The Cure é unha banda de post-punk inglesa, liderada por Robert Smith, que comezou a súa carreira a no ano 1976 en Crawley, West Sussex. Smith vén sendo o único membro permanente da banda dende a súa fundación. O seu primeiro álbum foi Three Imaginary Boys, editado en 1979, e colocou á banda nos movementos post-punk e New Wave que surxiran a raíz da revolución punk rock no Reino Unido. Durante os primeiros anos da década dos 80 as letras e música cada vez máis escuras da banda axudaron a formar o xénero do rock gótico.
Despois da edición de Pornography en 1982 o seu futuro tornouse incerto e Smith quixo deixar atrás a triste reputación que a banda adquirira. Co sinxelo "Let's Go to Bed", aparecido ese mesmo ano, Smith comezou a inxectar unha sensibilidade máis pop na súa música. A popularidade de The Cure incrementouse a medida que pasaba a década, especialmente nos Estados Unidos onde os temas "Just Like Heaven", "Lovesong" e "Friday I'm in Love" entraron nas listas Billboard Hot 100. Co inicio dos anos 90, The Cure foi unha das bandas de rock alternativo máis populares do mundo, e aínda que esa popularidade diminuíu na actualidade, estímase que venderon uns 27 millóns de discos ata o 2004. The Cure leva editados trece álbums de estudio e uns trinta sinxelos dende o comezo da súa carreira.
Traxectoria Inicios Robert Smith, líder e único membro da banda dende a súa formación, naceu en Blackpool, Inglaterra, o 21 de abril de 1959, e mudouse de neno para a periferia da cidade de Crawley. Aos 16 anos montou cos compañeiros da escola a banda Easy Cure, que sería o embrión de The Cure, precursora e principal divulgadora do rock que sería coñecido como gótico.
En 1977, Easy Cure participou nun concurso dunha discográfica alemá chamada Hansa. O premio era un contrato para a gravación dun disco. Easy Cure gañou o concurso, pero ao gravar o disco déronse conta de que os produtores o que querían era un novo Sex Pistols, o que fixo que Robert Smith deixase as gravacións e compuxese un tema ao respecto, "Do the Hansa". En 1978, unha demo coa canción "Killing an Arab" caeu nas mans de Chris Parry, executivo da discográfica Polydor. Impresionado coa música e principalmente coa actitude estraña e orixinal da banda, Chris resolveu pagar a produción dun sinxelo, sendo dende entón o seu empresario.
O sinxelo foi lanzado e seguido dun intenso traballo de divulgación e concertos, esgotando a primeira tirada rapidamente. A pesar de que a canción non chegou aos primeiros lugares nas listas (polo menos non cando foi lanzada), a boa repercusión foi suficiente para que a banda puidese gravar o seu primeiro long play, o clásico Three Imaginary Boys, en 1979. Nos Estados Unidos o disco foi lanzado en 1980 como Boys Don't Cry, engadíndoselle os sinxelos non existentes en Three Imaginary Boys.
Os sinxelos que seguiron, "Boys Don't Cry" e "Jumping Someone Else's Train", serían éxitos aínda maiores. Ao final de 1979, The Cure xa tivera dous cambios de formación e dende entón ningún compoñente durou moito tempo. Proseguiu como un trío ata 1982 (Bob Smith na guitarra, voz e sintetizadores; Laurence Tolhurst como batería, e despois teclista; e Simon Gallup no baixo).
