Integrini su transmembranski receptori koji olakšavaju adheziju ćelija–ćelija i ćelija–vanćelijski matriks (ECM). Nakon vezivanja liganda, integrini aktiviraju puteve transdukcije signala koji posreduju ćelijskim signalima kao što su regulacija ćelijskog ciklusa, organizacija unutarćelijskog citoskeleta i kretanje novih receptora do ćelijske membrane. Prisustvo integrina omogućava brze i fleksibilne reakcije na događaje na površini ćelije (npr. signal trombocita za pokretanje interakcije sa faktorima koagulacije.
Postoji nekoliko tipova integrina, a jedna ćelija na svojoj površini uglavnom ima više različitih. Integrini se nalaze u svih životinja, dok se integrin-slični receptori nalaze u biljnim ćelijama.
Integrini djeluju zajedno s drugim proteinima, kao što su kadherini, superporodica imunoglobulina molekula ćelijske adhezije, selektini i sindekani, da posreduju u interakcijkama ćelija – ćelija i ćelija – vanćelijski matriks. Ligandi za integrine uključuju fibronektin, vitronektin, kolagen i laminin.
Struktura Integrini su obvezni heterodimeri sastavljeni od α i β podjedinice. Nekoliko gena kodira višestruke izoforme ovih podjedinica, što dovodi do niza jedinstvenih integrina različite aktivnosti. Integini su kod sisara sastavljeni od osamnaest α i osam β podjedinica, u rodu Drosophila pet α i dvije β podjedinice, a kod nematode Caenorhabditis dvije α i jedna β podjedinica. Obje α podjedinice su transmembranski proteini klase I, tako da svaka jednom prodire u plazmamembranu i može imati nekoliko citoplazmatskih domena.
+ Alfa Gen Protein Sinonimi CD49a VLA1 CD49b VLA2 CD49c VLA3 CD49d VLA4 CD49e VLA5 CD49f VLA6 ITGA7 FLJ25220 ITGA8 ITGA9 RLC ITGA10 PRO827 ITGA11 HsT18964 CD11D FLJ39841 CD103 HUMINAE CD11a LFA1A CD11b MAC-1 CD51 VNRA, MSK8 CD41 GPIIb CD11c
+ Beta Gen Protein Sinonimi CD29 FNRB, MSK12, MDF2 CD18 LFA-1, MAC-1, MFI7 CD61 GP3A, GPIIIa CD104 ITGB5 FLJ26658 ITGB6 ITGB7 ITGB8
Varijante nekih podjedinica nastaju diferencijalnom preradom RNK; naprimjer, postoje četiri varijante beta-1 podjedinice. Kroz različite kombinacije α i β podjedinica, generiraju se 24 jedinstvena integrina sisara, isključujući varijante prerade i glikozilacije.
Podjedinice integrina obuhvataju ćelijsku membranu i imaju kratke citoplazmatske domene od 40–70 aminokiselina. Izuzetak je beta-4 podjedinica koja ima citoplazmatski domen od 1.088 aminokiselina, jedan od najvećih od svih membranskih proteina. Izvan ćelijske membrane, α i β lanci leže blizu jedan drugom, dužinom od oko 23 nm; konačnih 5 nm N-krajevi svakog lanca čini vezani ligand regiona za ECM. Upoređivani su s jastogovim kandžama, iako zapravo ne "štipaju" svoj ligand, već hemijski komuniciraju s njim u unutrašnjosti "vrhova" svojih "kliješta".
Molekulska masa podjedinica integrina može varirati od 90 kDa do 160 kDa. Beta podjedinice imaju četiri cisteinom – bogate ponavljajuće sekvence. I α i β podjedinice vežu nekoliko dvovalentnih kationa. Uloga dvovalentnih kationa u α podjedinici je nepoznata, ali može stabilizirati nabore proteina. kationi u β podjedinicama su zanimljiviji: oni su direktno uključeni u koordinaciju barem nekih liganda na koje se integrini vežu.
Integrini se mogu kategorizirati na više načina. Naprimjer, neki α lanci imaju dodatni strukturni element (ili "domen") umetnut prema N-kraju, alfa-A domena (takozvanoj jer ima sličnu strukturu kao A-domeni u proteinu von Willebrandov faktor; naziva se i α-I domenom). Integrini koji nose ovaj domen ili se vežu za kolagene (npr. integrini α1 β1 i α2 β1), ili djeluju kao ćelija-ćelija adhezijske molekule (integrini porodice β2). Ovaj α-I domen je mjesto vezanja za ligande takvih integrina. Oni integrini koji ne nose ovaj umetnuti domen imaju i A-domen na svom mjestu vezanja za ligand, ali ovaj A-domen nalazi se na β podjedinici.
