Agostiño de Hipona ou Aurelio Agostiño de Hipona (en latín, Aurelius Augustinus Hipponensis),Ruiza, M., Fernández, T. y Tamaro, E. (2004). Biografia de San Agustín . En Biografías y Vidas. La enciclopedia biográfica en línea. Editorial Biografías y Vidas. Barcelona (España). Consultado el 12 de septiembre de 2021. coñecido universalmente como Santo Agostiño, nado en Tagaste (Numidia) o 13 de novembro de 354 e finado en Hipona o 28 de agosto de 430, foi un dos máis importantes teólogos, filósofos e doutores da igrexa católica romana. Na súa obra incorpora a filosofía clásica e á doutrina cristiá que exerceu grande influencia no pensamento cristián. Despois da súa conversión, foi bispo de Hipona, ao norte de África e dirixiu unha serie de loitas contra as herexías dos maniqueos, os donatistas e o pelaxianismo.
Segundo o seu contemporáneo, Xerome, Agostiño "estableceu de novo a antiga Fe". Na súa mocidade foi atraído pola ecléctica (agora extinta) Fe maniquea, e máis tarde pola filosofía helenística (relixión do Neoplatonismo). Despois da súa conversión ao cristianismo e do bautismo no 386, Agostiño desenvolveu o seu propio enfoque da filosofía e da teoloxía, acomodando unha variedade de métodos e perspectivas. Considerando que a graza de Cristo era indispensable para a liberdade humana, axudou a formular a doutrina do pecado orixinal e fixo contribucións significativas ao desenvolvemento da teoría da guerra xusta. Cando o Imperio Romano de Occidente comezou a desintegrarse, Agostiño imaxinou a Igrexa como unha Cidade de Deus espiritual, distinta da Cidade Terreal material. Os seus pensamentos influíron profundamente na cosmovisión medieval. O segmento da Igrexa que se adheriu ao concepto da Trindade segundo a definición do Concilio de Nicea e do Concilio de Constantinopla foi intimamente identificado coa obra de Agostiño De Trinitate.
Agostiño é recoñecido como un santo na Igrexa católica, na Igrexa ortodoxa oriental e na comuñón anglicana. Tamén é un preeminente Doutor da igrexa católica e o patrón dos Agostiños. A súa festividade celébrase o 28 de agosto, día da súa morte. Agostiño é o patrón de cervexeiros, impresores, teólogos e de varias cidades e dioceses.Know Your Patron Saint. catholicapologetics.info Moitos Protestantes, especialmente Calvinistas e Luteranos, considérano un dos pais teolóxicos da Reforma protestante debido ás súas ensinanzas sobre a salvación e graza divina. Os reformadores protestantes en xeral, e Martiño Lutero en particular, tiveron a Agostiño nunha preeminencia entre os primeiros Pais da Igrexa. Lutero foi, de 1505 a 1521, membro da Orde de Santo Agostiño.
No Levante as súas ensinanzas son máis discutidas, e foron atacadas notablemente por John Romanides, pero outros teólogos e figuras da Igrexa ortodoxa oriental mostraron unha importante aprobación dos seus escritos, principalmente Georges Florovski. A doutrina máis controvertida asociada a el, o filioque,Papademetriou, George C. "Saint Augustine in the Greek Orthodox Tradition". goarch.org foi rexeitada pola Igrexa Ortodoxa. Outras ensinanzas discutidas inclúen os seus puntos de vista sobre o pecado orixinal, a doutrina da graza e a predestinación. Non obstante, aínda que se considera que está equivocado nalgúns puntos, aínda se considera un santo e influíu nalgúns Pais da Igrexa orientais, sobre todo Gregorio Palamas. Na Igrexa Ortodoxa celébrase a súa festa o 15 de xuño. O historiador Diarmaid MacCulloch escribiu: "O impacto de Agostiño no pensamento cristián occidental dificilmente pode ser exagerado; só o seu amado exemplo, Paulo de Tarso, foi máis influente, e os occidentais en xeral viron Paul a través dos ollos de Agostiño."