Etapa gótica inicial Debido á falta de control creativo da banda no seu primeiro álbum, Smith exerceu unha maior influencia na gravación do seu segundo álbum, Seventeen Seconds, que coproduciu con Mike Hedges.Apter 2006, p. 114 O álbum foi lanzado en 1980 e alcanzou o número 20 nas listas do Reino Unido. Un sinxelo do álbum, "A Forest", converteuse no primeiro sinxelo de éxito da banda no Reino Unido, chegando ao número 31 na lista de sinxelos.Roberts, David, ed. (2006). British Hit Singles & Albums (19th ed.). HIT Entertainment. p. 130. ISBN 1-904994-10-5 O álbum foi un cambio de rumbo respecto ao son de The Cure ata ese momento, e Hedges describíuno como "taciturno, atmosférico, moi diferente a Three Imaginary Boys".Apter 2006, p. 117 Na súa crítica de Seventeen Seconds, a NME dixo: "Para un grupo tan novo como The Cure, parece incrible que teñan cuberto tanto territorio nun tempo tan breve".Kent, Nick (26 de abril de 1980). "Why Science Can't Find Cure for Vagueness". NME Ao mesmo tempo, Smith preocupouse polo concepto dunha suposta "antiimaxe".Gosse, Van (21 de abril de 1980). "The Cure Play It Pure". The Village Voice Smith declarou á prensa que estaba farto da asociación antiimaxe que algúns consideraban que "disimulaba elaboradamente a súa simplicidade", afirmando: "Tiñamos que afastarnos desa cousa da antiimaxe, que nin sequera creamos en primeiro lugar. E parecía que estabamos a intentar ser máis escuros". Simplemente non nos gustaba o tema do rock estándar. Todo se descontrolou moito".Morley, Paul (12 de xullo de 1980). "Days of Wine and Poses". NME Ese mesmo ano, Three Imaginary Boys foi reeditado para o mercado estadounidense como Boys Don't Cry, con novas imaxes e unha lista de cancións modificada. A banda comezou a súa primeira xira mundial para promover os dous lanzamentos. Ao final da xira, Matthieu Hartley deixou a banda. Hartley dixo: "Dinme conta de que o grupo se dirixía cara a unha música suicida e sombría, o tipo de cousas que non me interesaban en absoluto".Apter 2006, p. 126
A banda volveu reunirse con Hedges para producir o seu terceiro álbum, Faith, editado en 1981, e que avivou o ambiente sombrío presente en Seventeen Seconds.Apter 2006, p. 132 O álbum alcanzou o posto número 14 nas listas do Reino Unido. As copias en casete de Faith incluían unha banda sonora instrumental para Carnage Visors, unha película de animación que se proxectaba, en lugar dun abreconcertos, na xira Picture Tour de 1981 da banda.Apter 2006, p. 136 A finais dese ano The Cure lanzaron o sinxelo que non formaba parte do álbum "Charlotte Sometimes". Neste punto, o ambiente sombrío da música tivo un profundo efecto na actitude da banda e estaban "atrapados nunha rutina macabra". Ás veces, Smith estaba tan absorto pola personalidade que proxectaba no escenario que ao final marchaba chorando.Apter 2006, p. 141
En 1982, The Cure gravou e lanzou Pornography, o terceiro e último álbum dun trío "opresivamente desanimado" que cimentou a estatura de The Cure como un dos promotores do xénero emerxente do rock gótico. Smith dixo que durante a gravación de Pornography estaba "a sufrir moito estrés mental. Pero non tiña nada que ver co grupo, só tiña que ver con como era eu, a miña idade e outras cousas. Creo que cheguei ao meu peor momento con Pornography. Mirando cara atrás e escoitando as opinións doutras persoas sobre o que pasou, era unha persoa bastante monstruosa naquel momento".Sweeting, Adam (xullo de 1987). "The Cure - Curiouser and Curiouser". Spin Gallup describiu o álbum dicindo: "O nihilismo apoderouse... Cantamos 'Non importa se todos morremos' e iso é exactamente o que pensabamos nese momento".Apter 2006, p. 161 A Parry preocupáballe que o álbum non tivese unha canción de éxito para a radio e encargoulle a Smith e ao produtor Phil Thornalley que pulisen a canción "The Hanging Garden" para a súa publicación como sinxelo.Apter 2006, pp. 158-59 Malia as preocupacións sobre o son pouco comercial do disco, Pornography converteuse no primeiro álbum da banda no Top 10 do Reino Unido, chegando ao número oito das listas.
Despois da publicación deste último disco The Cure realizou a xira promocional Fourteen Explicit Moments, na que a banda finalmente abandonou o ángulo anti-imaxe e adoptou por primeira vez o seu aspecto característico de cabelo voluminoso e desorbitado e beizos untados nas caras.Apter 2006, pp. 166-67 Simon Gallup deixou The Cure ao final da xira despois dunha pelexa nun bar con Smith; os dous non falaron durante os seguintes dezaoito meses.Apter 2006, p. 171 Smith puxo entón a The Cure en espera e volveu unirse a Siouxsie and the Banshees como o seu guitarrista principal en novembro de 1982. Posteriormente converteuse en membro a tempo completo desa banda e participou no vídeo en directo e no álbum Nocturne. Despois gravou o álbum Hyæna con eles, pero deixou o grupo dúas semanas antes do seu lanzamento en xuño de 1984 para concentrarse en The Cure.
