O Aiguabarreig é un espazo natural de gran transcendencia como área de reprodución, invernada e descanso de fauna migratoria situado en Mequinensa, Zaragoza (Aragón). Constitúe a maior confluencia fluvial da Península Ibérica (coa unión dos ríos Ebro, Segre e Cinca), unha das máis grandes de Europa e unha das que ten maior interese biolóxico e ambiental en España. Topónimo O termo "Aiguabarreig" provén da palabra de orixe catalá que designa a mestura de augas no lugar no que dúas ou máis correntes de augas se xuntan e forman unha soa. O Aiguabarreig Segre-Cinca-Ebro fórmase no momento que o río Cinca achega a súa auga ao río Segre, no termo municipal de La Granja d'Escarp, e á súa vez estas son achegadas ao río Ebro, xa en Mequinensa.
A actual imaxe do Aiguabarreig é recente, froito do resultado de cambios introducidos pola acción humana. O Aiguabarreig natural quedou sepultado coa construción dos encoros de Mequinensa e Riba-roja, que alagaron as frondosas beiras e moitísimas illas que salpicaban o leito entre o Segre e o Ebro fronte á vila de Mequinensa. Co paso dos anos e entre outras cousas, grazas á achega de sedimentos do Cinca e do Segre, que xa non chegan a alcanzar o Delta do Ebro e inmobilizados polo freo que impoñen as presas na dinámica fluvial, as masas forestais e carriceiras do Aiguabarreig foron recuperando o aspecto de outrora, cunha nova característica, as súas augas son agora mansas polo efecto de cola de encoro.Chacón, G i F. Carceller, 2002. “El Aiguabarreig. La unión de los ríos Segre, Cinca y Ebro”. Naturaleza Aragonesa, 9: 49-59.Escuer, J. L. (1998): L’aiguabarreig dels rius Cinca i Segre: Cartografia del paisatge vegetal. Institut d’Estudis del Baix Cinca-IEA. Fraga.
Marco xeográfico Territorialmente atópase no centro da Depresión media do Ebro. Limita ao oeste cos Monegros, ao leste cos Tossals de Montmeneu e Almatret e cara ao sur coa cola do encoro de Riba-roja. Este grande espazo natural está dividido entre dúas comunidades autónomas (Aragón e Cataluña) e as súas extremidades en dúas comarcas; Segriá para Cataluña e Bajo Cinca en Aragón. O Segre e o Cinca forman un primeiro Aiguabarreig entre as poboacións de La Granja d'Escarp, Massalcoreig e Torrente de Cinca; as dúas primeiras en territorio da comunidade de Cataluña e a terceira no territorio da comunidade de Aragón. A poucos quilómetros converxen coas augas do Ebro, xa no termo municipal de Mequinensa.
Paisaxe No Aiguabarreig, atópanse centos de metros de anchura de auga, con numerosas illas fluviais e bosques de ribeira, das máis extensas do Ebro, grandes masas de carriza, praias de croios, pozas e galachos. É tamén punto de confluencia da flora esteparia, proveniente da zona árida de Los Monegros e a flora mediterránea que ascende polo val do Ebro, incluíndo algúns elementos propios da montaña. A entrelazada conexión das ribeiras fluviais e as lagoas cunha contorna árida e mediterránea onde abundan riscos verticais (escarpes) e á vez planas de froiteiras outórganlle esta riqueza biolóxica excepcional.
A paisaxe é dun gran contraste entre a gran zona húmida que forman a unión dos ríos Ebro, Segre e Cinca e a aridez circundante, circunstancia que fai deste lugar un punto estratéxico para moitas aves, xa sexa para invernar, para reproducirse ou como punto de parada no longo percorrido migratorio. O feito de estar situado en plena depresión do Ebro e a proximidade do Parque natural do Delta permiten ao Aiguabarreig converterse nun extraordinario conector biolóxico.Carceller, F. & Chacon, G. 2003. L’aiguabarreig on s’uneixen els rius més cabalosos. Mètode 38: 52-59 .