Esta considerado como «Doutor da Graza», foi o máximo pensador do cristianismo do primeiro milenio e, segundo Antonio Livi, un dos máis grandes xenios da humanidade.Livi, Antonio Storia Sociale della Filosofia, Vol I, pax.242, Roma, Società Editrice Dante Alighieri, 2004, ISBN 88-534-0267-9. Autor prolífico, dedicou gran parte da súa vida para escribir sobre filosofía e teoloxía, sendo Confessiones e A cidade de Deus as súas obras máis destacadas.
Traxectoria Nacemento, infancia e adolescencia Santo Agostiño naceu o 13 de novembro do 354 en Tagaste, unha antiga cidade do norte de África sobre a que se asenta a actual localidade alxerina de Souk Ahras, situada entón en Numidia, unha das provincias do Imperio romano. O seu pai, Patricio, era un maxistrado pagán que se converteu ao cristianismo no seu leito de morte.Vesey, Mark, trans. (2007) "Confessions Saint Augustine", introduction, . A súa nai, santa Mónica foi posta pola igrexa como exemplo de muller cristiá, preocupada sempre polo benestar da súa familia. Mónica ensinoulle ao seu fillo os principios básicos da relixión cristiá e ao ver como Agostiño se afastaba do camiño do cristianismo entregouse á oración. Isto fixo que Agostiño se chamase a si mesmo "fillo das bágoas da súa nai". Tivo un irmán chamado Navigius e unha irmá cuxo nome se perdeu, pero que se lembra convencionalmente como Perpetua.
Os eruditos xeralmente están de acordo en que Agostiño e a súa familia eran bérberes, un grupo étnico indíxena do norte de África. pero estaban fortemente romanizados, falando só latín na casa por motivo de orgullo e dignidade. Nos seus escritos, Agostiño deixa algunha información sobre a conciencia da súa herdanza africana. Por exemplo, refírese a Apuleio como "o máis notorio de nós os africanos",Ep., CXXXIII, 19. English version, Latin version a Ponticianus como "un home de campo, na medida en que é africano",Confess., VIII, 6, 14. English version, Latin version e a Fausto de Milevo como "un cabaleiro africano".Contra Faustum, I, 1. English version, Latin version
O nome da familia de Agostiño, Aurelio, suxire que os antepasados do seu pai eran libertos da gens Aurelia (familia Aurelia) que recibiu a plena cidadanía romana polo edicto de Caracalla no ano 212. A familia de Agostiño era romana, desde o punto de vista legal, polo menos no século cando naceu. Suponse que a súa nai, Mónica, era de orixe berber, en base ao seu nome, pero como a súa familia era honestiores, unha clase alta de cidadáns coñecidos como homes honrados, a primeira lingua de Agostiño era probablemente o latín.
Agostiño tiña moita imaxinación e unha intelixencia extraordinaria. Á idade de 11 anos foi enviado á escola en Madaurus (agora Madaura), unha pequena cidade númida a uns 31 quilómetros ao sur de Tagaste. Alí familiarizouse coa literatura latina, así como coas crenzas e prácticas pagás. A súa primeira percepción da natureza do pecado ocorreu cando el e varios amigos roubaron froita que non querían dun xardín da veciñanza. Conta esta historia na súa autobiografía, As confesións . Lembra que roubou a froita, non porque tivese fame, senón porque "non estaba permitido".Augustine of Hippo, Confessions, 2:4 A súa propia natureza, di, era defectuosa. "Foi malo, e encantoume. Encantoume o meu propio erro, non aquilo polo que o cometín, senón o propio erro". Deste incidente concluíu que a persoa humana está naturalmente inclinada ao pecado e necesita a graza de Cristo.