De Japanese Whispers a The Head on the Door Coa marcha de Gallup da banda e o traballo de Smith con Siouxsie and the Banshees, correron rumores de que The Cure se separara. En decembro de 1982 Smith comentou a Melody Maker: "De verdade existe aínda The Cure? Eu mesmo estiven reflexionando sobre esa pregunta... chegou a un punto no que non me apetece volver traballar nese formato". Engadiu: "Pase o que pase, xa non seremos eu, Laurence e Simon xuntos. Seino".Sutherland, Steve (18 de decembro de 1982). "The Incurables". Melody Maker.
Parry estaba preocupado polo estado da banda máis popular do seu selo e convenceuse de que a solución era que The Cure reinventase o seu estilo musical. Parry conseguiu convencer a Smith e Tolhurst da idea; Parry dixo: "A Robert gustoulle porque quería destruír The Cure de todos os xeitos".Apter 2006, p. 174 Con Tolhurst tocando agora os teclados en lugar da batería, o dúo lanzou o sinxelo "Let's Go to Bed" a finais de 1982. Aínda que Smith escribiu o sinxelo como unha canción pop "estúpida", segundo lle dixo á prensa,Apter 2006, p. 176 converteuse nun éxito menor no Reino Unido, alcanzando o número 44 na lista de sinxelos, e entrou no Top 20 en Australia e Nova Zelandia. En 1983 seguíronlle dúas cancións máis exitosas: "The Walk", baseada nun sintetizador, que alcanzou o número 12, e "The Love Cats", que se converteu no primeiro éxito da banda no Top 10 británico, alcanzando o número sete. Estes sinxelos e as súas caras B foron recompilados en Japanese Whispers, un recompilatorio que se publicou en decembro de 1983. miniatura|Robert Smith en 1985 En 1984 The Cure lanzou The Top, un álbum psicodélico no que Smith tocou a maioría dos instrumentos, agás a batería (tocada por Andy Anderson) e o saxofón (tocado por Porl Thompson, un dos primeiros membros de Malice, quen logo se uniu oficialmente a The Cure). O álbum foi un éxito no Top 10 no Reino Unido e foi o seu primeiro álbum de estudio en chegar ao Billboard 200 nos Estados Unidos, alcanzando o número 180. Melody Maker eloxiou o álbum como "psicodelia que non se pode desactualizar", mentres reflexionaba: “Aínda non coñecín a ninguén que poida dicirme por que The Cure están tendo éxitos agora, precisamente neste momento”.Sutherland, Steve (5 de maio de 1984). "Topsy-Turvy". Melody Maker The Cure embarcouse entón na súa xira mundial Top Tour con Thompson e Anderson, xunto con Phil Thornalley, que producira The Top e asumira os baixos para as actuacións en directo. Lanzado a finais de 1984, o primeiro álbum en directo de The Cure, Concert, constaba de actuacións desta xira. Case ao final da mesma, Anderson foi despedido por comportamento destrutivo e foi substituído temporalmente para algúns concertos por Vince Ely, dos Psychedelic Furs. O posto de batería foi entón ocupado oficialmente por Boris Williams, que anteriormente fora o batería de xira dos Thompson Twins.Apter 2006, p. 205 Tanto Ely como Williams foran recomendados por Phil Thornalley, polas súas experiencias previas como produtor e enxeñeiro.Price, Simon (2023). Curepedia: An A-Z of The Cure. New York, NY: William Morrow. pp. 359–362. ISBN 978-0-06-306864-3 Pouco despois, Thornalley tamén marchou debido ao estrés das xiras.Apter 2006, p. 207 O ex baixista dos Cure, Simon Gallup, que formara a banda Fools Dance mentres tanto, volveu unirse ao grupo despois de que o roadie Gary Biddles negociase unha reconciliación entre Gallup e Smith.Apter 2006, p. 208 Smith estaba extasiado polo regreso de Gallup e declarou a Melody Maker: "É un grupo outra vez".Sutherland, Steve (17 de agosto de 1985). "A Suitable Case for Treatment". Melody Maker