Alberto Burri (12. marta 1915 – 13. februar 1995.; ) je bio talijanski vizualni umjetnik, slikar, vajar i ljekar. Povezuje se sa materizmom evropskog pokreta neformalne umjetnosti. On sam je opisao svoj stil kao polimaterijalistički. Imao je veze sa spacijalizmom Lucia Fontane i, sa Antonijem Tàpiesom , te je utjecao na oživljavanje umjetnosti u poslijeratnoj Americi ( Robert Rauschenberg ) i u Evropi.
Život U kolumni “Precijenjeno i potcijenjeno” objavljenoj u u umjetničkom magazinu ARTnews, nerijetko se spominje ime Alberta Burrija. Na primjer, Carolyn-Christov-Bakargiev ga spominje u izdanju iz januara 2005. godine.
Alberto Burri rođen je 12. marta 1915. godine u Città di Castello, u Umbriji, u Italiji, u porodici Pietra Burrija, toskanskog trgovca vinom i Caroline Torreggiani, učiteljice. Godine 1935. Alberto Burri pohađao je državnu srednju školu u Arezzu , te studirao klasike u privatnoj školi u Città di Castello.; Po povratku iz Sjeverne Afrike, Burri i njegov mlađi brat Vittorio upisali su se na medicinsku školu u Perugi, a nakon svoje afričke avanture, Burri je donio odluku da želi da se specijalizira za tropske bolesti. Medicinsku školu završio je 1940. godine, a 12. oktobra te godine, dva dana nakon ulaska Italije u Drugi svjetski rat, s preranim dobrovoljnim iskustvom u italo-etiopskom ratu, pozvan je u vojnu službu i poslan u Libiju kao vojni ljekar. Vojni zapisi pokazuju da je u roku od 20 dana od ove mobilizacije dobio privremeni otpust kako bi mu se omogućilo da završi svoj medicinski staž i stekne diplomu doktora medicine. Prema Burrijevim svjedočenjima studirao je historiju umjetnosti, jer je želio da razumije umjetnička djela koja su ga okruživala. Pored toga, studirao je grčki s kojim je postao vješt, te je kasnije mogao da čita i uživa u klasičnoj grčkoj književnosti. Dana 8. maja 1943. godine Britanci su zarobili njegovu vojnu jedinicu u Tunisu, a potom je predali Amerikancima koji su je prebacili u Hereford u Teksasu , u logor za ratne zarobljenike u kojem je bilo oko 3000 talijanskih oficira, Burri je u logoru počeo slikati. Nakon kraja 2. svjetskog rata, 1946. godine, preselio se u Rim i posvetio se isključivo slikarstvu ; njegova prva samostalna izložba održana je u galeriji La Margherita 1947. Potom je izlagao u galeriji Marlborough u New Yorku i u Galeriji de France u Parizu .
Zbog nemogućnosti da se bavi medicinskom profesijom, Burri je iskoristio priliku da izabere slobodnu aktivnost zahvaljujući Udruženju YMCA . Koristeći ograničenu količinu materijala koji je bio dostupan u kampu, započeo je slikarsku aktivnost u skoro tridesetoj godini života i bez ikakve akademske naobrazbe iz oblasti slikarstva. U tom periodu, smrt njegovog mlađeg brata Vitorija na ruskom frontu 1943. godine ostavila je snažan uticaj na njega. Izolujući se od vanjskog svijeta i prikazujući figurativne subjekte, postepeno je ostvario želju da napusti medicinsku profesiju i posveti se slikarstvu.
Slikarstvo
Od apstrakcije do materije Nakon što se vratio u Italiju 27. februara 1946., suočio se s ozbiljnom recesijom nakon Drugog svjetskog rata i nezadovoljstvom roditelja. Preselio se u Rim kao gost violinistice i kompozitorke Annibale Bucchi, rođake njegove majke, koja je podsticala njegovu slikarsku aktivnost.
Dok je bio u Rimu, imao je priliku da uspostavi kontakt sa malobrojnim, ali vrlo aktivnim institucijama posvećenim slikarstvu, koje su stvarale novu platformu za vizuelne umjetnosti nakon rata.
Burri je ostao u odnosu na vanjski svijet suzdražn umjetnik, no neprestano je radio u oblasti umjetnosti, u početku u malom studiju u Via Margutta, ali je često mijenjao mjesta. Milton Gendel , američki novinar koji je posjetio Burrijev studio 1954. godine kasnije je pisao: „ Atelje je debelih zidova, okrečen, uredan i asketski; njegov rad je 'od krvi i mesa', pocrvenjela pocijepana tkanina koja čini se da je u odnosu sa ranama koje je Burri doživio u ratu .”