Destacou nos estudos das letras. Mostrou moito interese pola literatura, especialmente pola grega clásica e a elocuencia. Aos 17 anos, a través da xenerosidade do seu concidadán Romanianus,Encyclopedia Americana, v. 2, p. 685. Danbury, Connecticut: Grolier, 1997. . Agostiño foi a Cartago para continuar a súa educación en retórica, aínda que estaba por riba dos medios económicos da súa familia.Augustine of Hippo, Confessions, 2:3.5 Sentiu unha forte atracción polo teatro durante os seus anos de estudante en Cartago. Nestes anos tamén destacou nos concursos poéticos e certames públicos. A pesar das boas advertencias da súa nai, de mozo Agostiño viviu durante un tempo un estilo de vida hedonista, relacionándose con mozos que presumían das súas fazañas sexuais. A necesidade de conseguir a súa aceptación obrigou a rapaces inexpertos como Agostiño a buscar ou inventar historias sobre as súas experiencias sexuais.Augustine of Hippo, Confessions, 2:3.7 A pesar de que se deixaba levar cegamente polas paixóns humanas e polo seu espírito sensual e mullereiro, non abandonou os estudos, centrados especialmente na filosofía.
Cando era estudante en Cartago leu o diálogo de Cicerón Hortensio (agora perdido), que describiu que lle deixou unha impresión duradeira, acendendo no seu corazón o amor pola sabedoría e unha gran sede da verdade. Así comezou o seu interese pola filosofía.Augustine of Hippo, Confessions, 3:4 Aínda que se criou como cristián, na súa busca incansable de resposta ó problema da verdade, Agostiño pasa dunha escola filosófica a outra sen que encontre unha verdadeira resposta ás súas inquedanzas. Finalmente chega ao maniqueísmo, para desgusto da súa nai, crendo que neste sistema encontraría o modelo segundo o cal podería orientar a súa vida. Varios anos seguiu esta doutrina, e soamente a abandona despois de falar co bispo Fausto. Ante esta decepción, convenceuse da imposibilidade de chegar á plena verdade, e por isto fíxose escéptico.
É nesta época, aproximadamente á idade de 17 anos, cando Agostiño comezou unha relación cunha moza en Cartago. Aínda que a súa nai quería que casase cunha persoa da súa clase, a muller seguiu sendo a súa amante. A súa nai advertiulle que evitase a fornicación (sexo fora do matrimonio), pero Agostiño persistiu na relación durante máis de quince anos,Boyce, James (May 2015) "Don't Blame the Devil: St Augustine and Original Sin". Utne Reader. e a muller deu a luz ao seu fillo Adeodato (372-388), que significa "Don de Deus",Augustine of Hippo, Confessions, 4:2 quen foi visto como extremadamente intelixente polos seus contemporáneos. No 385, Agostiño terminou a súa relación coa súa amante para prepararse para casar cunha herdeira adolescente. Con todo, cando puido casar con ela, decidira converterse en sacerdote católico e non o levou a cabo o matrimonio.
Agostiño foi desde o principio un estudante brillante, cunha gran curiosidade intelectual, pero nunca chegou a dominar o grego – dinos que o seu primeiro mestre de grego foi un home brutal que golpeaba constantemente aos seus alumnos, e el rebelouse e negouse a estudar. Cando se deu conta de que necesitaba saber grego, xa era demasiado tarde; e aínda que adquiriu nocións da lingua, nunca foi elocuente con ela. Con todo, converteuse nun mestre do latín.
Traslado a Cartago, Roma e Milán miniatura|O retrato máis antigo coñecido de San Agostiño nun fresco do século VI, Letrán, Roma Agostiño ensinou gramática en Thagaste durante os anos 373 e 374. Ao ano seguinte trasladouse a Cartago para dirixir unha escola de retórica e permaneceu alí durante os seguintes nove anos. Preocupado polos estudantes rebeldes en Cartago, no 383 mudouse para establecer unha escola en Roma, onde cría que practicaban os mellores e máis brillantes retóricos. Con todo, Agostiño sentiuse decepcionado pola recepción apática que recibiu. Era costume que os estudantes pagasen os seus honorarios ao profesor o último día do período, e moitos estudantes asistiron fielmente todo o período e logo non pagaron.
Amigos maniqueos presentáronlle a Símaco, prefecto da cidade de Roma, a quen a corte imperial de Milán pedira que lle proporcionase un profesor de retórica. A Agostiño ofrecéronlle o traballo e dirixiuse ao norte para ocupar o seu posto en Milán a finais do 384. Aos trinta anos, gañara o posto académico máis visible no mundo latino nun momento en que tales postos daban fácil acceso a carreiras políticas.