Theo Jansen, nado en Scheveningen-A Haia, Países Baixos o 14 (ou o 17 segundo a fonte) de marzo de 1948 como Theodorus Gerardus Jozef Jansen é un artista holandés activo sobre todo no campo da escultura cinética, con creacións que se sitúan na fronteira entre a creación artística e o deseño de enxeñaría. miniatura| Theo Jansen cun dos seus Strandbeesten (bestias da praia) alt=|miniatura| movemento de tres pés miniatura| movemento a un miniatura| Medidas das 11 varas As súas creacións máis famosas son os Strandbeesten (animais de praia), grandes estruturas móbiles construídas conectando e articulando tubos finos de PVC amarelo, do tipo utilizado na enxeñaría eléctrica para a canalización do cableado dos sistemas eléctricos, ensamblados con cinta adhesiva, gomas e bridas para cables. A estes materiais súmase o uso de botellas de polietileno reciclado, paus de madeira e mesmo palés.
Semellante en aparencia aos insectos xigantescos ou aos grandes esqueletos de animais, as súas criaturas son capaces de camiñar polas praias holandesas usando a enerxía do vento: co paso do tempo, tamén adquiriron formas de homeostase, coa capacidade de almacenar enerxía eólica en botellas., en forma de aire comprimido, para garantir formas de autonomía en ausencia de vento, pero tamén coa implementación de habilidades perceptivas rudimentarias cara ao medio externo, a través de sensores sinxelos feitos cos mesmos materiais básicos, e coa "implementación de elementos elementais". formas de memorización, unha combinación de elementos que permite aos Strandbeest modificar o seu comportamento en función das percepcións.
As súas obras, animadas e andantes, son unha fusión de creación artística e invención da enxeñería; Nun anuncio publicitario dunha coñecida compañía de automóbiles, Jansen dixo: " os límites entre a arte e a enxeñería só existen nas nosas mentes".
Biografía miniatura| Unha creación de Jansen en Hannover: en primeiro plano o martelo e o pivote adoitaban unirse ao terreo areoso caso de fortes ventos Jansen, de 1967 a 1975, estudou física na Technische Hogeschool Delft (agora Technische Universiteit Delft, Universidade Tecnolóxica de Delft). Tras a experiencia universitaria decidiu emprender a actividade artística, dedicándose durante sete anos á pintura e ao debuxo .
Ovni (1980) A súa primeira experiencia de arte cinética remóntase a 1980, cando un prato voador negro, feito sobre un marco de tubos de PVC, sementou o pánico voando no ceo de Delft, sustentándose no aire grazas ao helio co que estaba cheo., acompañando o seu voo coa emisión dun sinal acústico e o aceso de luces intermitentes Theo Jansen's Ufo, da strandbeest.com .
A falta de termos visuais de comparación, no ceo brumoso, fixo que as dimensións aparentes do obxecto aparezan moito máis grandes que as reais, que eran só 4 metros: nun informe policial, por exemplo, ese Ovni foi descrito como un artefacto duns 30 metros . O obxecto voador finalmente desapareceu entre as nubes, perdendo todo rastro de si mesmo: quizais aterrou en Bélxica, nunca foi atopado. Unha experiencia semellante repetiuse ao ano seguinte nos ceos de París.
The Painting Machine ('A máquina de pintar', 1984-1986) Nos anos de 1984 a 1986, Jansen concibe The painting machine, desenvolvemento dun dispositivo automático de pintura na parede, mediante unha pistola pulverizadora ligada á detección de luz e escuridade mediante un sensor óptico: a entrega da pintura en spray ocorre só cando a máquina detecta unha condición sen luz.
O sensor óptico consiste nunha fotocélula, aplicada especialmente no fondo dun tubo para que o dispositivo sexa sensible á luz só con incidencia paralela ao tubo. O resultado deste proceso artístico aseméllase a unha especie de fotografía impresa na parede, pero cunha peculiar interpretación pictórica: dado que o sensor se achega aos suxeitos a retratar, a reprodución realízase en tamaño real, borrando calquera sentido da perspectiva.