Struktura Uprkos dugogodišnjim naporima, otkrivanje strukture visoke rezolucije integrina pokazalo se izazovnim, jer su membranski proteini klasično teški za prečišćavanje, a integrini su veliki, složeni i povezani sa mnogim stablima šećera ("visoko glikozilirani "). Niskorezolucijske slike deterdženatskog ekstrakta integrina GPIIbIIIa , u niskoj rezoluciji, dobijene su elektronskom mikroskopijom. Čak su donijeni i podaci iz indirektnih tehnika koje istražuju svojstva rastvora integrina ultracentrifugiranjem i rasipanjem svetlosti, kombinirane s fragmentarnim kristalografskim ili NMR podacima visoke rezolucije. To je obavljeno iz pojedinačnih ili upareni domena pojedinačnih integranskih lanaca i molekulskim modelima postuliranim za ostatak lanaca.
X-kristalna struktura dobijena za kompletan vanćelijski region jednog integrina, αvβ3, pokazuje molekulusavijenu u obrnuti V-oblik koji potencijalno dovodi do vezanja mjesta liganda u blizini ćelijske membrane. Što je još važnije, dobijena je također kristalna struktura za isti integrin vezan za mali ligand koji sadrži RGD-sekvencu, lijek cilengitid. Kao što je gore detaljno objašnjeno, ovo je konačno otkrilo zašto su dvovalentni kationi (u A-domenima) kritični za vezanje RGD-liganda za integrine. Vjeruje se da je interakcija takvih sekvenci s integrinom primarni prekidač kojim ECM djeluje na ponašanje ćelija.
Struktura postavlja mnoga pitanja, posebno u vezi sa vezanjem liganda i transdukcijom signala. Mjesto vezanja liganda usmereno je prema C-kraju integrina, regionu u kojem molekula izlazi iz ćelijske membrane. Ako iz membrane izlazi ortogonalno, mjesto vezanja liganda bi očigledno bilo ometano, pogotovo jer su ligani integrana obično masivne i dobro umrežene komponente ECM-a. Zapravo se malo zna o uglu koji membranski proteini imaju prema ravnini membrane; ovo je problem koji je teško riješiti dostupnim tehnologijama. Struktura integrina skrenula je pažnju na ovaj problem, koji može imati općenite implikacije na način funkcioniranja membranskih proteina. Čini se da su integrirani transmembranski heliksi nagnuti, što nagovještava da izvanstanični lanci možda nisu pravokutni u odnosu na površinu membrane.
Iako se kristalna struktura iznenađujuće malo promijenila nakon vezanja za cilengitid, sadašnja hipoteza je da funkcija integrina uključuje promjene oblika, kako bi se mjesto vezanja liganda pomaklo u pristupačniji položaj, dalje od površine ćelije, a ta promjena oblika također pokreće unutarćelijsku signalizaciju . Postoji široka citološko-biološka i biohemijska literatura koja podupire ovo gledište. Možda najuvjerljiviji dokaz uključuje upotrebu antitijela koja prepoznaju integrine samo kada su vezani za svoje ligande ili su aktivirani. Kako je "otisak" antitijela na metu vezanja otprilike krug promjera oko 3 nm, rezolucija ove tehnike je niska. Pa ipak, ta takozvana LIBS (Ligand-Induced-Binding-Sites-Sites) antitijela nedvosmisleno pokazuju da se rutinski javljaju dramatične promjene u obliku integrina. Međutim, kako promjene otkrivene antitijelima izgledajuu strukturi, još uvijek je nepoznato.
Aktivacija Kada se puste u ćelijsku membranu, pretpostavlja se da se novosintetizirani dimeri integrina nalaze u istoj savijenoj konformaciji otkrivenoj gore opisanim strukturnim studijama. Jedna škola mišljenja tvrdi da im ovaj savijeni oblik sprečava interakciju sa njihovim ligandima, iako savijeni oblici mogu prevladati u EM-strukturi visoke rezolucije integrina vezanog za ECM ligand. Stoga, bar u biohemijskim eksperimentima, dimeri integrina očigledno ne smiju biti „savijeni“, kako bi ih grundirali i omogućili njihovo vezivanje za vanćelijski matriks (ECM). U ćelijama, prerada RNK oobavlja se proteinskim talinom, koji se veže za β rep dimera integrina i mijenja njegovu konformaciju. Integrinski lanci α i β su transmembranski proteini klase I: prolaze kroz plazmamembranu kao pojedinačni transmembranski alfa-heliksi. Nažalost, zavojnice su preduge, a nedavna istraživanja sugeriraju da su za integrin gpIIbIIIa nagnute jedna prema drugoj i prema ravni membrane. Vezanje talina mijenja ugao nagiba transmembranskog heliksa lanca β3 u modelnim sistemima, a to može odražavati fazu u procesu signalizacije iznutra prema vani, koja daje naboj integrinima. Štaviše, talinski proteini su u stanju da se dimeriziraju i stoga se smatra da interveniraju u klasteriranju dimera integrina što dovodi do stvaranja fokalne adhezije. Nedavno je utvrđeno da proteini kindlin-1 i kindlin-2 također stupaju u interakciju s integrinom i aktiviraju ga.
