Osteoklast (grč. ὀστέον – osteon = kost + κλαστός – klastos = slomljen) je tip koštane ćelije koja razbija koštano tkivo. Ova funkcija je ključna u održavanju, popravci i remodeliranju kostiju kičmenjačkih skeleta. Osteoklasti rastavlja i vare kompozitni hidratirani proteina i minerale na molekulskom nivou lučenja kiseline i razvoja kolagena, u procesu koji je poznat kao resorpcija kosti. Ovaj proces također pomaže u regulaciji nivoa kalcija u krvi.Sofradžija A., Šoljan D., Hadžiselimović R. (2003): Biologija 1, Svjetlost, Sarajevo, .Bajrović K, Jevrić-Čaušević A., Hadžiselimović R., Ed. (2005): Uvod u genetičko inženjerstvo i biotehnologiju. Institut za genetičko inženjerstvo i biotehnologiju (INGEB), Sarajevo, .Međedović S., Maslić E., Hadžiselimović R. (2000): Biologija 2. Svjetlost, Sarajevo, .
Morfologija 300px|right|thumb|Fosfataza otporna na tartarat pozitivnih osteoklasta u kulturi ćelija Osteoklaste je otkrio Kölliker, 1873. Osteoklast je velika višejedarna ćelija, a osteoklasti kosti čovjeka obično imaju pet jedara i u promjeru oko 150-200 μm. Veliki višejedarni osteoklasti mogu se javiti i u nekim bolestima, uključujući i Pagetovu bolest i bisfosfonatnu toksičnost. Kada se koriste citokini, izazivaju pretvaranje makrofaga u osteoklaste, vrlo velike ćelije koje može dostići promjer i do 100 μm. Takve mogu imati desetke jedara i obično ispoljavaju velike osteoklastne proteine, ali imaju značajne međućelijske razlike u odnosu na žive ćelije, zbog neprirodne podloge. Veliki multijedarnih okupljenih osteoklasta omogućava da se fokusiraju na ionski transport, sekreciju proteina i vezikulski transport, kao i transportne sposobnosti mnogih makrofaga na lokaliziranom području kosti. U kosti, osteoklasti se nalaze u jamama na površini koja se nazivaju resorpcijske uvale, ili Howshipove praznine. Osteoklasti se odlikuju homogenom citoplazmom, "pjenušavog" izgleda. To se javlja je zbog visoke koncentracije vezikula i vakuola. Ove vakuole uključuju lizosoma koji su ispunjeni kiselom fosfatazom. Ovo omogućava karakterizaciju osteoklasta, bojenjem visoke proteinske ekspresije fosfataze koja je otporna na tartarat (TRAP) i katepsin K. Osteoklastni hrapavi endoplazmatski retikulum je oskudan, a Golgijev kompleks je velik.
Na mjestu aktivne resorpcije kosti, osteoklasti formiraju specijaliziranu ćelijsku membranu, u ''krovnoj granici", koja je nasuprot površini koštanog tkiva. Ova u velikoj mjeri je oduzet ili ogrlicom granici olakšava uklanjanje kostiju koje dramatično povećanje površina ćelije za lučenje i uzimanja pregrade sadržaja resorpciju i je morfološka karakteristika je osteoklasta koji su aktivni u resorpciji kosti.
Ta u velikoj mjeri naborana granica omogućava dramatično povećanje površine ćelija za lučenje i olakšava uklanjanjesadržaja resorpcijske komponente i morfološka je karakteristika osteoklasta koji su aktivni u resorpciji kosti.
Fiziologija osteoklasta U 1980-im i 90-im godinama, detaljno je proučavana fiziologije tipskih osteoklasta je. Uz izolacija naborane granice, ionski transport preko njega je istraživan direktno u biohemijskim detaljaima. Potvrđen je energetski ovisni transport kiselina i postulitano pročišćavanje preko protonske pumpe. Uz uspješno uspostavljanje kulture osteoklasta, postalo je jasno da se organizuju da podrže masivni transport protona za zakiseljavanje resorpcijskog prostora i rastvaranje koštanih minerala. To uključuje naboranu granicu Cl– propusnu za kontrolu membranskog potencijala i bazolateralnu Cl–/HCO3– razmjenu za održavanje citosolne pH u fiziološki prihvatljivim rasponima.
Efikasnost njihove ionske sekrecije ovisi o osteoklastnom formiranju efikasne obloge oko resorpcijske pregrade. Čini se da je pozicioniranje ove zone posrednik za ispoljavanje integrina e na površini prema zoni dodira, gdje se multijedarni osteoklast reorganizira. Razvoj visoko udubljenih naboranih membrana, omogućuje formiranje suprotnog resorpcijskog odjeljka i masivnu sekrecijsku aktivnost. Osim toga, to dopušta vezikulsku transcitozu minerala i razlaže kolagena iz graničnog područja do slobodne ćelijske membrane i otpušta ih u vanćelijski prostor. Ova aktivnost završava resorpcijom kosti, a obje komponente, mineralna i fragmenti kolagena su pušteni u opću cirkulaciju.
Porijeklo Od njihovog otkrića 1873. godine došlo je do značajnih rasprava o njihovom porijeklu. Dominirale su tri teorije dominirali su: od 1949. do 1970. godine popularno je bilo porijeklo od vezivnog tkiva , u kojem se navodi da su osteoklasti i osteoblasti iste loze, a osteoblasti osigurač zajedničkog formiranja osteoklasta. Nakon godina kontroverze sada je jasno da ove ćelije razvijaju osame razvijaju fuzijom makrofaga. It was in the beginning of 1980 that the monocyte phagocytic system was recognized as precursor of osteoclasts. Formiranje osteoklasta zahtijeva prisustvo RANKL (receptorni aktivator jedarnog faktora κβ liganda) i makrofaga stimulacije stvaranja ćelijskih kolonija. Ovi membranski proteini vezani su proizvedom susjednih ćelija strome i osteoblasta, tako da zahtijeva neposredan kontakt između ovih ćelija i prekursora osteoklasta. Također pogledajte Reference
Vanjski linkovi MedicineNet
The Life of Osteoclast Animation by Random42 Scientific Communication on the role of osteoclasts in bone remodeling
Kategorija:Ćelije Kategorija:Tkiva Kategorija:Skeletni sistem