Burrijeva prva samostalna izložba figurativnih radova održana je 10. jula 1947. u galeriji-knjižari La Margherita u Rimu. Izlpžbu su predstavili pjesnici Leonardo Sinisgali i Libero De Libero. Međutim, Burrijeva umjetnička djelatnost definitivno je prešla u apstraktne forme prije kraja iste godine, a korištenje na tempere malog formata imali su uticaj umjetnici kao što su Jean Dubuffet i Joan Miró, čiji je studio Burri posjetio tokom putovanja u Pariz tokom zime 1948. godine.
Katrani, plijesni, grbavci Burrijevo umjetničko istraživanje za kratko je vrijeme postalo lično. Između 1948. i 1950. počeo je eksperimentirati s korištenjem neobičnih materijala kao što su katran, pijesak, cink , aluminijska prašina, polivinil hlorid ljepilo. Ovaj posljednji materijal je kod Burrija imao isti značaj kao i uljane boje. Tokom ovog umjetničkog prelaska, slikar je iskazao svoju osjetljivost za mješoviti medijski tip apstrakcije Enrica Prampolinija, koji je bio centralna ličnost italijanske apstraktne umjetnosti . Ipak, Burri je otišao korak dalje u svojim Catrami (Katrani), predstavljajući katran ne kao jednostavan materijal za kolaž, već kao stvarnu boju koja se putem različitih lucidnih i neprozirnih nijansi u monohromatskoj crnoj stopila sa cjelinom slike. .
Rad "Nero 1" (Crni 1) iz 1948. umjetnik je kasnije uzeo kao prekretnicu u svom slikarstvu i uspostavio je prevlast crnog monohroma, koji će biti prisutan tokom cijele njegove karijere, uz bijeli, od serije Bianchi (bijelih) iz perioda 1949–50 , i crveni.
Sljedeća serija Muffe (Plijesni) doslovno je predstavila spontane reakcije upotrijebljenih materijala, omogućavajući materiji da 'oživi' u kapljicama i srašćivanjima koja su reproducirali efekte i izgled prave buđi . U nekim umjetničkim djelima iz istog perioda koje je nazvao Gobbi (Grbavci), Burri se fokusirao na prostornu interakciju slike, postigavši još jedan originalni ishod zahvaljujući ugrađivanju grana drveća na stražnjoj strani platna koje su gurale dvodimenzionalnost ka trodimenzionalnom prostoru. .Christov-Bakargiev, Carolyn (1997).
Kritičar Christian Zervos je 1949. godine objavio fotografiju Catrame (izložene u Parizu prethodne godine) u poznatom Cahiers d'art .
Uprkos Burrijevoj sklonosti prema neformalnosti i prijateljstvu s Ettoreom Collom, što je Alberta približilo Gruppo Origine (koju su 1951. osnovali i raspustili Colla, Mario Balocco i Giuseppe Capogrossi ), slikareva umjetnička istraživanja su se činila sve usamljenijim i neovisnijim.Carandente, Giovanni (2007).
Sacchi i američka pojava Počevši od 1952. Burri je postigao snažnu, ličnu karakterizaciju sa Sacchijem (vrećama), umjetničkim djelima direktno dobivenim od tkanine od jute široko rasprostrte Marshallovim planom : boja je gotovo u potpunosti nestala, ostavljajući prostor za površinski materijal tako da je slika koindicirala sa svojom materijom u njenoj potpunoj autonomiji, jer više nije bilo razdvajanja slikarske površine i njene forme.Serafini, Giuliano (2015).
Formalna umjetnička elegancija i prostorna ravnoteža dobivena parama aeroforma, kraterima, rascjepima, preklapajućim slojevima boja i različitim oblicima, razlikovali su Burrijevu umjetnost, zasnovanu na pažljivim refleksijama i preciznim proračunima, od impulsivnih gestova koji su karakterizirali akcijsko slikarstvo u istom periodu.Tomassoni, Italo (2016).
Burri je ponudio početni pogled na ove neobične elemente 1949. godine, sa SZ1 (akronim za Sacco di Zucchero 1 što znači vreća šećera, 1): prisustvo dijela američke zastave sadržane u umjetničkom djelu nagovijestilo je korištenje istog predmeta napravljenog po pop artu . U Burrijevom slučaju, međutim, nije bilo društvenih ili simboličkih implikacija, formalni i hromatski balans slike je bio jedini pravi fokus.
