Rebecca Clarke, nada o 27 de agosto de 1886 en Londres (Inglaterra) e finada o 13 de outubro de 1979 na cidade de Nova York (Estados Unidos), foi unha compositora e violista coñecida especialmente pola súa produción camerística para viola. Nada no borough londiniense de Harrow, estudou na Royal Academy of Music e no Royal College of Music de Londres, posteriormente converteuse nunha das primeiras mulleres en tocar en orquestras profesionais. Sorprendida polo inicio da segunda guerra mundial nos Estados Unidos, estableceuse de xeito permanente na cidade de Nova York e casou co compositor e pianista James Friskin en 1944. Clarke morreu na súa casa de Nova York aos 93 anos de idade.
Aínda que Clarke escribiu pouco, en parte polas súas ideas sobre o rol da muller compositora, a súa obra foi recoñecida pola súa mestría. A maioría das súas obras aínda non foron publicadas (ou foron publicadas recentemente), e foron esquecidas durante moito tempo despois de que deixara de compoñer. O estudo e o interese nas súas composicións reviviu en 1976. A Rebecca Clarke Society creouse no ano 2000 para promover o estudo e a interpretación da súa música.
Traxectoria Primeiros anos miniatura|esquerda|O Royal College of Music de Londres, onde Clarke estudou entre 1907 e 1910. Clarke naceu no barrio londiniense de Harrow, Inglaterra, filla de Joseph Thacher Clarke, un estadounidense, e a súa muller alemá, Agnes Paulina Marie Amalie Helferich. O seu pai estaba interesado na música, e levouna aprender a tocar o violín aos nove anos. Comezou os seus estudos na Royal Academy of Music en 1903, mais foi retirada polo seu pai en 1905 despois de que o seu profesor Percy Hilder Miles propuxéralle matrimonio (posteriormente el deixaríalle o seu violín stradivarius no seu testamento). Realizou a primeira das súas numerosas viaxes aos Estados Unidos pouco despois de deixar a Royal Academy. Posteriormente estudou no Royal College of Music dende 1907 ata 1910, converténdose nunha das primeiras alumnas de composición de Sir Charles Villiers Stanford. Ante a insistencia de Stanford mudou a súa atención do violín á viola, que estaba comezando a ser vista como un instrumento solista lexítimo. Estudou con Lionel Tertis, que era considerado por algúns como o mellor violista da época.(require subscrición) En 1910 compuxo un arranxo de poesía chinesa, chamado "Tears", en colaboración cun grupo de compañeiros do RCM. Tamén cantou baixo a dirección de Ralph Vaughan Williams nun ensemble de estudantes organizado por Clarke para estudar e interpretar a música de Palestrina.
Logo das súas críticas polas relacións extramatrimoniais do seu pai, este botouna da casa e cortoulle o sustento económico.Ponder, Michael (2000). Rebecca Clarke: Midsummer Moon. Dutton Laboratories Tivo que deixar o Royal College en 1910 e manterse a si mesma tocando a viola. Clarke converteuse nunha das primeiras mulleres en ser músico profesional nunha orquestra, cando foi seleccionada por Sir Henry Wood para tocar na Queen's Hall Orchestra en 1912. (require subscrición) En 1916 trasladouse aos Estados Unidos para continuar a súa carreira como intérprete. Unha pequena e lírica peza para viola e piano titulada Morpheus, e composta baixo o pseudónimo de "Anthony Trent", foi estreada no seu recital conxunto coa violonchelista May Muklé en 1918 na cidade de Nova York. Os críticos eloxiaron a "Trent", e ignoraron en gran medida as obras acreditadas a Clarke estreadas no mesmo recital. A súa carreira como compositora alcanzou o seu punto máximo nun breve período de tempo, comezando coa sonata para viola que presentou a un concurso en 1919 patrocinado por Elizabeth Sprague Coolidge, a veciña de Clarke e mecenas das artes. Entre un total de 72 participantes, a sonata de Clarke empatou na primeira posición cunha composición de Ernest Bloch. Coolidge posteriormente declarou gañador a Bloch. Os críticos especularon con que "Rebecca Clarke" era só un pseudónimo do propio Bloch, ou canto menos que non podía ter sido Clarke a que escribira esas pezas, coa idea de que unha muller puidera escribir unha obra era socialmente inconcibible. A sonata foi ben recibida e foi interpretada por primeira vez no festival de música de Berkshire en 1919. En 1921 Clarke volveu facer unha impresionante demostración no concurso de composición de Coolidge co seu trío con piano, aínda que unha vez máis non puido levarse o premio. En 1923 seguiulle unha rapsodia para violonchelo e piano patrocinada por Coolidge, facendo de Clarke a única muller en recibir este patrocinio. Estas tres obras representan o cumio da carreira compositiva de Clarke.