Vexetación O Aiguabarreig de Mequinensa enmárcase no dominio da vexetación esclerófila mediterránea, que aquí aparece sobre os terreos terciarios que bordean os ríos. Por outra banda, a vexetación de ribeira ten carácter eurosiberiano, xa que se trata de comunidades relativamente independentes da precipitación, grazas á súa conexión directa co nivel freático. Así mesmo ten un interese ecolóxico excepcional, xa que as súas especiais condicións microclimáticas (baixa temperatura media, alta humidade e baixa intensidade de luz) durante os períodos estivais atrasa o desenvolvemento fenolóxico das plantas presentes, e prové de flores, froitos e biomasa verde os ecosistemas dos arredores, xusto nun período en que estes teñen un baixo estado produtivo. Tamén ofrecen excelentes condicións para a prevención da deshidratación das poboacións de insectos que viven de maneira ocasional ou permanente. Sen esquecer o importante papel ecolóxico que teñen como corredores biolóxicos para un gran número de especies.
Entre as comunidades de ribeira atópanse alamedas, formacións caracterizadas polo dominio do chopo, coa presenza esporádica dalgún amieiro e en menor medida freixos. Nun segundo estrato atópanse salgueiros (Salix alba, S. fragilis, S. purpurea) e tamarindos. O estrato arbustivo constitúeno sobre todo as silvas, que forman masas de certo volume, e o roldón, non moi frecuente. Tamén se atopa a típica regalicia. Os salgueiros sobre os limos e sobre gravas de arrastre son a orla natural das alamedas. O salgueiro e o salgueiro irto dominan esta asociación que representa un papel moi importante na retención de sedimentos procedentes das riadas debido á súa estrutura tridimensional e da súa elasticidade. Tamén se atopa vexetación repoboada de piñeiro carrasco, romeus caracterizados pola presenza de Rosmarinus officinalis e algunhas especies termófilas, sendo frecuente que no seu seo aparezan pés diversos ou pequenas masas de carballo carrasco ou Juniperus phoenicea. Existen tamén algunhas especies helófitas como Phragmites australis ou Typha domingensis.
O carriceira cobre unha banda moi ancha das gleras a miúdo dun centenar de metros ao longo do curso fluvial en canles laterais e charcas. É unha comunidade de aspecto totalmente diferente a calquera outra; o carrizo e as eneas que dominan alternativamente, forman masas apertadas e monótonas que seguen a beira. As súas raíces afúndense na lama exercendo unha competencia que non deixa practicamente oportunidade a outras especies debido á súa estratexia de reprodución a partir de talos modificados que se estenden baixo terra (rizomas) e que chegan até cen canizos por metro cadrado. A principios de verán o nivel do río retírase á súa cama de estiaxe e aparece unha banda de area e limo cun elevado contido de humidade. Neste substrato desenvólvense comunidades higronitrófilas (Xanthio-Polygonetum) con especies de características centroeuropeas como Xanthium spinosum, Polygonum persicaria e Paspalo-Polypogonetum viridis. Estas comunidades desaparecen no outono co ascenso do nivel da auga.
En canto á vexetación mediterránea típica desta zona, destacan claramente a carballo carrasco, o lentisco e o espiño negro. Tamén en ocasións ten un estrato arbóreo o piñeiro carrasco. Alí onde as terras son carbonatadas aparecen matogueiras de romeu como a formación máis abundante. Outras matogueiras menos frecuentes son Genista biflora e Cistus clusii. En canto ás zonas de herba, atópanse numerosas matas de Brachypodium retusum. Nas áreas de arenitas e lutitas, con chans limosos, hai especies de esparto como o Lygeum_spartum. Onde afloran os xesos medran o Gavoi Ononis tridentata, e os cortes e zonas moi frecuentadas polos rabaños aparecen as comunidades máis nitrófilas como a Artemisia herba-alba, Salsola vermiculata ou Atriplex halimus.
