A política de centrodereita designa as ideoloxías e partidos políticos situados entre as posicións centristas e de dereita no espectro tradicional esquerda-dereita, caracterizados por amplas coalicións que integran un liberalismo económico orientado ao mercado con énfases conservadoras sobre a orde social, os valores tradicionais e a continuidade institucional. Estas formacións defenden tipicamente unha intervención gobernamental limitada, os dereitos de propiedade privada e unhas prestacións de benestar pragmáticas que preservan os incentivos á iniciativa individual, ao tempo que sustentan a orde pública, a soberanía nacional e o patrimonio cultural fronte a convulsións sociais rápidas. A diferenza das variantes de dereita máis doutrinarias, os enfoques de centrodereita priorizan a heteroxeneidade ideolóxica co fin de atraer a unha base electoral diversa, incluíndo conservadores fiscais, tradicionalistas relixiosos e nacionalistas moderados.

Xurdidos con forza tras a Segunda Guerra Mundial, os partidos de centrodereita facilitaron a consolidación democrática en Europa ao moderaren as tendencias extremistas e apoiar o establecemento de economías mixtas que equilibraban o crecemento capitalista con redes de protección social, contribuíndo a unha prosperidade e estabilidade sen precedentes. Entre os seus exemplos máis destacados figuran agrupacións democristiás como a CDU alemá, que gobernou a través de milagres económicos e da integración europea, e os Conservatives británicos, que impulsaron a desregulación e o libre comercio baixo líderes que poñían a énfase na prudencia empírica por riba dos esquemas utópicos. Nas últimas décadas, estes partidos enfrontáronse a controversias sobre a inmigración e a globalización, adaptando a miúdo as súas políticas para abordar as preocupacións dos votantes sobre a cohesión cultural e o desprazamento económico, aínda que as divisións internas erosionaron en ocasións o seu dominio en favor de movementos alternativos. A pesar destas presións, a gobernanza de centrodereita correlacionou empiricamente cun rendemento económico sostido e cunha resiliencia institucional nas democracias avanzadas.

Orixes e fundamentos Esta versión de centrodereita pódese trazar á visión de Maquiavelo, quen considera que en toda organización política dunha sociedade hai un conflito social fundamental entre os gobernantes e os gobernados. Para el, o mellor réxime é unha República ben organizada, é dicir, aquela que logre dar participación aos dous partidos da comunidade para deste xeito conter ese conflito político a través de crear e manter as institucións necesarias para canalizalo.Nicolás Maquiavelo: Discursos sobre la primera década de Tito Livio, 1531.- 3 volumes, Publicado en castelán por -entre outros- Lozada ISBN 950-03-9338-7

Para Maquiavelo o importante é a perspectiva xeral do estado: o interese deste, non o dos particulares, constitúe o seu punto de partida. Na súa opinión, o fundamental son as leis, porque debido a elas os cidadáns se comportasen como deben. Non obstante para Maquiavelo o resgardo da liberdade debe estar en mans do pobo -os que desexan adquirila- xa que estes loitasen para mantela. Finalmente, para el é necesario un principio moral unificador, que identifica cunha relixión.Ver resumen destas ideas en Nicolás Maquiavelo, “Discursos sobre la primera década de Tito Livio

Características Na actualidade a centrodereita nos países desenvolvidos distínguese por ter posicións tales como:

A favor da economía de libre mercado como único modelo económico viable. A centrodereita apoia xeralmente a economía social de mercado. Tamén defenden unha economía mixta

A.- Mantemento dun nivel reducido de impostos para estimular o consumo, o aforro e a investimento (xerando maior crecemento económico emprego e recadación tributaria).

B.- Redución do gasto público (gasto do Estado); o endebedamento do Estado e os déficit fiscais, mantendo o equilibrio fiscal co fin de reducir ou evitar a inflación.

C.- Deixar en mans do sector privado aquelas empresas que non sexan esenciais ao interese nacional, mantendo aquelas que o sexan xa sexa como empresas do Estado ou, preferiblemente, como proxecto público-privado. Na actualidade a maior parte da centrodereita (especialmente nos países desenvolvidos) considera que en realidade son moi poucas (e ás veces ningunha) as empresas que deben permanecer como propiedade do Estado en nome do interese nacional; polo que a centrodereita é entusiasta defensora da privatización de empresas estatais.

Comercio internacional "libre" pero dentro de acordos que protexan intereses nacionais e rexionais, (mercados comúns, acordos bilaterais ou rexionais etc) Racionalización e limitación dos programas sociais. Apoia unha política penal máis dura que o centrismo puro -ou a centroizquierda- cos delincuentes, en que se busca castigar máis que previr a través da modificación das situacións socio-económicas que, se alega, conducen ao crime. Sostén unha postura menos conservadora que a dereita en temas sociais.

Notas

Categoría:Ideoloxías políticas