Vida posterior e matrimonio miniatura|Rebecca Clarke. En 1924, Clarke embarcouse nunha carreira como solista e intérprete de conxunto en Londres, logo de rematar a súa primeira xira mundial en 1922 e 1923. En 1927 axudou a formar o English Ensemble, un cuarteto con piano no que tamén participaba ela xunto con Marjorie Hayward, Kathleen Long e May Muklé. Tamén tocou en varias gravacións nos anos 1920 e 1930, e participou en transmisións musicais da BBC. A súa produción compositiva reduciuse considerablemente nese período. Con todo, seguiu interpretando, participando na Exposición Colonial de París en 1931 como parte do English Ensemble. Entre 1927 e 1933 mantivo unha relación sentimental co barítono británico John Goss, que tiña oito anos menos que ela e estaba casado. El estreou varias das súas cancións de madurez, dúas das cales lle adicara, "June Twilight" e "The Seal Man". O seu "Tiger, Tiger", completado no momento no que finalizou a súa relación, resultou ser a súa derradeira composición para voz solista ata principios dos anos 1940.
Cando estalou a segunda guerra mundial, Clarke encontrábase nos Estados Unidos visitando aos seus dous irmáns e non puido obter visa para regresar ao Reino Unido. Durante un tempo viviu coas familias dos seus irmáns e posteriormente, en 1942, aceptou un traballo como gobernanta para unha familia de Connecticut. Compuxo 10 obras entre 1939 e 1942, incluída a súa Passacaglia on an Old English Tune. Clarke coñecera ao que sería o seu marido, James Friskin (un compositor, concertista de piano e membro fundador da Juilliard School), cando ambos eran estudantes no Royal College of Music. Ambos retomaron a súa amizade logo dun encontro casual nunha rúa de Manhattan en 1944 e casaron en setembro dese mesmo ano, cando ambos estaban avanzados nos 50 anos. Segundo a musicóloga Liane Curtis, Friskin foi "un home que lle deu [a Clarke] unha sensación de profunda satisfacción e equilibrio".
Clarke ten sido descrita por Stephen Banfield como a compositora británica máis distinguida da xeración de entreguerras. Con todo, a súa produción posterior foi esporádica. Ela sufriu de distimia, unha forma crónica de depresión; a falta de aprobación —ás veces directa desaprobación— que recibiu polo seu traballo fíxoa tamén reticente a compoñer. Clarke non se consideraba capaz de equilibrar a súa vida persoal coas esixencias da composición: "Non podo facelo a non ser que sexa a primeira cousa que pense cada mañá cando me levanto e a última que pense cada noite antes de ir durmir". Despois de casar, deixou de compoñer, a pesar do apoio do seu marido, aínda que seguiu a traballar en arranxos ata pouco antes da súa morte. Clarke tamén deixou de interpretar.
Clarke vendeu o stradivarius que herdara e estableceu o premio May Muklé na Royal Academy. O premio aínda é entregado anualmente a violonchelistas excelentes.Schleifer, Martha Furman (2000). Notas ao programa da Sonata para viola e piano de Clarke. Hildegard Publishing Company. Despois da morte do seu marido en 1967, Clarke comezou a escribir as súas memorias, tituladas I Had a Father Too (or the Mustard Spoon); que finalizou en 1973 pero que non foron publicadas. Nelas describe os seus primeiros anos, marcados polas frecuentes malleiras do seu pai e que afectaron á súa percepción do seu propio lugar na vida. Clarke morreu en 1979 na súa casa da cidade de Nova York aos 93 anos e foi incinerada.