Xeoloxía Desde o punto de vista xeolóxico, a rexión que acolle o enclave sitúase na conca do Ebro, cunca sedimentaria terciaria, limitada ao norte polos Pireneos, as Cordilleiras Costeiras Catalás ao leste e o Sistema Ibérico ao sur e sueste. Durante o terciario (Oligoceno inferior e Mioceno superior), os sistemas aluviais procedentes destas tres cordilleiras vertían as súas augas cara á conca do Ebro, que, naqueles tempos, tiña un carácter endorreico. Así, as augas cargadas de sedimentos acumulábanse nas partes centrais formando lagos inmensos de augas superficiais. É o caso de Mequinensa, onde había unha serie de lagos e áreas palustres cunha sedimentación carbonatada asociada a unha grande achega de materia orgánica, con presenza de abundantes gasterópodos (Planorbis sp.), ostrácodos, tartarugas, crocodilos, pequenos roedores etc. como o demostran as investigacións paleontolóxicas da zona, que fan do Baixo Cinca un dos puntos de achados de roedores máis importantes de Europa.Agustí, J., Cabrera, L., Aanadón, P. i S. Arbiol, 1988. “A late Oligocene-early Miocene rodent biozonation from SE Ebro Basin (NE Spain): A potential mammal stratotype”. Newsletter Stratygraphy, 18: 81-97.
Os materiais que afloran na zona, desde o punto de vista litolóxico, están integrados por grosos paquetes de calcarias lacustres con estratificación horizontal, que alternan con niveis máis delgados de margas e lutitas, arenitas fluviolacustres e localmente lignitos dun espesor de 20 a 70 cm de media. Estes materiais das proximidades do río atópanse recubertos de sucalcos e depósitos aluviais formados por cantos, gravas, areas e arxilas cuaternarias.
Biodiversidade e observación de aves miniatura|Confluencia fluvial de Ebro, Segre e Cinca en Mequinensa. En canto aos paxaros, das aproximadamente 280 especies presentes ao longo do ciclo anual, aí aniñan máis de 140, tanto nos ambientes fluviais como os orixinados polo paso dos ríos ou a súa contorna. Grazas a estas características conviven especies de ambientes ben opostos onde as aves son o grupo máis destacado, abarcando desde colonias de ardeidos, nas illas fluviais, a todo tipo de rapaces, así como aves propias de ambientes desérticos, incluíndo unha extensa representación de especies escasas e ameazadas en Europa. Outros grupos fáunicos ben representados son: réptiles, anfibios e mamíferos, estes últimos, cunha extraordinaria representación de diferentes especies de morcegos, unha abundante poboación de cervos, corzos, presenza da sixilosa lontra e a cada vez máis abundante cabra salvaxe, podéndose chegar a observar desde o mesmo pobo ou no castelo de Mequinensa. Os endemismos son notables na entomofauna e dentro das augas, xunto coas náiades, subsisten con dificultade (polos efectos dos encoros e a introdución de especies piscícolas con fins deportivos) poboacións de peixes autóctonos.
A acumulación de sedimentos na cola do encoro de Riba-roja permitiu que ao longo dos últimos anos constituíronse diferentes insuas entre as confluencias primeiro do Segre co Cinca até chegar ao Ebro, xa na poboación aragonesa de Mequinensa. De entre todas elas cabe destacar l’Illa dels Martinets que se converteu ao longo dos anos nunha importante colonia de nidificación para moitas especies de ardeidos, como a garza boieira, a garzota, a garza pequena, a garza da noite, a garza branca, a garza real e a garza vermella, ás que nos últimos anos se engadiu a garza caranguexeira e onde invernan ben camuflados entre as masas de carrizo, uns poucos exemplares de abetouro común.Badía, D., Chacón, G., Eescuer, J. L., 2002. Guía naturalista por el Bajo Cinca. Ed. Prames, Saragossa. Esta gran cantidade ornítica inclúe parellas de andoriñas das barreiras que colonizan con espectaculares colonias as paredes dos sucalcos fluviais, cisnes ou algúns centos de patos. Nestes bosques de ribeira atópanse unha das dúas únicas poboacións ibéricas de picanzo pequeno. miniatura|Gyps fulvus no Aiguabarreig de Mequinenza.