Funkcija Integrini imaju dvije glavne funkcije: vezanje ćelija na ECM i transdukciju signala sa ECM na ćelije. Također, učestvuju u širokom spektru drugih bioloških aktivnosti, uključujući ekstravazaciju, adheziju od ćelije do ćelije, migraciju ćelija i kao receptori za određene viruse, kao što su adenovirus, ehovirus, hantavirus i bolest slinavke i šapa, polio virus i drugi virusi.
Glavna funkcija integrina uočava se u molekuli GpIIb/IIIa, integrinu na površini krvnih trombocit, a odgovornom za vezanje za fibrin u krvnom ugrušku koji se razvija . Ova molekula dramatično povećava svoj afinitet vezanja za fibrin/fibrinogen, povezivanjem trombocita s izloženim kolagenima na mjestu rane. Nakon povezivanja trombocita s kolagenom, GPIIb/IIIa mijenja oblik, omogućavajući mu da se veže za fibrin i druge komponente krvi, kako bi stvorio matricu ugruška i zaustavio gubitak krvi.
Privezivanje ćelije na ECM Integrini spajaju ECM izvan ćelije sa citoskeletom (posebno ćelijskim mikrofilament om). Na koji se ligand u ECM-u integrin može vezati, definirano je prema tome od kojih je α i β podjedinica integrin. Među ligandima integrina su fibronektin, vitronektin, kolagen i laminin. Veza između ćelije i ECM-a može pomoći ćeliji da izdrži vučne sile bez izvlačenja iz ECM-a. Sposobnost ćelije da stvori ovu vrstu veze također je od vitalnog značaja u ontogenezi.
Vezanje ćelija na ECM osnovni je zahtjev za izgradnju višećelijskog organizma. Integrini nisu samo udice, već ćeliji daju kritične signale o prirodi okoline. Zajedno sa signalima koji proizlaze iz receptora za rastvorljive faktore rasta poput VEGF, EGF i mnogih drugi, oni provode biološku akciju, bilo da je ona vezanost, kretanje, smrt ili diferencijacija. Stoga sde integrini nalaze u srcu mnogih ćelijskih bioloških procesa. Vezanje ćelije odvija se stvaranjem kompleksa adhezija ćelija, koji se sastoje od integrina i mnogih citoplazmatskih proteina, kao što su talin, vinkulin, paksilin i alfa - aktinin. Oni djeluju regulirajući kinaze, kao što su FAK (kinaza fokalne adhezije) i Src kinaza, kako bi fosforilirali supstrate kao što je p130CAS, regrutirajući tako adaptere za signalizaciju, naprimjer CRK. Ovi kompleksi adhezije vežu se za aktinski citoskelet. Integrini na taj način služe za povezivanje dvije mreže preko plazmamembrane: vanćelijski ECM i unutarćelijski sistem aktinskih niti. Integrin α6β4 je izuzetak, jer povezuje se s keratinskim intermedijarnim sistemom filamenta u epitelnim ćelijama.
Fokalne adhezije su veliki molekulski kompleksi, koji nastaju interakcijom integrina sa ECM, a zatim njihovim grupiranjem. Klasteri vjerovatno pružaju dovoljno unutarćelijskih mjesta vezanja da omoguće stvaranje stabilnih signalnih kompleksa na citoplazmatskoj strani ćelijske membrane. Dakle, fokalne adhezije sadrže integrinski ligand, molekulu integrina i pridruženi proteinski plak. Vezanje se pokreće promjenama u slobodnoj energiji. Kao što je prethodno rečeno, ovi kompleksi povezuju vanćelijski matriks sa snopovima aktina. Krioelektronska tomografija otkriva da adhezija sadrži čestice na ćelijskoj membrani, promjera 25 +/– 5 nm, razmaknutih približno 45 nm. Tretman inhibitorom Rho-kinaze Y-27632 smanjuje veličinu čestice i izuzetno je mehanoosjetljiv.