Música
miniatura|Programa de 1918 amosando a obra de Clarke. Aquí, o seu dúo Morpheus é acreditado baixo o nome de "Anthony Trent". Boa parte da música de Clarke conta coa viola, da que foi intérprete profesional durante moitos anos. Gran parte da súa produción musical foi escrita para ela mesma e as agrupacións camerísticas integradas por mulleres nas que ela tocou, incluído o Norah Clench Quartet, o English Ensemble, e Aranyi Sisters. Clarke tamén realizou xiras por todo o mundo, especialmente coa violonchelista May Muklé. As súas obras estaban fortemente influenciadas por varias tendencias da música clásica do século XX. Clarke tamén coñeceu a moitos compositores destacados da súa época, entre eles Bloch e Ravel, cos que foi comparada a súa obra.
O impresionismo de Debussy é frecuentemente mencionado en relación coa obra de Clarke, particularmente as súas texturas exuberantes e harmonías modernistas. A Sonata para viola (publicada no mesmo ano que as sonatas para viola de Bloch e Hindemith) é un exemplo disto, co seu tema pentatónico inicial, espesas harmonías, a súa natureza emocionalmente intensa, e as súas texturas densas e ritmicamente complexas. A Sonata continúa a formar parte do repertorio estándar para viola. Morpheus, composta un ano antes, foi a súa primeira obra extensa, logo de máis dunha década de cancións e miniaturas. A Rhapsody que Coolidge patrocinou é a obra máis ambiciosa de Clarke: dura aproximadamente 23 minutos, con ideas musicais complexas e tonalidades ambiguas que contribúen aos estados de ánimo cambiantes da peza. En contraste, Midsummer Moon, escrita ao ano seguinte, é unha miniatura lixeira, cunha liña de violín só que semella flotar.
Ademais da súa produción camerística para cordas, Clarke escribiu numerosas cancións. Case todas as primeiras pezas de Clarke son para voz solista e piano. O seu Tiger, Tiger de 1933, un arranxo do poema The Tyger de William Blake, é escuro e melancólico, case expresionista. Traballou nel durante cinco anos excluíndo outras obras durante a súa tumultuosa relación con John Goss e revisouna en 1972. A maioría das dúas cancións, con todo, son de natureza máis lixeira. As súas primeiras obras foron cancións de salón, e pasou a construír un corpo de obras a partir principalmente dos textos clásicos de Yeats, Masefield, e A.E. Housman.
Entre 1939 e 1942, o último período prolífico próximo ao final da súa carreira como compositora, o seu estilo tornouse máis claro e contrapuntístico, con énfase en elementos motívicos e estruturas tonais, os sinais de identidade do neoclasicismo. Dumka (1941), unha obra para violín, viola e piano recentemente publicada, reflicte os estilos folclóricos de Europa do Leste de Bartók e Martinů. A Passacaglia on an Old English Tune, tamén de 1941 e estreada pola propia Clarke, está baseada nun tema atribuído a Thomas Tallis que aparece ao longo da obra. A peza é modal, principalmente escrita no modo dórico, mais aventúrase no modo frixio rara vez oído. A obra está adicada a "BB", aparentemente a sobriña de Clarke, Magdalen; os estudosos teñen especulado con que a dedicatoria é dirixida máis probablemente a Benjamin Britten, quen organizou un concerto en conmemoración da morte do amigo de Clarke e a súa maior influencia Frank Bridge.Curtis, Liane (1999). Notas ao programa de "Passacaglia on an Old English Tune". Hildegard Publishing Company. O Prelude, Allegro, and Pastorale, tamén composto en 1941, é outra peza de influencia neoclásica, escrita para clarinete e viola (orixinalmente para o seu irmán e a súa cuñada).