Strandbeesten ('Animais da praia') As obras polas que é máis coñecido son os Strandbeesten, os animais da praia, unha especie de esqueletos animados cuxa enerxía propulsora se tira do vento, aos que comezou a dedicarse xa nos anos oitenta.
Primeiras realizacións O primeiro dos seus Strandbeests foi Animaris vulgaris, un binomio de fantasía que deriva da fusión de dous termos latinos, animal e maris, un xogo de palabras que se pode traducir en galego como Animar ou articular común. Esta primeira composición, en tubos de PVC e cinta adhesiva, aínda non era capaz de moverse: as bestas da praia, de feito, orixinalmente estaban pensadas para seren exhibidas simplemente sobre a area e as dunas costeiras. Só despois Jansen asumiu o reto técnico de darlles formas de movemento autónomo. Para iso, os strandbeesten están equipados con "ás", unha especie de aspas de vento colocadas na parte traseira da escultura, cuxa activación é capaz de soportar o mecanismo de marcha lateral das criaturas, nun movemento durante o cal manteñen sempre o 'fociño' na dirección do vento.
Evolución dos Strandbeesten
Implantación da locomoción miniatura| Animación do mecanismo de marcha Nas últimas fases do proxecto, interesado no proceso de evolución, Jansen tentou seleccionar modelos informáticos, reproducindo nas súas criaturas os mesmos mecanismos polos que a selección natural actúa sobre a evolución das especies vivas.
Co paso do tempo conseguírono outras xeracións de animais da praia, capaces de movérense sobre a area, baixo o impulso do vento, grazas a un enxeñoso movemento desenvolvido polas patas. Co paso do tempo, Jansen implantou a capacidade de almacenar enerxía de forma autónoma, en forma de aire comprimido, un paso cara a acadar a autonomía, grazas á capacidade de moverse mesmo en ausencia de vento.
As súas obras, realizadas con tubos de PVC (antes destinados ao paso de cables condutores en electrotecnia) e cinta adhesiva, abrazadeiras e bandas elásticas, botellas de polietileno reutilizadas, paus de madeira e mesmo palés, agora poden circular de forma independente na praia grazas a un movemento de rotación no que cada "pé" describe grosso modo un triángulo con vértices redondeados, obtido solicitando o movemento dunha "pata" mecánica esquematizada cunha gráfica plana formada por 11 segmentos tubulares articulados segundo relacións de lonxitude especialmente escollidas en xogo.
Selección evolutiva do mecanismo de articulación esquerda|miniatura| Arriba: curva ideal descrita polos "pés". Abaixo: curva causada por unha xeometría incorrecta A elección inicial de que combinación xeométrica foi capaz de producir mellor o movemento desexado (aproximadamente triangular) do pé, pasou polo exame das distintas configuracións das relacións entre os 11 segmentos, para levar a cabo dentro dun universo infinito de posibilidades. .: por este motivo, a elección non se fixo mediante un algoritmo exhaustivo, que requiriría decenas de miles de anos de tempo de máquina, senón cun enfoque heurístico, que facía uso da simulación por ordenador dun proceso evolutivo, partindo dun poboación inicial limitada a só 1.500 combinacións, xeradas aleatoriamente polo propio algoritmo. En cada paso, o algoritmo escolleu as 100 principais configuracións, que despois recombináronse para xerar unha nova poboación doutras 1.500 patas, etc. O procesamento, nun ordenador Atari, as 24 horas do día, durou meses, durante os cales o algoritmo evolutivo seleccionou as patas do que sería bautizado como Animaris Currens Vulgaris, ou a súa primeira xeración de esculturas autopropulsadas.