Cenzura i uspjeh Burrijev Sacchi nije zadobio razumijevanje javnosti i umjesto toga smatran je izuzetno udaljenim od pojma umjetnosti. 1952. godine, godine njegovog prvog učešća na izložbi Bijenala u Veneciji, vreće pod nazivom Lo Strappo (Razdor) i Rattoppo (Zakrpa) su odbijene.Sarteanesi, Chiara (2016).
Ponovo, 1959. godine italijanski parlament je po nalogu tražio uklanjanje jednog od slikarevih djela iz Gallerie Nazionale d'Arte Moderna u Rimu.
Burrijev rad dobio je drugačije i pozitivno razmatranje 1953. godine, kada je James Johnson Sweeney (direktor Muzeja Solomona R. Guggenheima ) otkrio Burrijeve slike u galeriji Obelisco u Rimu, a potom je umjetnikov rad predstavio Sjedinjenim Državama, na kolektivnoj izložbi na kojoj su predstavljene nove evropske umetničke tendencije.Fontanella, Megan (2015)." Ovaj susret je kasnije doveo do cjeloživotnog prijateljstva sa Sweeneyjem koji je postao aktivan zagovornik Burrijeve umjetnosti u vodećim američkim muzejima i napisao prvu monografiju o umjetniku 1955. godine. Tokom iste godine Robert Rauschenberg je dva puta posjetio slikarev atelje: uprkos jezičkim razlikama između dva umjetnika koji su ih spriječili da međusobno razgovaraju, Rauschenbergove posjete dale su značajan doprinos za stvaranje njegovih Kombinovanih slika. Celant, Germano (1994).Serafini, Giuliano (2015). p. 27: "His objective, from the very first hour was always and only to perform a healing act. Diacono, Mario (2016).
Burrijeva snažna veza sa Sjedinjenim Državama postala je zvanična kada je upoznao Minsu Craig (1928–2003), američku baletnu igračicu (učenicu Marthe Graham ) i koreografkinju s kojom se oženio 15. maja 1955. u Westportu, Connecticut , s kojom je ostao do kraja života.
Usvajanje vatre Nakon nekoliko sporadičnih pokušaja, 1953–54. Burri je sproveo pažljivo planirani eksperiment sa vatrom, kroz mala sagorevanja na papiru, koji je poslužio kao ilustracija za knjigu pjesama Emilija Vile .Villa, Emilio, ed. Pjesnik je među prvima shvatio slikarev revolucionarni umjetnički potencijal, pišući o tome od 1951. i radeći s njim na knjigama umjetnika.Corà, Bruno, & Sicoli, Tonino (2015). Kasnije se prisjetio posjete naftnom polju (za reportažu iz 1955. za časopis "Civiltà delle Macchine") kao snažnog utjecaja na umjetnikovo interesovanje za upotrebu vatre.Nordland, Gerald (1986).
Sagorijevanje, drva, pegle, plastika Postupci usvojeni za Combustioni (Sagorevanje) prešli su sa papira na Legni (Woods) oko 1957. godine, u tankim listovima drvenog furnira fiksiranim za platno i druge nosače.Nordland, Gerald (1977).
U istom periodu Burri je radio i na Ferri (Pegle), kreaciji napravljenoj od metalnih limova isečenih i zavarenih puhalicom, kako bi se postigao opšti balans elemenata. Najpoznatija primjena ovog postupka postignuta je u Plasticheu (Plastike) tokom šezdesetih, kada se postepena kritičarska otvorenost prema Burrijevoj umjetnosti pokazala i u Italiji.
Puhalica je samo naizgled bila destruktivna naprava. Krateri oblikovani plamenom na celofanu, crnoj, crvenoj ili prozirnoj plastici ili na seriji Bianchi Plastica (Bijela plastika), u kojoj je prozirna plastika položena na bijeli ili crni nosač, usmjeravani su slikarevim puhanjem. Ravnoteža stvari je tako još jednom naglašena, u svojevrsnom 'prkosu' nasumičnosti plamena i u pokušaju da 'dominira slučajnost' jedne strane, i svojstvenostima Burrijeve filozofije, s druge strane.Pirovano, Carlo (1996).
Od Cretto do Cellotexa Od 1963. Burri i njegova supruga su počeli da provode zime u Los Anđelesu. Slikar se postepeno odvajao od gradske umjetničke zajednice, posvećeno se usmjeravajući na vlastiti rad.Melandri, Luisa (2010). Tokom svojih stalnih putovanja u Nacionalni park Doline smrti, Burri je u prirodnom pucanju pustinje pronašao vizualni poticaj koji ga je naveo, počevši od 1973. godine, da kreira Cretti (Pukotine) razvijajući korištenje efekta ispucale boje svojih umjetničkih djela iz 1940-ih.