thumb|upright=1.2|Kalcitni dijelovi kostiju belmita (jura iz Wyominga Prema IUPAC-u biomineralizacija je potpuna konverzija organskih supstanci živih organizama u anorganske derivate, posebno mikroorganizama, često da se stvrdnu ili ukrute postojeća tkiva. Takva tkiva nazivaju se mineralizovana tkiva. To je izuzetno raširen fenomen; svih šest taksonomskih carstava sadrže članove koji su sposobni formirati minerale, a u organizmima je identificirano preko 60 različitih minerala. Primjeri uključuju silikate u algama i dijatomejima, karbonate u beskičmenjacima i kalcij-fosfate i karbonate u kičmenjacima. Ovi minerali često formiraju strukturne obrasce kao što su more školjke i kosti kod sisara i ptica. Organizmi proizvode mineralizirane skelete tokom proteklih 550 miliona godina. Kalcijevi karbonati i fosfati su obično kristalni, ali organizmi sa silicijem (spužve, diatomeje itd) uvijek su sa nekristalnim mineralima. Ostali primjeri uključuju naslage bakra, gvožđa i zlata koje uključuju bakterije. Biološki oblikovani minerali često imaju posebnu upotrebu, poput magnetnih senzora kod magnetotaksijskih bakterijama (Fe3O4), uređajima za osječanje gravitacije (CaCO3, CaSO4, BaSO 4) i skladištenje i mobilizaciju gvožđa U pogledu taksonomske zastupljenosti, najčešći biominerali su fosfatne i karbonatne soli kalcija, koji se koriste zajedno s organskim polimerima, kao što su kolagen i hitin da daju strukturnu potporu kostima i ljušturama. Strukture ovih biokompozitnih materijala visoko su kontrolirane od nanometarskog do makroskopskog nivoa, što rezultira složenim arhitekturama koje pružaju multifunkcionalna svojstva. Budući da je ovaj opseg kontrole nad rastom minerala poželjan za primjenu u inženjerstvu materijala, postoji značajan interes za razumevanje i rasvetljavanje mehanizama biološki kontrolisane mineralizacije. thumb|250px|Lanac magnetosoma sa oktaedarskim obrascima modeliranim dolje desnoPósfai, M., Lefèvre, C., Trubitsyn, D., Bazylinski, D.A. and Frankel, R. (2013) "Phylogenetic significance of composition and crystal morphology of magnetosome minerals". Frontiers in microbiology, 4: 344. .
Diverzitet
U prirodi postoji širok spektar biominerala, u rasponu od gvožđe-oksida do stroncijevog sulfata, s krečnječkim biominalima koji su posebno zapaženi. Međutim, taksonomski gledfano, najrasprostranjeniji biomineral je silicij-dioksid (SiO2.nH2O), koji je prisutan u svim eukariotskim supergrupama. Bez obzira na to, stupanj silicifikacije može varirati čak i između blisko povezanih taksona, od kompozitnih struktura s drugim biomineralima (npr.nekih zubnih); do formiranja manjih struktura (npr. granula cilija; ili je glavni strukturni sastojak organizma. Najekstremniji stupanj silicifikacije evidentiran je u diatomejima, gdje gotovo sve vrste imaju obvezanu potrebu za silicijem da dovrši formiranje ćelijskog zida i diobu ćelija. Biogeohemijski i ekološki, diatomeje su najvažniji silikifikatori u modernim morskim ekosistemima, s radiolaria (policistin i feodar kod Rhyzaria, silikoflagelata (Dictiohofyta i Chrysophyta stramenopila) i sunđerima istaknutim ulogama. Suprotno tome, glavni silikifikatori u kopnenim ekosistemima su kopnene biljke (Embryophyta), dok druge grupe za siliciranje (npr. amebe sa ljušturicom) imaju manju ulogu.
Također pogledajte
Kristalizacija Biofilm Školjke Minerali Biogeologija Kalcit Skelet Silikat
Reference
Dopunska literatura
Vanjski linkovi An overview of the bacteria involved in biomineralization from the Science Creative Quarterly 'Data and literature on modern and fossil Biominerals': http://biomineralisation.blogspot.fr Minerals and the Origins of Life (Robert Hazen, NASA) (video, 60m, April 2014). Biomineralization web-book: bio-mineral.org Special German Research Project About the Principles of Biomineralization
Kategorija:Mineralizacija Kategorija:Pedologija Kategorija:Fiziologija Kategorija:Biološki procesi Kategorija:Skeletni sistem Kategorija:Organska hemija Kategorija:Beskičmenjaci Kategorija:Kičmenjaci