Unha nova simulación evolutiva seleccionou as patas das xeracións posteriores, dando lugar ao que o autor denomina os 11 “números sagrados”, cuxos cocientes aseguran o movemento desexado: A = 41,5; B = 39,3; C = 40,1; D = 55,8; E = 39,4; F = 36,7; G = 65,7; H = 49; I = 50; L = 61,9; M = 15 (para a configuración plana dos 11 segmentos indicados na figura do lado).
A simulación evolutiva por ordenador permitiulle a Jansen determinar as configuracións para un movemento efectivo da marcha. Posteriormente, todas as realizacións foron deseñadas de forma independente, mediante unha serie de probas e erros.
Movemento en ausencia de vento miniatura| A Strandbeest: en evidencia a batería de botellas de PET destinada á acumulación de aire comprimido Esas mesmas ás poden entón operar varias pequenas bombas de bicicleta que insuflan aire a presión nun tanque ("o estómago" das bestas, en palabras do seu creador ) composto por unha batería de simples botellas de PET; a enerxía eólica almacenada deste xeito, durante un proceso de recarga que require unhas horas de exposición aos elementos, pódese utilizar entón para moverse de forma autónoma aínda en ausencia de vento. Na versión Animaris Gubernare Adulescens, as pilas das botellas recóllense en "estómagos" externos ao Strandbest, aos que se conectan mediante un mecanismo que lles permite moverse coa estrutura enrolando e descargando o seu peso sobre a area, sen aumentar a súa masa. O estómago das baterías rodantes tamén é útil como áncora.
O aire comprimido actúa sobre o que o deseñador define "os músculos", ou mellor aínda os "ósos extensibles" do animal: trátase de pistóns pneumáticos elementais formados por dous tubos coaxiais de PVC de diferentes diámetros, cuxa estanqueidade neumática está garantida por unha xunta tórica que supera o tubo interno . O fluxo de aire almacenado nas botellas, que pasa por un pequeno tubo, alonga os pistóns e permite o movemento. Os músculos poden abrir os tapóns das botellas para activar outros músculos que abren outros tapóns e así por diante. Isto dá lugar a centros de control que se poden comparar cos cerebros".
Mecanismo de locomoción miniatura| "Animaris Rhinoceros Lignatus", en madeira, (Madrid, 2015) O mecanismo de locomoción terrestre é particular: as súas creacións non usan rodas, que na praia non garantirían un bo agarre, senón que se apoian nun mecanismo de marcha real e máis eficiente, que produce un andar de lado vacilante. O uso dunha simulación por ordenador evolutiva deu lugar ao deseño de 'pés' especiais grazas aos cales as súas criaturas poden moverse sobre a area sen problemas.
Sensibilidade á auga e vento forte Crucial é a capacidade das criaturas para percibir e reaccionar ante algunhas circunstancias adversas e potencialmente mortais para a súa supervivencia, como o risco de entrar en mar aberto, de acabar mergulladas ou asolagadas pola auga ou o risco de caer a mercé dun forte vento.
A través de sensores puramente mecánicos e pneumáticos, Jansen implementou a capacidade de detectar a presenza de auga aos seus pés, ou a area seca das dunas: as criaturas reaccionan a estes estímulos cunha parada de movemento e un arranque en sentido contrario. Outros sensores tamén teñen a capacidade de percibir a presenza de vento forte, circunstancia á que responden ancorando ao chan, grazas a un pasador articulado na area, baixo o bater dun martelo accionado por un pistón pneumático.
Memoria miniatura| Un Strandbeest en desuso en Ypenburg Ademais, agora as criaturas están equipadas cun podómetro, un pequeno cerebro pneumático que memoriza o número de pasos nunha configuración binaria, e é capaz de proporcionar á escultura " unha especie de imaxinación do simple mundo dos animais da praia" cuxos límites se estenden na area húmida entre os dous extremos impostos polas dunas costeiras e a costa.
Desenvolvemento do proxecto artístico