarias do distrito de Simbirsk seis anos despois. Logo de cinco anos foi ascendida a Directora das escolas públicas da provincia, supervisando a fundación de máis de 450 escolas como parte dos plans do goberno para a modernización. Como resultado diso foi galardoada coa Orde de San Vladimir e dándolle unha posición de nobre hereditario. miniatura|Alexander Ulyanov, irmán máis vello de Lenin. A parella de clase media tivo dous fillos, Anna (nada en 1864) e Alexander (nado en 1868), antes do nacemento do seu terceiro, Vladimir "Volodya" Ilich (en ruso: Владимир Ильич Ульянов) o 10 de abril de 1870, que sería bautizado na próxima catedral de San Nicolao de varios días máis tarde. A eles seguiríanos outros tres irmáns: Olga (1871), Dmitry (1874) e Mariya (1878). Outro irmán, Nikolai, nacera en 1873 mais faleceu varios días despois do nacemento. Ilya era membro devoto da Igrexa ortodoxa rusa e bautizou os seus fillos nela, aínda que a súa muller Mariya, de orixe luterana, era indiferente ao cristianismo, unha visión que influíu nas crenzas dos seus fillos. Politicamente, os dous pais eran monárquicos e conservadores liberais, comprometidos coa reforma emancipadora de 1861 introducida polo reformista tsar Alexandre II, coa esperanza de que Rusia progresase do mesmo xeito que a Europa occidental; evitaban ademais asociarse con radicais políticos e non hai probas de que a policía tsarista os puxera baixo a vixilancia de pensamento subversivo. Tódolos veráns saían da súa casa na Rúa Moscova de Simbirsk e pasaban unhas vacacións nunha casa rural señorial en Kokushkino que compartían cos curmáns da familia Veretennikov, familiares de Mariya. Entre os seus irmáns, o máis próximo ao mozo Vladimir era a súa irmá Olya, a quen a miúdo mangoneaba, tendo un carácter extremadamente competitivo; ás veces podía ser destrutivo, mais polo xeral admitía o seu mal comportamento. Gran deportista, pasaba gran parte do seu tempo libre ao aire libre ou xogando ao xadrez. O seu pai insistiu en que adicase a súa vida ao estudo, o que o levou a sobresaír na escola, a Gimnazia Clásica de Simbirsk, unha institución estritamente disciplinada e conservadora. Durante os seus anos de adolescencia, Vladimir ensinaba á súa irmá máis vella na súa materia favorita, o latín, dando ademais clases particulares a un estudante da minoría étnica chuvaxe.

Ilia Ulyanov morreu dunha hemorraxia cerebral o 12 de xaneiro de 1886 cando Vladimir tiña dezaseis anos de idade. A partir de aí o seu comportamento volveuse cada vez máis errático e conflitivo, renunciando pouco despois á súa crenza en Deus e considerándose ateo. Nese momento o irmán máis vello de Vladimir, Aleksandr Ulyanov, a quen cariñosamente coñecía como Sacha, estudaba bioloxía na Universidade de San Petersburgo sendo alí galardoado en 1885 cunha medalla de ouro pola súa disertación, tralo cal foi electo na Sociedade Científico-Literaria de Universidade. Despois involucrouse na axitación política contra a monarquía absoluta do reaccionario tsar Alexandre III, que gobernaba o Imperio ruso, lendo escritos de varios autores prohibidos de esquerda, entre eles Dmitri Pisarev, Nikolay Dobrolyubov, Nikolay Chernyshevsky e Karl Marx. Axudou tamén a organizar protestas contra o goberno tsarista, uníndose a un pequeno grupo de revolucionarios socialistas que estaban empeñados en asasinar o tsar e, coa súa formación científica, foi seleccionado para construír unha bomba para o seu uso no complot. Antes de que tivesen oportunidade de levar a cabo o ataque, os conspiradores foron arrestados pola policía e levados a xuízo. O 25 de abril de 1887, Sacha foi condenado á morte na forca e o 8 de maio finalmente foi executado. A pesar da recente morte do seu pai e o seu irmán Vladimir continuou cos seus estudos, saíu da escola cunha medalla de ouro polo seu desempeño excepcional, e decidiu que quería estudar Dereito na Universidade de Kazán.

Universidade (1887-1893) Vladimir entra na Facultade de Dereito da Universidade de Kazán en agosto de 1887, mudándose a un apartamento na cidade ao cal chega en novembro a súa nai, que comezou a alugar a súa casa familiar de Simbirsk. Alí comezará a interesarse polas ideas radicais do seu irmán falecido, estando particularmente interesado na novela de Nikolai Chernyshevsky Shto delat'? (do ruso: Que facer?, 1863). Posteriormente comezaría a reunirse cunha célula secreta revolucionaria dirixida polo militante agrosocialista Lazar Bogoraz. Uniuse ao agora ilegal zemlyachestvo de Samara-Simbirsk onde foi elixido para ser o seu representante no consello secreto de zemlyachestvo universitarios, e empezou a asociarse con esquerdistas coa intención de revivir o Partido Popular pola Liberdade (Narodnaya Volya), un grupo esquerdista militante responsable da morte do tsar Alexandre II. O 4 de decembro, participou nunha manifestación para pedir a abolición do estatuto de 1884 e a relegalización das sociedades estudantís na que foi detido pola policía xunto con outros cen manifestantes. Acusado de ser un dos xefes das protestas, foi expulsado da Universidade e o Ministerio do Interior ordenou que fose posto baixo vixilancia policial e foi exiliado á leira da súa familia en Kokushkino. A partir de aquí, adicouse á voraz lectura de textos radicais, chegando a estar especialmente namorado da obra de Chernyshevsky. Á súa nai non lle gustaba o seu radicalismo e en setembro de 1888 persuadiuno para escribir ao Ministerio do Interior pedíndolles que lle permitisen estudar nunha universidade estranxeira e, aínda que rexeitou a súa petición, permitíronlle regresar a Kazán, onde se instalou no Pervaya Gora coa súa nai e o seu irmán Dmitry. miniatura|180px|esquerda|Lenin en 1887.